Er is zoveel te lezen. Op deze blog lees je waarom ik een boek mooi vind of wat het met me doet, vaak met een citaat erbij (of ook weleens alleen maar een citaat). Als je rondleest hoop ik dat je geïnspireerd raakt, bemoedigd wordt of gewoon zelf het boek gaat lezen!
'We haasten ons naar de carols en de klokken en de zoete, lieve pasgeboren Jezus van acht pond en zes ons en zien Jezus niet langer als de langverwachte Messias - de Ene die wijsheid, Adonai, wortel, sleutel, licht, koning en Immanuel is.
Door het grotere verhaal van de verlossingsgeschiedenis binnen te gaan, voelen we opnieuw dat we een Redder nodig hebben. We vegen de nepsneeuw en het engelenhaar weg, schuiven de flanellen herders en schattige beesten aan de kant en richten ons op de pijn van de kosmos, het verdriet en de strijd van heel de schepping.'*
Ik ben een boek aan het lezen van Philip Yancey, het heet 'Waar is God goed voor?'. Eerlijk gezegd staat de titel me een beetje tegen. Maar de inhoud is goed. Het laat me kennis maken met een soort pijn en verdriet waar ik geen weet van heb.
Een student die zijn medestudenten en docenten neerschiet en daarna zelfmoord pleegt.
De onvoorstelbare heftige veranderingen die China heeft ondergaan de afgelopen 100 jaar.
De seksindustrie
De Apartheid in Zuid-Afrika
Steeds maar weer schrijft Philip Yancey over het probleem van het lijden, wat Tish Warren hier 'de pijn van de kosmos' en 'het verdriet en de strijd van heel de schepping' noemt. Philip zoekt naar Gods hand, naar genade, naar 'het geloof dat God hoe dan ook het blijvende goede aan deze gebroken planeet en aan ons, haar gebroken inwoners, kan ontworstelen. Durven we het aan die hoop, dat geloof te koesteren?' schrijft hij.
Dat zijn geen makkelijke vragen.
Soms is het in ons eigen leven al te veel en als je dan ook nog het leed van heel de schepping en de mensheid en zelfs de kosmos erbij betrekt, dan weet ik maar één ding heel zeker:
Een heel klein, dun boekje. Ons bed moest verschoven worden en ineens lag het bij mijn andere boeken. Geen idee hoe ik er aan kom. Maar ik begon te lezen en legde het na het eerste hoofdstuk weg. Om het 's avonds weer te pakken en het uit te lezen.
Het gaat over de tijd van communisme in Roemenië, wat heeft ook dat veel lijden voortgebracht! Het eerste hoofdstuk gaat over angst. Angst is het duivelse instrument om mensen tot slaven te maken! En ja, dat komt veel dichterbij dan Roemenië. Joseph Ton verteld hoe Jezus Christus ons van angs bevrijdt en hoe Hij dat op verschillende manieren doet. Dit wil ik graag doorgeven in deze blog.
De eerste manier:
Jezus stierf míjn dood, ging naar de hel - mijn hel - en Hij verrees. Op grond daarvan kan Christus nu zeggen: 'Wees niet bevreesd, Ik ben de eerste en de laatste en de Levende tot in alle eeuwigheden, en ik heb de sleutels van de dood en het dodenrijk' (Openbaring 1:18). In het evangelie van Johannes staat: 'Wie in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven' (11:25). Christus is mijn dood gestorven en zegt nu: de dood is mijn dienstknecht. De dood nodigt mij alleen nog uit thuis te komen: de dood is de boodschapper van Jezus om mij uit te nodigen tot de hemelse heerlijkheid.
Een vriend van mij werd ik Boekarest gearresteerd door de politie. Eén van de officieren dreigde hem dood te schieten. Maar mijn vriend glimlachte. Hij zei: 'Als u mij neerschiet, stuurt u mij naar de heerlijkheid. U kunt mij niet bang maken met de heerlijkheid.' Hij was niet bang om te sterven. Omdat er voor christenen geen dood meer bestaat.
De tweede manier:
In Mattheüs 6:22 en verder, spreekt de Heere Jezus over bezorgdheid (die eigenlijk niet anders is dan angst voor de toekomst). Keer op keer zegt Hij daar: 'Weest niet bevreesd.' Maar voordat Hij daaraan toekomt, spreekt Hij over twee soorten ogen: slechte en zuivere. 'Als uw oog slecht is dan is alles in u duisternis, maar als uw oog goed is, dan is alles in u licht.' Het slechte oog ziet de vijanden, problemen, dreigende gevaren. Het is het oog dat de joodse spionnen hadden, die tegen de reuzen opkeken en zeiden: 'Wij zijn als sprinkhanen, het is afgelopen met ons.' Het goede oog ziet die vijanden en gevaren óók, want die behoren tot de realiteit. Maar dat goede oog ziet méér: boven alle tegenkrachten uit ziet het de soevereine God, Die alle gebeurtenissen laat meewerken ten goede en Die met iedereen omgaat zoals Hij dat wil. God voert het bevel. Alles gebeurt omdat Hij dat wil. Zelfs zijn vijanden voeren zijn plannen uit. Die soevereine God is mijn Vader, Die tegen mij zegt: 'Ik doe dat allemaal om jouw bestwil.'
Eens stond ik tegenover een militaire aanklager, een kolonel, en twee ondervragers. De kolonel vertelde me dat ik in staat van beschuldiging was gesteld en dat ik intensief zou worden ondervraagd. En hij voegde er aan toe dat mijn straftijd zou kunnen variëren van vijf tot veertien jaar.
Op een gegeven moment bracht hij de Bijbel ter sprake. "Zelfs jouw eigen Bijbel zegt in Romeinen 13 dat wij door God zijn aangesteld," zei hij. Ik vroeg of ik die tekst mocht uitleggen en hij zei: 'Ga je gang/'
Ik vertelde hem dat wat er op dat moment, tijdens die ondervraging, gebeurde een zaak tussen God en mij was. 'God is iets met mij van plan,' zei ik. 'Ik weet niet wát, maar ik weet alleen dat u mij nooit méér kunt aandoen dan Hij toelaat. U kunt geen stap verder doen en bent dus alleen zijn instrument.' Mijn exegese van Romeinen 13 werd door mijn toehoorders weinig op prijs gesteld, die dag. Maar ik getuigde er in feite mee van de tweede manier waarop ik werd bevrijd van angst: door het zuivere oog, dat mij zicht geeft op mijn soevereine God en op het feit dat zelfs mijn vijanden Zijn instrument zijn. Waarom zou ik nog bang voor hen zijn?
De derde manier
Die vond ik in 1 Johannes 4:1. 'Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit.' Altijd zullen er vijanden zijn die ons willen vernietigen. Wij moeten voor hen gaan staan en zeggen: 'We houden van jullie!' Dát kunnen zij niet begrijpen.
In 1977 werd ik op een zaterdagmorgen gearresteerd. De volgende dag begonnen de verhoren, door twee officieren. Rond het middaguur stapte een generaal binnen, die de twee anderen vroeg de kamer te verlaten. Toen zij waren verdwenen, begon hij mij vreselijk te slaan. In mijn gezicht, op mijn hoofd... tot hij er moe van werd. De officieren mochten weer binnenkomen en de ondervraging ging verder. Een paar dagen later, op donderdag, gebeurde precies hetzelfde. De officieren moesten de kamer uit en ik dacht: 'Dit wordt de tweede ronde.' Maar de generaal ging zitten en zei dat hij met me wilde praten. 'Dan wil ik u eerst mijn excuses aanbieden,' antwoordde ik. 'Voor wat er maandag is gebeurd.' De man tegenover mij keek me stomverbaasd aan. Tenslotte had hij mij geslagen en ik niet hem. Maar ik had inmiddels kunnen nadenken over dat pak slaag dat mij ten deel was gevallen. 'Ik besefte opeens dat dit de lijdensweek is.' zei ik. 'Het spijt mij dat ik heb geschreeuwd toen u mij sloeg, want voor een christen is er niets heerlijkers dan te lijden, zoals mijn Heer heeft geleden. U gaf mij dus eigenlijk het mooiste geschenk van mijn leven. In plaats van u daarvoor te bedanken, begon ik te schreeuwen. Ik wil u nu alsnog hartelijk danken.' En ik vertelde er bij dat ik voor hem en zijn gezin bad.
De generaal was zo onder de indruk dat hij prompt zijn verontschuldigingen aanbood. Hij heeft later een belangrijke rol gespeeld bij mijn vrijlating. Hij zag wat hij nog nooit had gezien: iemand die hem vertelde dat hij voor hem en zijn gezin bad. Er is geen angst in de liefde. De Heere heeft mij vrijgemaakt en gaf mij liefde in mijn hart voor degenen die mij kwaad willen berokkenen. Vrijheid is niet hetzelfde als leven in een vrij land. Er zijn miljoenen slaven in de 'vrije wereld'.
Wat een mooi boekje is dit om juist in deze tijd te lezen!
Volkomen overgave aan God geeft je rust en blijdschap in de meest onrustige tijden.
Een paar mooie citaten:
'O, als dat kleine rankje kon denken en voelen, als het kon spreken - die rank daarginds aan de Hampton Court wijnstok of aan sommigen van de miljoenen wijnstokken die wij in Zuid-Afrika hebben, in ons zonnige land - als wij tot haar konden zeggen: 'Kom, rank van de wijnstok, ik wil van je leren hoe ik een ware rank van de levende Wijnstok kan zijn', wat zou zij antwoorden?
De kleine rank zou fluisteren: 'Mens, ik hoor dat u wijs bent en ik weet dat u veel wonderbare dingen kun doen. Ik weet dat u veel kracht en wijsheid hebt ontvangen, maar ik wil u één ding leren. Ondanks al uw gejacht en inspanning voor het werk van Christus bent u daarin toch nooit voorspoedig. Het allerbelangrijkste wat u nodig heeft is tot uw Here Jezus te komen en in Hem te rusten. Dat is alles wat ik doe. Vele jaren geleden ben ik uit die wijnstok ontsproten en al die tijd heb ik niets anders gedaan dan rusten in de wijnstok. Toen het voorjaar kwam was ik niet angstig of bezorgd over mijn taak. De wijnstok begon overvloedig sap naar mij toe te leiden en mij knoppen en bladeren te geven. Toen de zomer kwam had ik ook geen enkele zorg ondanks de grote hitte, want ik vertrouwde dat de wijnstok mij vocht zou geven zodat ik fris zou blijven. En in de oogsttijd, toen de eigenaar kwam om druiven te plukken, behoefde ik mij nog steeds niet druk te maken. Wanneer er iets verkeerds met de druiven zou zijn, dan zou de eigenaar nooit de schuld aan de rank geven, want de wijnstok was verantwoordelijk. Indien u dus waarlijk een rank wilt zijn van Christus, de levende Wijnstok, rust slechts in Hem. Laat Hem de verantwoordelijkheid dragen.'
'U zegt misschien: 'Zal ik dan niet erg lui worden?'
Ik verzeker u van niet. Niemand die leert in de levende Christus te rusten kan lui worden, want hoe inniger het contact met Christus is, des te meer van Zijn Geest van vuur en liefde zult u ontvangen. Maar begin aan een volledige afhankelijkheid te werken door die diepe rust te bevorderen.'
'In Uw sterke hand leg ik mij neer, zo zal het werk worden gedaan. Want wie kan zo wonderbaar werken als de Almachtige?'
'Christus kan u een bron van liefde geven, zodat u niet anders kunt dan de meest miserabele, ondankbare of afmattende mensen lief te hebben.'
Vandaag begint de lijdenstijd. Ik heb er een poosje terug een goed boek bij gepakt, al wist ik dat toen nog niet. Het diept helemaal uit wat er nou gebeurde op het moment dat Jezus aan het kruis stierf. Wat heeft het te maken met het Koninkrijk van God dat Jezus aankondigde tijdens zijn leven hier op aarde. Wanneer je Handelingen leest, lees je meer dan een keer dat de apostelen zeggen dat alles zo moest gebeuren 'volgens de Schriften'. De schrijver neemt je helemaal mee door die Schriften. En heb je er weleens over nagedacht waarom God het feest van Pesach uitgekozen heeft om deze gebeurtenis plaats te laten vinden? We leggen als christenen vaak de nadruk op vergeving van zonden door het bloed van Jezus (en gelukkig is dat een heerlijke waarheid, waar het boek ook niets aan af doet!) Maar als dat alleen het zou zijn, dan zou 'de Grote Verzoendag' toch ook wel in aanmerking komen voor de dag van Goede Vrijdag. De Schrijver neemt je mee in het verhaal van Pesach en het is zo mooi om te lezen wat God dan eigenlijk doet op het moment dat Jezus Zijn leven geeft, maar ook de drie dagen daarna en bij de opstanding.
Het is een dik boek en ik ben nog maar op de helft, maar tot zover is het absoluut een aanrader om te lezen. En in het bijzonder in deze tijd van het jaar.
Een citaat:
'In het hart van het hele verhaal vinden we geen toornende God die bloed wil zien en die zint op iemands dood. We vinden in plaats daarvan het beeld - dit woord gebruik ik bewust - van de verbondsgetrouwe God die de zonde in volle kracht op zichzelf laat neerkomen.'
Dit kleine oude boekje vond ik in m'n boekenkast en was een genot om te lezen. Zo bemoedigend en ook aanmoedigend om me te blijven verheugen in Christus, die in mij woont en al mijn hoop op Hem te vestigen.
Ik wil er een mooi citaat van delen:
Een klein diertje, de waterspin, leeft in het water, diep onderin de modder van het moeras. Zij gaat eenvoudig een paar centimeter naar beneden en leeft daar lange tijd. U vraagt hoe zij in het water ademen en leven kan? Heel eenvoudig; zij beschikt over een inrichting die het haar mogelijk maakt een luchtbel te produceren waarvan de omvang vele malen die van haar lichaam bedraagt. Aan de oppervlakte van het water vult zij deze met lucht; nu is zij door deze luchtbel als met een atmosfeer omgeven, gaat naar beneden en bouwt daar haar nest en brengt haar jongen groot. Waar lucht is kan geen water binnendringen. Zo is het diertje in zijn kleine behuizing net zo veilig als wanneer het boven in de zuivere atmosfeer van de hemel zou leven. Zo kunnen ook wij in ons element zijn en daar voortdurend met Hem zijn, al omringt ons de zonde van alle kanten en breidt de hel zich onder ons uit, al matten de mensen zich af en zondigen zij door toe te geven aan de verzoekingen; wij zullen ondanks dit alles zo veilig zijn als de heiligen in de hemelse gewesten, in Christus Jezus.
Al eerder schreef ik een stukje over dit boek en nu ik het, op een paar bladzijden na, uit heb, schrijf ik er gewoon nog meer over. Wat een bijzonder boek! Het is heel prettig geschreven en er was geen moment dat ik het langdradig of saai begon te vinden. Dat gebeurt best wel eens bij een biografie.
Oswald Chambers was bijzonder toegewijd aan God en het werk dat Hij voor hem had voorbereid. Maar ook zijn vrouw heeft nu een plekje in mijn hart gekregen. Elke les of samenkomst waar zij bij aanwezig was, schreef zij woordelijk in steno over. Later werkte ze het uit en zo ontstonden de boeken op naam van Oswald Chambers. In hun tijd verschenen er vaak lessen en meditaties in krantjes en nieuwsbrieven, die dan later weer bij elkaar verzameld werden en in een boekje werden gedrukt.
De tijd in Caïro, in de eerste wereldoorlog, heeft veel indruk op me gemaakt. Hun gastvrijheid en vreugde in het leven ondanks zoveel lijden en pijn om hen heen, is echt een voorbeeld. Zo hielden ze 'theemiddagen' voor de soldaten, die altijd druk bezocht werden. En ergens las ik ook dat Biddy (de naam die Oswald zijn vrouw gaf, die eigenlijk Gertrude heette:) altijd zorgde voor een wit tafellaken met een bos verse bloemen erop. Ik heb bedacht dat ik nu op zoek ga naar een wit tafellaken en wat vaker een bosje bloemen op tafel zet! Met een nieuwe bloemenwinkel om de hoek, is dat goed haalbaar. Gewoon om Biddy als voorbeeld te 'herdenken'. Wat zou ik ze graag als 'oudere vrouw' die de jongere vrouwen moeten leren hun huishouden te doen en hun man lief te hebben, in mijn buurt gehad willen hebben!
Hier nog een paar mooie citaten uit het boek:
'Hij was een ochtendmens en stond elke morgen vroeg op voor Bijbelstudie en voorbede. Zijn aanpak om vermoeidheid te overwinnen was: Stap eerst je bed uit en denk er dan pas over na!'
Een van Oswalds belangrijkste - 'Geef aan iedereen het gevraagde' - werd algemeen in het college in praktijk gebracht. Iedereen die aanbelde, werd nooit met lege handen weggestuurd. Of het nu ging om geld, een winterjas of een maaltijd, ze kregen het. Wijze inwoners van Londen waren verbijsterd over Chambers schijnbare gebrek aan onderscheidingsvermogen in een stad die bekend stond om haar netwerk van bedelaars, die snel aan elkaar zouden doorgeven waar deze 'gemakkelijke prooi' te vinden was. De mensen waren verbaasd dat het college niet werd belegerd door horden zwervers, die om een gift kwamen vragen. 'Geven is mijn verantwoordelijkheid', zo legde Oswald uit, 'God zal de vragers in toom houden.'
God zegene je, Gladiolus! Wie we zijn, is voor God en onze medemensen belangrijker dan wat we doen. 'Let op de leliën' gebood Jezus onze Heere (Luk. 12:27). Dat houdt in: Zorg dat je niet de alom heersende 'bezigheidskoorts' krijgt. Daar bedoel ik mee; het door de duivel ingegeven idee dat we voortdurend iets moeten doen. Wees altijd wie je bent. Ik bid je opnieuw Johannes 14 toe!
Heel ingrijpend en al helemaal niet te begrijpen kwam ik bij het gedeelte dat Oswald na een blindedarmontsteking, geöpereerd werd en alles goed leek te gaan, totdat hij de ene bloeding na de andere kreeg en uiteindelijk na een week op 43-jarige leeftijd overleed. Ik weet niet zeker of de tranen die over mijn wangen gleden van m'n verkoudheid waren...
Het werk gaat door! En velen worden nog altijd gezegend door alles wat deze man gezegd heeft en wat zijn vrouw op schrift heeft gebracht. Aan het eind van het boek staan de gedichten die Oswald Chambers heeft geschreven, waarvan ik een van de laatste hier zal overtypen.
(30 september 1901)
O take my heart, my Saviour,
Move its inward springs for me,
Till thy life in my behaviour
Springs in actions constantly.
O my Saviour, I am mourning
For a living touch with Thee;
Let Thy Spirit's pure adorning
Mould Thy character in me.
O do hear me, O do hear me,
Else I think my heart will break;
In its longing, be Thou near me,
And my burning thirst - oh slake!
Lord Jesus, hear my crying
For a consecrated life,
For I bite the dust in trying
For release from this dark strife.
Op 1 november 1906 schreef Chambers hier de volgende opmerking onder:
'In 1901 in november werd ik, nadat ik mij volledig had overgegeven en de heiliging als een geschenk uit de handen van de Here had aangenomen, gedoopt in de Heilige Geest. Dit ging gepaard met een onuitsprekelijke vreugde en vrede, die sindsdien alleen maar dieper wordt. Aan het schrijven van gedichten schijn ik geen behoefte meer te hebben, misschien vanuit het verlangen dat mijn leven nu een gedicht zal zijn.'
Dit jaar lees ik voor mijn gevoel een stuk minder of in ieder geval doe ik veel langer met een boek dan eerst. Dat het toch ook nog anders kan heb ik met dit boek ervaren. Het is een dikke pil van 394 blz, maar ik had hem in één week uit!
Dit zou genoeg kunnen zeggen en ik zou het hierbij kunnen laten. Dat doe ik natuurlijk niet.
De Pakistaanse Nabeel beschrijft zijn jeugd en het gezin waarin hij opgroeit op een manier dat je zelf ook van zijn familie gaat houden. De liefde van en voor zijn ouders koestert hij in zijn hart. En nu neem ik even een hele grote sprong... Op het moment dat hij er niet langer omheen kan en tot erkenning komt dat Jezus Heer is, kwam er een behoorlijke brok in mijn keel en heb ik het boek even weggelegd. Gewoon, om de relatie met zijn ouders. De gevolgen zijn onbeschrijfelijk voor een moslim die christen wordt. Het is dan ook een geweldig getuigenis, dat na een aantal jaren van verwijdering en onbegrip van zijn ouders, de relatie met hen zoveel beter is geworden. Nabeel schrijft het toe aan het feit dat toen het boek uitkwam, enorm veel mensen zijn gaan bidden voor zijn ouders. Is dat niet bijzonder mooi?!
Maar zoals ik al zei, dat was een enorme stap vooruit, want het hele boek neemt je mee in een uitgebreid onderzoek naar de betrouwbaarheid van de Islam én de betrouwbaarheid van het 'Christendom'. De goddelijkheid van Jezus, de drie-eenheid, is Jezus écht gestorven?, de betrouwbaarheid van de Bijbel, deze onderwerpen worden flink aan de kaak gesteld. Daarnaast wordt ook het leven van Mohammed onder de loep genomen en de betrouwbaarheid van de Koran. En dat alles op een manier, dat wanneer je er aan begint je niet meer kunt stoppen met lezen.
Na elk deel kun je achterin een hoofdstuk lezen, waarin een expert aan het woord komt, die het onderwerp van dat deel nog van een andere kant belicht. Dit zijn stuk voor stuk waardevolle toevoegingen die ik niet graag had willen missen.
Door het hele boek speelt de vriendschap met David Wood, die Christen is, een belangrijke rode draad.
Kom je vaak met moslims in aanraking, zou je dit boek echt moeten lezen! Je leert een heleboel over de cultuur, de Islam en laat zien dat het goed is om te weten wat en waarom je gelooft en ook als je als christen bent opgevoed, niet zomaar alles klakkeloos aannemen.
Ik moet daar eerlijk bij zeggen, dat ik zelf niet het type ben, die veel vragen heeft en alles tot in de puntjes uit wil zoeken en bewijzen wil hebben. Ik denk dat iedereen daar weer anders in is.
Overbodig om nog te zeggen dat dit boek een krachtig getuigenis is en een absolute aanrader, maar ik doe het toch!
Aan het begin van de vakantie wisselde ik een paar boeken uit met een 'appvriendin'. Daar zat dit boek bij en het duurde niet lang of ik het uit gelezen. Esther Baker beschrijft haar zoektocht naar de zin van het leven en komt na een losbandige studententijd uit bij het Boeddhisme, wat haar op weg brengt naar het geweldige 'niets'. Ze is behoorlijk zeker van haar zaak en besluit non te worden. Haar ouders spelen een belangrijke rol in haar leven en zijn niet blij met haar keuze. En dat is eigenlijk maar zacht uit gedrukt, ze maken zich grote zorgen. Ze zien Esther steeds magerder worden door het harde leven in het klooster, waar maar een keer per dag een maaltijd wordt uitgedeeld en er rituelen bestaan, waarin de nonnen nachtenlang wakker moeten blijven.
Tijdens zo'n nacht wordt er een film gekeken over het leven en werk van Jackie Pullinger. Een zendelinge in Hong Kong, die werkt onder daklozen en verslaafden. Het getuigenis doet iets met Esther wat het bij de anderen allemaal niet doet. Het laat haar niet los, en dan knakt een Boedhistische snaar, waardoor de twijfel toeslaat en er steeds meer vragen komen in plaats van alle verworven zekerheden die ze dacht gevonden te hebben.
Op een keer vlucht ze naar de dichts bijzijnde kerk en spreekt daar met de pastor, er wordt een nieuwe afspraak gemaakt en langzaam maar zeker raakt ze in de greep van de liefde van Christus voor haar en kan en wil ze er niet meer los van komen. Meer dan ooit ziet ze in dat het zo waar wat in de Bijbel staat geschreven is, dat de mens gaat lijken op de goden die hij najaagt. Wanneer zij haar leven aan Christus geeft komt zij in contact met Jackie Pullinger en wordt voor een aantal jaar haar mede-arbeidster in Hong-Kong. Maar het is niet haar levenswerk, die vind ze uiteindelijk in Thailand, waar ze als zendelinge haar God mag dienen door een getuige te zijn onder een Boedhistisch volk. En, zo sluit zij haar verhaal af:
Hier zijn mijn verleden, mijn zoektocht en mijn dwalingen bruikbare gereedschappen geworden in de handen van de Heer.
Achterin het boek staan alle verschillen tussen het leven als Christen en het leven als Boedhist.
Het is een mooi, krachtig getuigenis en het maakt me weer bewust van de waarheid die we in Jezus kunnen vinden en de vrede die Hij ons in ons hart geeft. Ik mag veel meer vanuit die rust leven!
Wat een mooi, kostbaar, uitdagend boekje is dit! Ik vond er heel wat nieuwe inzichten, waar ik nog eens goed, al lezend in mijn Bijbel, over moet nadenken. Ik ben Anne vd Bijl dankbaar voor wat hij allemaal gesproken en geschreven heeft, deze inmiddels oude man heeft zoveel ervaring met God en zijn leven is een inspirerend voorbeeld. Mijn verlangen naar een diepere intimiteit met God is daardoor gegroeid en ook om uit te delen van wat God mij gegeven heeft.
Anne haalt verschillende Bijbelpassages aan waarin God iets van plan is en door het gebed de situatie toch een andere wending geeft. Dat God zo dichtbij is en zich bemoeit met ons en met ons wil samen werken is zo groots, maar wel realiteit.
Ik heb het boek weer uit mijn boekenkast gehaald, omdat er een oproep in onze gemeente kwam voor een klein meisje van 8 weken oud, dat een gat in haar hart bleek te hebben van ongeveer 1 cm. Dit is tijdens de 20-weken echo niet ontdekt en ze was zo verzwakt, dat de operatie die zo nodig was, uitgesteld moest worden. Ik had eerlijk gezegd niet zo heel veel hoop, maar de oproep was krachtig en we gingen bidden.
Een waarheid die bij mij heel diep binnen kwam, was dat we niet zo onzeker over Gods wil hoeven te zijn, omdat Hij die geopenbaard heeft in Zijn Woord. En we mogen Hem er om vragen en antwoord verwachten wanneer het ons niet duidelijk is. Anne waarschuwt erg tegen een ernstige vorm van fatalisme, wat zich uit in uitspraken en gebeden als '...als het Uw wil is'. We mogen heel concreet met Gods beloften en Zijn Woord in ons hand vrijmoedig bij God komen.
Als er dan een situatie is, waarin God zwijgt, moedigt Anne ons aan om daar niet in te berusten, maar God te vragen 'waarom' Hij zwijgt, waarop Anne zelf al dikwijls antwoord heeft gekregen.
Uiteindelijk zijn er ook situaties waarin het onduidelijk blijft waarom een gebed onbeantwoord lijkt. Deze staan in de 'wachtstand' en mogen we vertrouwen dat het in goede handen is.
Voor mij zelf denk ik dat ik veel te snel tevreden ben en maar weinig echt werk maak en verwacht van de God tot wie ik bid.
Wat was het spannend met dat kleine meisje, ook toen ze uiteindelijk geopereerd werd. Dat ging goed! Maar er was een nieuw probleem, er was een bloedstolsel in haar linkerhartkamer van tussen de 1 en 2 cm, dat levensgevaarlijk kon zijn als het in een ader weg zou schieten. Wat weken of maanden van spanning en onzekerheid zou kunnen worden, was dit stolsel binnen een paar dagen op een natuurlijke wijze kleiner geworden en zelfs helemaal verdwenen. Wat een opluchting en dankbaarheid en reden om God te prijzen!!
Dit is een heel kwetsbaar onderwerp, waar je zo gauw iemands diepe wonden weer open mee kunt halen. Een poos geleden werden we opgeschrikt doordat een goede bekende van sommigen in onze gemeente, was neergestoken door een tbs-cliënt, zijn toestand was kritiek en we baden en baden en eerlijk gezegd, dacht ik dat nu er zoveel gebed voor hem was, hij het wel zou halen. Totdat we zondagochtend tijdens de dienst te horen kregen, dat hij was overleden. Het was een nog jonge man, M had twee jaar eerder nog geholpen bij de bediening op zijn trouwerij. Wat een verdriet, wat een rouw! En wie weet waarom?
Het kleine meisje knapte zienderogen op, het probleem was nu alleen dat haar zuigreflex zo goed als verdwenen was, volgens drie specialisten. Dit zou betekenen, dat de ouders tot haar eerste verjaardag sondevoeding zouden moeten toedienen. We bleven bidden en diezelfde dag nog dronk ze 50 ml uit een flesje en de volgende dag zelfs van de borst. Al gauw mocht ze mee naar huis! Ze stuurden een foto waarop ze met haar ouders in de hal van het ziekenhuis stonden voor de tekst die daar aan de muur hing: 'Mijn tijden zijn in Uw hand'. Hoe waar is dat!
Anne benadrukt in zijn hele boek dat je goed moet weten en heel zeker van je zaak moet zijn, voor je God vraagt om van gedachten te veranderen. Dit vraagt om een intieme relatie! En bovendien zal het helemaal niet gaan om het feit dat jij God op andere gedachten kunt brengen, maar zal het zijn vanuit die relatie en een diepe compassie voor de mensen om je heen.
Zoek je nog een mooi boek voor in de zomer, ik raad het je aan!
Ik luisterde deze week naar deze preek van Martin Koornstra. Wat ik erg mooi vind is dat hij zegt dat hij honderden keren heeft gebeden voor zieken en er niets gebeurde, maar dat hij niet opgeeft, zich blijft verheugen in Jezus, want Hij is Koning en Overwinnaar! Het gaat in het (gebeds)leven niet om succes, maar om gehoorzaamheid.
Mijn vorige recensie ging over 'I am N', met daarin de verhalen over christenen die leven in islamitische gebieden. Dit is het dagboek wat bij I am N hoort. Toen ik beide boeken had, dacht ik ze ook tegelijk te kunnen gebruiken. Dat bij het verhaal wat ik overdag had gelezen, daar 's avonds in het dagboek nog meer verdieping in zou vinden. Maar dat ging niet lukken. Het dagboek gaat wel over dezelfde personen als in het boek, maar niet in dezelfde volgorde. Dat vind ik een klein minpuntje. Toen ik het gewone boek had gelezen en daarna het dagboek ging lezen wist ik niet meer welk verhaal bij welke persoon hoorde. De stukjes in het dagboek suggereren dat je het verhaal nog wel weet.
Het dagboek is ook wel te lezen zonder het boek erbij. De belangrijkste gebeurtenis uit het verhaal wordt kort aangehaald. Bij elke dag staat ook een stukje 'verdieping', waarin je wordt uitgedaagd na te denken over je eigen leven en dat ook in het licht van de eeuwigheid te zien en waar het in het leven echt om gaat. Ook vind je elke dag een gebed beschreven. Deze gebeden helpen je tegelijk een toepassing te vinden voor je dagelijkse leven.
Wat er voor mij uitspringt is de aanmoediging mijn leven in te zetten om het Evangelie verder te verspreiden, kosten wat het kost. Volharden, Hoop, Genade, Liefde, Leven, allemaal kernwoorden waar het in dit boek, in de levens van deze getuigen om gaat.
Een van de stukjes die me het meest aanspreken is het stukje van dag 33. Het begint met vers 10 van Job 23:
Maar Hij kent de weg die ik ga, Laat Hij mij beproeven - ik zal er als goud uitkomen.
Een paar citaten hieruit:
'Hassani denkt na over het wonder dat hij nog leeft omdat God barmhartig voor hem was. Hij herinnert zich: voorafgaand aan de aanval had hij 'nooit tijd om te bidden'. Nu vindt hij het fijn om de Heere te kennen als zijn 'Goede Herder' en de Bijbelse waarheden te ontdekken.'
'Twee jongemannen werden geheel in beslag genomen door de oppervlakkige dingen van deze wereld. Hun geloof was zwak en onbeproefd, maar ze rezen op uit het vuur van vervolging en geven nu een stralend getuigenis van Gods genade in hun leven.'
'Hoe zou je jezelf beoordelen: hoe vurig ben je voor de Heere? Sta je in vuur en vlam? of flikkert je geloofsvuur nog maar een beetje? Of is het misschien enkel een koude, grijze sintel? Denk even na en probeer je geloofsvuur te tekenen of te beschrijven. Hoe zou je je vlam helderder kunnen laten branden?'
'We bidden voor de vervolgde kerk over de hele wereld, maar vandaag willen we specifiek aan jonge mensen denken. Dank U dat U in hen een passie hebt gelegd om U lief te hebben en U te dienen - een vuur dat niet gedoofd zal worden. We bidden voor massa's jonge mensen in de hele wereld. We stellen het ons voor - jonge mensen die vurig zijn voor U en de wereld in vuur en vlam zetten met Uw liefde en glorie. Amen.'
Dit stukje laat me als moeder anders kijken naar de moeilijkheden waar onze kinderen door heen kunnen gaan. Mijn gebed veranderd een beetje van 'Neem deze moeilijkheden alstublieft gauw weg' in 'Gebruik dit om ze te louteren, zodat ze hier als zuiver goud uit zullen komen!'
Ditdagboekis uitgegeven door uitgeverij Royal Jongbloed in samenwerking met SDOK (stichting de ondergrondse kerk) en kun je kopen voor €15,95. Het is een dagboek voor 90 dagen.
Vroeger was ik altijd bang als ik verhalen hoorde over christenvervolging. Ik kon er echt van wakker liggen met angst in mijn hart. Ik kan me nog heel goed herinneren wanneer deze angst omsloeg in nieuwsgierigheid en verlangen. Ik nam een douche en dacht er over na tot het ineens heel helder tot me doordrong: 'Als Jezus dit allemaal waard is, dan moet Hij zo bijzonder geweldig zijn, dan moet zijn liefde zo krachtig zijn, dan moet er veel meer zijn dan dit aardse leven en dat 'veel meer' moet dan ook veel beter zijn dan alles wat mensen hier op aarde hebben.'
En hoewel een vervolgd leven me ook daarna niet heel aantrekkelijk leek en ik nog steeds geen idee heb hoe ik er mee om zou gaan, sindsdien is er een diep verlangen om Jezus zo te kennen, dat het me alles waard is.
'Ben je bereid om voor Jezus te sterven?' vroeg een ex-moslim ons een poosje terug... Het zijn geen vragen waar je zomaar 'ja' op zegt. Maar wat ik me wel afvroeg, sterven zal ik zowiezo, waarom dan maar niet gelijk voor Jezus? Voor zover ik weet bestaat er geen inschrijflijst waar je je kunt inschrijven voor de manier waarop je op je einde komt en dat is maar goed ook. Mijn leven is niet te vergelijken met de verhalen die je in 'I am N' kunt lezen en echt, ik heb er geen idee van hoe mijn leven er uit zou zien. Het enige dat ik weet is dat ik heel, heel, heel veel genade nodig zou hebben om staande te kunnen blijven. En terwijl ik de verhalen lees, word ik bemoedigd omdat die genade er lijkt te zijn.
In deze blog geen gruwelijk verhaal, maar één wat me zo raakte door de eenvoud en de kracht van het werk van Gods Geest. Het speelt zich af in 1983 in Algerije. Bewoners kijken toe hoe een aantal toeristen hun tenten proberen op te zetten. Het valt niet mee, er staat een harde wind en alles werd omvergeblazen. Hassan en enkele anderen besluiten een handje te helpen. Een van de toeristen bedankten hen en vroeg hen om de volgende dag te komen voetballen.
Hassan en zijn vrienden staken de koppen bij elkaar en antwoorden toen: 'Dat zouden we leuk vinden, maar onze beste speler ligt met koorts op bed. Zonder hem bakken we er waarschijnlijk niet veel van.' Een van de toeristen vroeg toen: 'Kunnen we misschien bij die vriend van jullie op bezoek? We zouden graag om zijn genezing bidden.' Nu fronsten Hassan en zijn vrienden het voorhoofd. Bidden? Genezing? Zou God in een enkel iemand geïnteresseerd zijn? Dat kwam nogal vreemd over op de Algerijnen, maar het aanbod intrigeerde hun wel. Dus baden de toeristen die avond voor de jonge man. De volgende dag voelde hij zich weer kerngezond en hij voetbalde mee. De Algerijnen waren hoogst verbaasd en begonnen vragen te stellen over zijn plotselinge genezing. 'Wie is die 'Vader' tot Wie jullie bidden en Die geneest?' vroeg Hassan. De toeristen waren geen zendelingen. Ze waren eenvoudigweg mensen die van de Heere hielden en maar al te graag van Zijn grootheid getuigden. Ze vertelden over de genade, de verlossing en de kracht die het geloof in Christus biedt, en reisden toen weer verder. Maar Algerije zou nooit meer hetzelfde zijn. (...) Nadat de toeristen waren vertrokken, begon er iets 'wonderlijks' te gebeuren. 'Ik had het gevoel dat de verhalen die ze vertelden, niet alleen verhalen waren, maar waargebeurde geschiedenissen', herinnert Hassan zich. 'En dat zorgde ervoor dat ik alles achter me wilde laten en Jezus wilde volgen.' Hassan en andere Algerijnen bekeerden zich tot de God van de Bijbel. Aan het 'voetbalwonder' wordt een explosie van geloof toegeschreven in een land waar christenen ooit een zeldzame verschijning waren. 'We hebben geen idee hoeveel mensen door die voetballende groep tot Christus zijn gekomen', zei Hassan. 'We weten niet hoe het is gebeurd, alleen maar dat de mensen in God gingen geloven.' In korte tijd begon het christendom te floreren en werd het de snelst groeiende godsdienst in Algerije.
Tot zover een stukje uit een van de verhalen uit dit boek. Ook deze christenen kregen met vervolging, moeilijkheden en tegenstand te maken, maar ze gaven niet op. Ze hadden Jezus 'gezien'!
Nu ik alle verhalen gelezen heb zijn er twee dingen die blijven hangen. Het eerste is de enorme haat binnen de islam, waarmee mensen in staat zijn hun dierbaren (?) eigenhandig af te beulen en om het leven te brengen. Het tweede is opnieuw de liefde van Jezus die mensenharten veranderd en in staat stelt om die liefde door te geven dwars door de meest afschuwelijke omstandigheden heen.
Met nog meer materialen van 'I am N' kun je een serie Bijbelstudies organiseren. Inhet hele pakket zit dit boek met 48 verhalen, een werkboek, een instructieboekje voor de groepsleider en een dvd met 6 filmpjes die aansluiten op de thema's die je in het boek terugvindt: opoffering, moed, blijdschap, volharding, vergeving en trouw.
Verder is er ook nog een cden een dagboek. Op deze boekenblog komt nog een recensie over het dagboek!
Dit boek wordt uitgegeven door uitgeverij van Wijnen en kun je nu voor €10,- kopen! (klik op het boek om naar de site te gaan!)
Heerlijk, een nieuw boek van John Piper met een aanspreeklijke titel voor een gevoelsmens als ik ben! Het vermogen om na te kunnen denken is een geweldig genade geschenk van onze Schepper en we eren Hem door hier gebruik van te maken en Hem te prijzen voor zijn goedheid en grootheid die hierdoor tot ons doordringt.
Wanneer Jezus naar de hemel kijkt en juichend uitroept dat deze wijsheid voor verstandigen en wijzen verborgen is en voor eenvoudigen geopenbaard, dan heeft dat niets met slimme of minder slimme mensen te maken. Er zijn zeer wijze mensen die ondanks al het geleerde toch nederig blijven en de Bron van alle wijsheid alle eer geven voor de gave van een goed verstand. Daarnaast zijn er ook minder geleerde mensen, die hoogmoedig en trots zijn en zich niets laten gezeggen door anderen.
Een groot deel van het boek wordt besteed aan het uitpluizen van 'relativisme'. Het gevaar daarvan is dat er niets of niemand zou zijn waardoor we kunnen zeggen dat iets waar zou zijn.
Waar het om gaat bij hebben van kennis, is om de liefde. Paulus zegt dat ware kennis en gezond verstand niet leiden tot trots, maar tot liefde voor God en voor mensen. En hij geeft ook nog een sterker middel tegen de ziekte van trots, door erop te wijzen dat zelfs onze liefde te danken is aan iets wat aan ons eigen initiatief voorafgaat. Onze liefde komt voort uit Gods vrije gave - Gods verkiezing. Als we God liefhebben en dus de ware kennis bezitten, komt dat omdat we gekend - uitgekozen - zijn door God.
(cursief = citaat)
Een mooi klein stukje citeer ik, waar ik zelf ook wel iets mee kan en het is zo eenvoudig!
Ook al denk je misschien niet zo vaak na over de manier waarop je nadenkt, probeer te voorkomen dat je in je denken grote fouten maakt als je bezig bent met de Bijbel en luistert naar degenen die de Bijbel uitleggen. Als je bijvoorbeeld een prediker hoort zeggen: 'Het kan niet waar zijn dat God volkomen soeverein is en dat mensen gewoon verantwoordelijk blijven voor de keuzes die ze maken', ga dan niet zomaar met hem mee. Zeg in plaats daarvan tegen hem: 'Dat kan wel, want beide dingen staan in de Bijbel.' Ga daarna gewoon over tot de orde van de dag.
Vooral dat laatste zinnetje vind ik erg goed. Voor je het weet bevind je je in heethoofdige discussies en eindeloze woordenwisselingen, waar je nachten van wakker ligt. Zeker tegen iemand die de Bijbel misschien nog wel beter kent dan jij, kun je het op deze rustige, duidelijke, vriendelijke manier heel kort houden.
Aan het eind van het boek vind je nog een pleidooi voor mensen die wel van nadenken houden en een pleidooi voor mensen die daar niet zo houden. Om vervolgens af te sluiten met deze wijze woorden:
Als je erom vraagt de dingen te begrijpen, roept tot scherpzinnigheid, ernaar zoekt als was het zilver, ernaar speurt als naar een verborgen schat - dan zul je ontdekken wat ontzag voor de Heer is, dan zul je kennis van God verwerven. Want het is de HEER die wijsheid schenkt, zijn woorden bieden kennis en inzicht (Spr. 2:3-6).
Wij denken na en de Heer schenkt het. Niet of-of, maar en-en. Ons nadenken komt niet in plaats van Gods genade. Het is een geschenk van genade, dat smaakt naar veel meer.
In de eerste bijlage achterin het boek vind je de Bijbelse grondslagen voor Bethlehem College and Seminary. Interessant om te lezen, waarin je wordt gestimuleerd om de Bijbel te bestuderen aan de hand van:
waarnemen
begrijpen
evalueren
aanvoelen
toepassen
uitdragen
Elk punt wordt beschreven en kan je helpen om het ook zelf toe te gaan passen.
De tweede bijlage is iets wat ik niet zo snel zal vergeten. Misschien komt dat door de kracht van het verhaal. Het gaat over 'De student, de vis en Agissaz'. Het is een verhaal over het belang van eigen waarneming en van zorgvuldige, intensieve en geconcentreerde bestudering. En dit om te benadrukken dat boeken over de Bijbel of overdracht daarvan door pastors, docenten of ouders nooit de plaats in kunnen nemen van eigen bestudering en persoonlijke omgang met de Schrift. (citaat iets aangepast)
Het is heerlijk om dingen zelf te bedenken! En ook heerlijk om dingen zelf te lezen!
Een recensie-exemplaar van uitgeverij Royal Jongbloed
Wat een mooi boekje he?! Ook deze titel is weer prachtig.
Kara verteld in dit boek over het geweld in haar ouderlijk huis, hoe Jason en zij elkaar leerden kennen en in het huwelijksbootje stapten. Over haar bekering en hoe zij leerde haar ouders te vergeven en lief te hebben. Hoe Jason en zij naar elkaar toe groeiden, gecoacht werden en samen vier prachtige kinderen kregen. Over de pijn en gebrokenheid in de gemeente die zij dienden, de breuk die daarin ontstond. Over de verhuizing en de brand die ook hun huis aantastte. Over de nieuwe gemeente, waar ze deel van uit maakten. En door dit alles heen loopt de rode draad van de pijn en de strijd, de gebrokenheid, de rauwheid, de verwoesting en de schoonheid die borstkanker in haar leven aanrichtte.
Ik zou dit boek, wat je in een weekendje uit kunt lezen, aan alle moeders willen laten lezen!
Er staan zoveel mooie lessen in, waar we allemaal iets mee kunnen, die we ten diepste allemaal ook willen denk ik. Het lukte me niet om dit boek met droge ogen te lezen. Zondagavond nestelde ik me op de bank en waarschuwde iedereen al: 'als ik aan het huilen ben, komt dat door dit boek!' Dan wisten ze dat maar alvast. Het is ook een confronterend boek, in onze familie zijn al mensen overleden aan kanker, mijn neef was begin 20, mijn oma en tante werden niet ouder dan 68, een andere tante is vorig jaar overleden toen zij 55 jaar was. Als ik dan lees hoe chemotherapie en bestralingen je lichaam werkelijk verwoesten en wat dat allemaal met je doet...dan word ik stil van binnen en heb diep respect voor mensen die hierdoor heen moe(s)ten gaan en de geliefden om hen heen.
Maar het is niet de kanker die de boventoon voert in dit boek. Het is de onophoudelijke zoektocht naar Gods aanwezigheid en zijn genade, die aanstekelijk werken. Ook, of misschien wel juist in de omgang met haar man en kinderen. Ik zou heel veel prachtige citaten kunnen plaatsen in deze blog, maar ik houd het bij 1. Voor de anderen zou ik zeggen: probeer het boek bij iemand te lenen of vraag het voor je verjaardag of geef het jezelf cadeau!
'Een van de hoogste roepingen in mijn leven is het hoeden van de harten van mijn kinderen. Ik zal de rest van mijn tijd als een leerling aan de voeten van mijn kinderen zitten. Ik leer hun harten kennen, ik ontdek welke momenten de beste zijn om hen in liefde te ontmoeten, niet alleen wanneer het mij uitkomt. Ik observeer, luister, stel vragen en kijk naar hen. Ik let op signalen dat ze worstelen met het leven. Ik vraag hoe het op het schoolplein was, want daar speelt het leven van kinderen zich af. Ik spits mijn oren op aanwijzingen voor eenzaamheid en afwijzing door vriendjes. Ik zoek naar gelegenheden om van mijn kinderen te houden, om ze te zien. En als ik aan het eind van de dag niet in het hart van mijn kinderen ben toegelaten, pak ik mijn XXL flacon met lotion en ga van kamer tot kamer om hun voeten te masseren voor ze hun bed in duiken. Het is de moederversie van de voetwassing van de discipelen. Ik pak mijn lotion en ontmoet elk van mijn kinderen in die tedere momenten voor het slapengaan, in de hoop een stukje van hun hart op te vangen. Ik wrijf, ik stel vragen, ik drop mijn gebeden.'
Als je het boek uit hebt, vind je nog een paar brieven van Kara, voor haar man Jason en één voor haar kinderen. Ook nog een brief van Jason. Kara is inmiddels overleden. Zij blogde op mundanefaithfulness. Dit is een mooie blog om eens een kijkje te nemen! Via Facebook kun je op de hoogte gehouden worden van nieuwe blogs.
Een recensie-exemplaar van uitgeverij van Wijnen - Franeker
Wat een mooie titel heeft dit boek. Verlang je daar ook niet naar? Meer dan ooit heeft de wereld het goede nieuws, ofwel het Evangelie nodig. Wat is dan dat goede nieuws wat we zo nodig hebben? Een zin sprong er voor me uit:
'Het spectaculaire goede nieuws overbrengen dat iedereen faalt, maar dat een genadige God iedereen vergeving schenkt.
Wat in dit boek steeds terug komt en wat me ook aanspreekt en wat het nu ook weer zo echt persoonlijk maakt, is de worsteling van de schrijver. Hoewel hij de hele wereld over reist voor zijn werk om interviews af te leggen, projecten te bezoeken en mensen te ontmoeten, bestaat zijn werk niet uit het échte werk dat deze mensen verrichten. Hij schrijft en schrijft, afgezonderd van de 'echte' wereld, waar het strijdtoneel zich afspeelt. Dat knaagt aan hem, is dit schrijven werkelijk zinvol en relevant?
Er komen veel mensen voorbij, zowel uit de geschiedenis als uit het heden. Dat maakt dat de kern van de boodschap van alle kanten wordt bekeken. Die kern is te omschrijven als hoe we er als christenen al dan niet in geslaagd zijn mensen wereldwijd te bereiken met het Evangelie. Yancey gaat uitvoerig in op drie manieren waarop we dat in verleden, heden en toekomst vorm (hebben ge)geven, namelijk als pelgrim, activist en kunstenaar.
De schrijver geeft 5 manieren om het goede nieuws te brengen die meer getuigt van genade:
Botsingen tussen Christus en de cultuur zijn onvermijdelijk
Christenen moeten met wijsheid kiezen welke strijd ze willen aangaan
Christenen moeten de strijd slim voeren
In de omgang met de cultuur moeten christenen onderscheid maken tussen immoreel en illegaal
De kerk moet in de omgang met de staat behoedzaam te werk gaan
Dit boek heeft een indringende boodschap. Er zijn té veel voorbeelden waarin we als christen jammerlijk gefaald hebben de boodschap van genade door te geven aan onze medemens. Daarom is een nederige houding zeker van pas. De andere kant is dat de boodschap van genade, het Evangelie nog even krachtig is als 2000 jaar geleden!
Pelgrim, activist, kunstenaar - wat onze roeping ook is, gezamenlijk verkondigen we het goede nieuws dat God door ons aan de wereld bekend wil maken. Zoals Karl Barth aangaf, heeft de kerk zich grillig van die taak gekweten, 'in gehoorzaamheid en ongehoorzaamheid, in verstaan en misverstaan van het verheven goed dat God ons heeft gegeven.' Een postchristelijke samenleving is er als de kippen bij om ons op onze fouten te wijzen. Wij moeten die nederig erkennen. Maar overal waar het Evangelie wortel heeft geschoten, heeft het ook vruchten voortgebracht. Veel van wat wij in de moderne wereld hoogachten - vrijheid, democratie, onderwijs, gezondheidszorg, mensenrechten, sociale gerechtigheid - is terug te voeren op een christelijke oorsprong. Het kleinste zaadje in de tuin is een grote boom geworden waarin de vogels uit de lucht hun nesten bouwen.
Volgelingen van Christus hoeven niet in angst te leven, zelfs niet wanneer het er op lijkt dat de samemnleving zich tegen ons keert. Wij leven vanuit het vertrouwen dat God, meester over de geschiedenis, het laatste woord heeft: ' Nu begint de heerschaopij van onze Heer over de wereld, en die van de Messias. Hij zal heersen tot in eeuwigheid.' Wij allen doen ons deel, hebben anderen lief zoals God ons lief heeft en zorgen voor de wereld als rentmeesters van een genadige landheer. De desem verspreidt zich, het zout houdt iets goed, de boom overleeft, zelfs in donkere tijden vol onheil.
Dit boek werd me toegestuurd om een recensie over te schrijven. Klik op het plaatje voor meer informatie.
Een mooi, stevig dagboek voor jonge mensen.
De titel sprak me gelijk al aan, maar dat zinnetje eronder...'Bijbels dagboek bij de Dordtse Leerregels', daar werd ik een beetje onzeker van.
Want eerlijk gezegd, de catechismus ken ik wel, al die vragen en antwoorden, die we zelfs ook uit ons hoofd moesten leren tijdens de belijdeniscatechisatie.
Ik meen me vaag te herinneren dat de Dordtse Leerregels ook wel in elke middagdienst behandeld werd. Maar de inhoud en wat het precies allemaal inhoudt is nooit zo goed tot me doorgedrongen.
Dus een beetje nieuwsgierig werd ik er ook van.
Het boek is heel prettig om te lezen. Het is duidelijk, goed te begrijpen. Het enige wat niet te begrijpen is en waar de schrijvers van dit dagboek, maar ook de schrijvers van de Dordtse Leerregels het over eens zijn, is de genade van God en het werk van Zijn Geest. Dit schoolseizoen had ik als thema bedacht: 'leven vanuit genade'. Dat betekent dat ik veel meer mag rusten in het volbrachte werk van Christus. En dat is eigenlijk waar het precies om gaat in dit dagboek en blijkbaar dus ook in de Dordtse Leerregels.
De Dordtse Leerregels komen (niet elke dag) terug in kleine, behapbare stukjes.
Ga ik dit boek het komende jaar gebruiken? Ja, ik wil het lezen, en dan kijk ik dan per dag of het een mooi, geschikt stukje is voor aan tafel 's avonds. Het werkt bij ons niet zo om echt elke dag uit een zelfde boek naast de Bijbel er nog bij te lezen. Elke dag sluit af met een 'nadenker', 'verdieping', 'inspiratie', 'vraag', 'doen', 'bemoediging', 'opdracht', 'leerpunt', 'tekst', 'citaat', 'stelling' of 'lied'.
Voorbeeld citaat:
'Als de Heere je geroepen heeft, verspil dan geen tijd door over je schouder te kijken om te zien wie er volgt.' (Corrie ten Boom)
Voorbeeld verdieping:
'Toen Christus riep: 'Het is volbracht', vond de wet rust, en verloor ik ten diepste mijn angst voor de dood.'
Voorbeeld Nadenker:
'Ga niet je geestelijk leven toetsen aan het leven van anderen, maar toets het aan wat God Zelf zegt in Zijn Woord.'
Dit was het laatste boek dat ik recenseerde in 2016. Volgend jaar komen er weer nieuwe boeken, zoals:
Dit boek is uit... wat jammer! Het is misschien een boek voor mensen die negatieve ervaringen met de kerk hebben, wat de schrijver Philip Yancey zelf ook heeft. Maar ook voor mensen die deze ervaringen niet zozeer hebben, kan het een heel verfrissend boek zijn. Ook in dit boek spreekt de eerlijkheid over eigen worstelingen en geloofsvragen van de schrijver me heel erg aan. Wat me ook elke keer weer raakt is het Evangelie dat door de bladzijden heen schittert. Een mooi voorbeeld hiervan is het volgende citaat:
'Ik heb gemerkt dat christenen geneigd zijn erg boos te worden op mensen die anders zondigen dan zij,' zei een man tegen mij, een man die aan het hoofd staat van een organisatie die zich inzet voor mensen met AIDS. Precies datzelfde patroon is mij ook opgevallen. Nadat ik in een boek had geschreven over mijn vriendschap met Mel White, een voormalige ghostwriter voor beroemde christenen die nu een prominente homoactivist is, kreeg ik een aantal brieven waarin ik werd veroordeeld vanwege het aanhouden van die vriendschap. 'Hoe kunt u in vredesnaam met zo'n zondaar bevriend blijven?' wilden de briefschrijvers weten. Ik heb goed over die vraag nagedacht en een aantal antwoorden bedacht, waarvan ik denk dat die bijbels zijn. Het bondigste antwoord is echter de tegenvraag: 'Hoe kan Mel White in vredesnaam bevriend blijven met een zondaar als ik?' De enige hoop voor een ieder van ons, ongeacht onze privé-zonden, is een genadeloos vertrouwen op een God die op onverklaarbare wijze zondaren liefheeft, en daar horen ook de mensen bij die anders zondigen dan wij.
Wat Yancey in dit boek heeft gedaan is mensen beschrijven die een belangrijke rol hebben gespeeld in het behouden van zijn geloof in en hem gestimuleerd hebben te wandelen met God, ondanks de negatieve invloed die de kerk op hem uitoefende. 13 hoofdstukken gaan over 13 mensen zoals
Martin Luther King Jr
G.K. Chesterton
Dr. Paul Brand
Mahatma Gandhi
Annie Dillard
Frederick Buechner
Henri Nouwen
Al deze personen waren ook schrijvers. Wat ik mooi vind is dat er een paar prachtige citaten van al die schrijvers is opgenomen. Het gebeurde een paar keer dat ik naar m'n bibliotheek app ging om te kijken of er boeken van de schrijver van dat hoofdstuk aanwezig waren. Een paar citaten deelde ik op mijn facebookpagina 'Mooie Quotes'. Voor degene die daar niet komen ook hier het citaat van Frederick Buechner:
Als jij me verteld dat christelijke toewijding iets is wat je eens en voorgoed is overkomen als een soort geestelijke plastische chirurgie, dan zeg ik, ga nou gauw, ga nou toch gauw, of je probeert jezelf voor de gek te houden of je bent bezig mij zand in de ogen te strooien. Elke ochtend zou je in je bed wakker moeten worden en jezelf afvragen: 'Kan ik het vandaag allemaal weer geloven?' Nee, wat nog beter is, wacht met die vraag tot je The New York Times hebt gelezen, totdat je je dagelijkse portie van gebrokenheid en corruptie van deze wereld, die altijd vlak naast je Bijbel hoort te liggen, hebt bestudeerd. Vraag jezelf daarna af of je die bewuste dag nog weer in het Evangelie van Jezus Christus kan geloven. Is het antwoord Ja, dan weet je waarschijnlijk niet wat geloven betekent. Minstens vijf van de tien keer zou het antwoord Nee moeten zijn, omdat Nee net zo belangrijk, en misschien nog wel belangrijker dan Ja is. Het antwoord Nee bewijst dat je menselijk bent voor het geval je daar ooit aan mocht twijfelen. En als dan op een ochtend het antwoord werkelijk Ja blijkt te zijn, zou het een Ja moeten zijn barstensvol schuldbelijdenis en tranen en... bulderend gelach.
Het lezen van dit boek deed me wat. Het heeft me inzicht gegeven in het verleden van kerken en christenen en ik besef dat dat allemaal niet altijd zo heel rooskleurig is geweest. Ook de rassenhaat tussen licht en donker gekleurde mensen wordt vanuit Philips eigen jeugd beschreven en ik heb nog niet eerder gelezen wat voor bizarre vormen dat heeft aangenomen...ook door mensen uit de kerk, soms zelfs door onwetendheid omdat het met de paplepel werd ingegoten. Gelukkig las ik ook van Gods genade die harten zacht maakt en vult met liefde voor alle mensen!
Nogmaals...echt jammer dat het boek uit is! Het is als een goede preek die je vast wil houden. Belangrijker is echter dat de vernieuwde liefde voor God én voor mensen en voor Zijn gemeente in mijn hart zal blijven. De liefde van Christus!
Dit boek zag ik staan, pakte het even uit de kast, om het gauw weer terug te zetten. De titel vond ik nou niet echt aantrekkelijk. Dus ging ik verder kijken, om op het laatst tóch nog even dit boek goed te bekijken, om het uiteindelijk toch maar mee te nemen. Daar was ik al heel gauw erg blij mee! Ik realiseerde me tijdens het lezen pas goed dat iedere christen waarschijnlijk door tijden van geestelijke depressie gaat. De bekende schrijver D. Martyn Lloyd- Jones die leefde van 1899-1981, benoemt veel oorzaken van deze vorm van depressie. En ook het woord 'genezing' is niets teveel geschreven. Een hoofdstuk was me erg dierbaar en de troost en bemoediging die bijna van elke bladzijde mijn hart in drupte was weldadig!
Het hoofdstuk waar ik erg veel aan had heet 'Die ene zonde'. Alweer niet zo'n aantrekkelijke titel... Hoewel ik helemaal niets tegen zonde belijden heb, ik ben er wel altijd voorzichtig mee. Ik ben opgegroeid, en niet eens thuis, in een omgeving waar het belijden van zonden veel aandacht kreeg, het beste was dat alles uit het verleden werd opgehaald en beleden werd, liefst ook aan iemand anders. En nogmaals, niets mis mee, maar als je van nature erg gevoelig bent en je een niet al te ruim geweten hebt, kun je er flink mee in de knoop komen. Naar God toe... alsjeblieft stort je hele vuile hart bij Hem uit!! En als je iemand anders iets schuldig bent, maak het goed. Maar ik denk dat je ook hierin te ver kunt gaan. Maar daar las en hoorde ik niet zoveel over.
Dit hoofdstuk zegt iets wat ik in een moeilijke periode zelf had geconcludeerd en ook een heel enkele keer tegenkwam in een boek. Het was een periode waarin ik weigerde nogmaals iets te belijden waarvan ik al vergeving had ontvangen, een heftige strijd tegen mijn eigen geweten in. Nu ik dit las, jaren daarna, voelde ik de definitieve bevestiging en troost van God in mijn hart en gedachten.
Op gevaar af verkeerd begrepen te worden, zou ik het volgende willen zeggen. In zekere zin is het enige dat deze mensen niet moeten doen, te bidden ervan verlost te worden. Dat doen ze altijd en dat hebben ze allang gedaan en als ze bij iemand om raad komen vragen wordt ook meestal aangeraden om dat te doen. En het is waar, een christen moet altijd bidden, moet bidden zonder ophouden, maar dit is een van de weinige keren dat een christen moet ophouden met bidden. Door te bidden worden namelijk alle gedachten op dat bepaalde punt gefixeerd. Het is beter om niet langer hier om te bidden, maar men moet liever zijn verstand gaan gebruiken.
Ik zou dit alles als volgt willen samenvatten. U en ik moeten nooit terugzien op ons verleden; we moeten nooit terugkijken naar een bepaalde zonde die we in ons verleden gedaan hebben. Of áls we ernaar kijken, dan mag dat alleen zijn met de bedoeling God daarvoor te prijzen en Zijn genade in Christus Jezus te verheerlijken. En deze raad zou ik aan iedereen willen geven. Als we terugkijken op ons verleden en we voelen ons daardoor terneergeslagen, dan moeten we doen wat Paulus deed. Ik was een godslasteraar, zegt hij, maar daar laat hij het niet bij. Wat zegt hij nog meer? En daarom ben ik niet waardig het Evangelie te verkondigen? Nee, hij zegt juist het tegenovergestelde. Ik dank Hem, Die mij bekrachtigd heeft, namelijk Christus Jezus, onze Heere, dat Hij mij getrouw geacht heeft, mij in de bediening gesteld hebbende. Als Paulus terugkijkt naar zijn verleden en hij ziet zijn zonden, dan zegt hij niet: Ik heb te zwaar gezondigd, ik kan nooit bekeerd worden. Juist niet; het doet hem in God eindigen en hij gaat God ervoor groot maken. Hij zegt: Doch de genade onzes Heeren is zeer overvloedig geweest met geloof en liefde, die er is in Christus Jezus. Zo moeten we naar ons verleden kijken. Als we naar ons verleden kijken en we worden daar terneergeslagen van, dan betekent dat, dat we naar de duivel luisteren. Maar als we naar ons verleden kijken, moeten we zeggen: Ik was wel verblind door de god dezer eeuw, maar Gode zij dank, Zijn genade was veel meer overvloedig; door Zijn liefde en genade is alles vergeven en ik ben een nieuw mens geworden. Als we dat niet doen, dan verdienen we het om ongelukkig te zijn zou ik bijna willen zeggen. Waarom zouden we de duivel meer geloven dan God? Laten we altijd bedenken dat het zonde is om aan Gods Woord te twijfelen. Het is zonde om door het verleden, waar God mee afgehandeld heeft, ons te laten beroven van onze blijdschap en ons te laten verlammen voor de taak die God voor ons heeft. Tot de twijfelende, aarzelende Petrus wordt gezegd: Hetgeen God gereinigd heeft, zult gij niet onrein achten. Verheug u in deze heerlijke genade, dat de zonden vergeven zijn en uitgedelgd zijn en dat u aangenomen bent tot een kind van God. Verblijdt u in de Heere te allen tijd, wederom zeg ik, verblijdt u!
Twee flinke citaten, die ik ook voor mezelf wil bewaren. Ik hoop dat je iets proeft van de vreugde die de vergeving van zonden geeft!
Andere oorzaken die in andere hoofdstukken in dit boek worden behandeld zijn: Had ik maar...
Angst voor de toekomst
Gevoelens
Maar ziende de golven
Dwaalleringen
Vertragen in goed doen
Discipline
Beproevingen
Kastijding
Een van de laatste hoofdstukken gaat over het 'vergenoegd' zijn in alles. De schrijver noemt hier een paar belangrijke punten, waar Paulus ongetwijfeld mee had leren leven, die ik jullie mee wil geven:
De omstandigheden veranderen altijd, daarom mag ik nooit afhankelijk zijn van die omstandigheden.
Belangrijker dan wat ook in deze wereld is de vraag hoe het staat met mijn ziel en mijn persoonlijke verhouding tot God.
God zorgt als een Vader voor mij en buiten Zijn wil om geschiedt niets; zelfs de haren van mijn hoofd zijn alle geteld; dat moet ik nooit vergeten.
Gods wil en weg zijn grote verborgenheden, maar ik weet één ding en dat is dat Hij alles ten goede voor mij beschikt of keert.
In alles wat er in dit leven gebeurt, treedt iets van Gods liefde en goedheid aan de dag. Het is zaak daarop te letten en voorbereid te zijn op verrassingen en zegeningen, want Zijn wegen zijn niet mijn wegen, en Zijn gedachten niet mijn gedachten. Uit de doorn in het vlees leerde Paulus bijvoorbeeld deze les: Als ik zwak ben, dan ben ik machtig. Uit de lichamelijke zwakte leerde hij de algenoegzaamheid van God zien.
Uitwendige omstandigheden en gebeurtenissen staan nooit op zichzelf, maar hebben altijd de bevordering van mijn heiligmaking ten doel.
Hoe de omstandigheden ook op dit moment zijn, ze gaan voorbij en ze kunnen niet afdoen aan de vreugde en heerlijkheid die mij te wachten staat.
Het was in een periode dat ik niet heel stabiel was. Mijn gedachten werden heen en weer geslingerd en deze gingen over Bijbelteksten, op zo'n manier dat het me heel onrustig maakte. Deze gedachten waren absurd, zoveel wist ik wel! Een voorbeeld van zo'n gedachte was, dat misschien zelfs de duivel zich ooit nog eens zou bekeren! Ik ben zo dankbaar voor mensen om me heen, die me door deze periode liefdevol heen hielpen, al durfde ik zulke gedachten niet eens hardop uit te spreken. Jammer eigenlijk, ik kreeg het er Spaans benauwd van!
Misschien kun je je nu voorstellen dat het voor mij best wel een soort van schokkend was om in dit boek te lezen dat Desmond Tutu overtuigd is van het feit dat de duivel zich zal bekeren:
'Zoals ik al eerder heb gezegd, ben ik het hartgrondig eens met Origenes. Hij onderwees dat ook de duivel eens gaat ondervinden dat Gods liefde radicaal onweerstaanbaar is en dat uiteindelijk dus ook de duivel teruggewonnen zal worden.'
Ook staat voor hem vast dat iedereen uiteindelijk in de hemel terecht zal komen en dat er van een hel geen sprake is, zoals veel christenen dat geloven.
Toch kan ik ook hele mooie dingen uit dit boek halen. Het is opnieuw een beetje meer tot me doorgedrongen hoe groot Gods liefde voor de mens is. Ook deze quote, die ook op mijn facebookpagina heb geplaatst, vind ik prachtig:
We zijn helaas behoorlijk op het verkeerde been gezet door de traditionele afbeeldingen van de Goede Herder. Daarop zien we Jezus meestal als de Goede Herder die een schattig, wolwit lammetje in zijn armen draagt. Maar schattige, wolwitte lammetjes lopen zelden bij hun moeder weg. Het verdwaalde schaap waar het waarschijnlijk om ging is dat bokkige, oude beest dat door de omheining is gebroken, daarbij zijn vacht heeft opengehaald en wellicht vreselijk stinkt omdat het ongetwijfeld in een sloot vol vies water is gevallen. Er is helemaal niets schattigs aan het schaap waar de Goede Herder naar op zoek gaat. Het is een afstotelijk, ruziezoekend exemplaar. Maar de Goede Herder is bereid om 99 volmaakte, welgemanierde schapen achter te laten en op zoek te gaan, niet naar een schattig wolwit lammetje, maar naar een irritante, agressieve ram. Hij tilt die oude knar op zijn schouder en als Hij weer thuis komt met zijn bulkende vrachtje, werpt Hij het niet in een hoek, maar geeft een rondje ter ere van deze verloren lieveling.
Soms weet je het niet met boeken. Er zijn boeken die écht mooi zijn en je meevoeren tot aan de laatste bladzijde, er zijn er ook die je na een paar bladzijden weer aan de kant legt. Ik vind het erg leuk om jullie te kunnen vertellen dat dit boek er één is om helemaal uit te lezen! Geschreven door Richard, directeur van World Vision en zijn vrouw Renée Stearns. Samen hebben ze 286 ontmoetingen beschreven op een manier die dit boek tot een pareltje maakt. Wat elk stukje zo inspirerend maakt, is de combinatie van een vers uit de Bijbel, een praktijkvoorbeeld uit het (gezins)leven van dit echtpaar en de mensen die zij ontmoetten tijdens hun reizen voor World Vision, die vaak in armoede leven of in oorlogsgebieden hun hoofd boven water moeten zien te houden.
Er worden geen schuldgevoelens opgewekt bij de lezer (vind ik), maar wel word je uitgedaagd om hier en nu je leven te leven uit liefde voor God en Zijn Woord en verschil te maken door dat toe te passen in jouw leven! Het zijn verhalen over mensen die ontzettend veel mee gemaakt hebben en dat raakte me af en toe heel erg, maar de veerkracht in die levens, de hoop en de liefde die zij laten zien, zijn hartverwarmend en aanstekelijk. De vele foto's die bij elk stukje staan brengen de mensen nog dichterbij! Daarnaast is het mooi om het werk van World Vision te zien en dat dit verschil maakt in levens die zo kostbaar zijn voor onze Schepper!
Het boek heb ik uitgelezen en terwijl ik halverwege was, ben ik begonnen om het na het eten aan tafel met m'n gezin te lezen. Ik hoop dat het de harten van ons en onze kinderen zal raken en het ons zal helpen om het leven vanuit verschillende perspectieven te zien.
Een stukje zal ik eruit halen en hier voor jullie overtikken. Dat is wel wat werk, maar als jullie de moeite nemen om het te lezen, vind ik het dat zeker waard!
Malawi
Losjes vastgehouden
Als je je te veel vastklemt aan het goede, zou je het beste kunnen mislopen wat God te bieden heeft.
Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoor, wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bestemd voor wie hem liefheeft.
1 Korintiërs 2:9
Niet lang geleden sprak Rich op een retraiteweekend van de kerk. Tijdens het vragenuurtje vroeg iemand hoe ons gezin de beslissing had genomen om ons oude leven de rug toe te keren en Gods roepstem naar World Vision te volgen. Hoe had Rich zijn carrière kunnen loslaten? Hoe konden we onze vrienden, onze familie en ons huis en onze gemeente in Pennsyvania achterlaten om naar Seattle te verhuizen? De manier waarop deze vragen werden gesteld, leek erop te wijzen dat de vragensteller ervan uitging dat wat we achterlieten waarschijnlijk beter was dan wat we op onze nieuwe stek aantroffen.
Deze vragen deden me aan weer een andere vraag denken, een vraag die we aan een kleine jongen in Malawi stelden. We stopten in een dorp en onze auto werd onmiddellijk omringd door kinderen. Vlak daarvoor had een aantal jongens lopen voetballen en een van hen had nog steeds de voetbal in zijn handen. Ik noem het een voetbal, maar het was niet meer dan een prop plastic zakken die bij elkaar werd gehouden door een stuk touw.
'Wil je ruilen?' vroegen we. 'Als we jullie een splinternieuwe voetbal geven, krijgen wij dan die van jullie?' We dachten dat de bal een prima voorbeeld zou zijn van hoe creatief kinderen kunnen zijn, een mooi voorbeeld voor hoe hun spel over hun beperkte hulpbronnen zegevierde. Heel even keek het joch me verward aan, maar toen realiseerde hij zich dat dit betekende dat hij de bal moest opgeven die al van hem was. Hij rende terug naar zijn vriendjes om het aanbod te bespreken en pas toen ze alle voors en tegens tegen elkaar hadden afgewogen, gaf hij zijn zelfgemaakte bal af in ruil voor de glimmende, nieuwe, witte bal met een bekend merk erop.
Het moet voor de jongen niet makkelijk zijn geweest om zich te kunnen voorstellen dat er een bal bestond die beter was dan die hij met zijn eigen handen had gemaakt. Die bal was bekend, hij was er vertrouwd mee en het viel hem behoorlijk zwaar om er afstand van te doen. Hoe mooi en stevig die nieuwe bal ook mocht zijn, de oude had nog steeds een bepaalde allure die hij niet zomaar van zich af kon schudden. Heel wat mensen hebben in hun leven hetzelfde gevoel als die jongen over zijn bal, vooral wanneer ze het idee hebben dat God hen voor iets nieuws roept. Ze houden van het bekende, het comfortabele, en ze laten dat niet graag achter, ook al zijn ze er vrij zeker van dat ze door los te laten Gods leiding volgen. Omdat ze iets vasthouden wat goed is, missen ze de kans op iets beters.
Om eerlijk te zijn, hadden we de neiging om nee te zeggen tegen Gods roepstem in verband met World Vision. We hielden van ons oude leven. Maar God riep ons op om aan iets nieuws te beginnen en dat konden we gewoon niet laten gaan. We wilden geen Jona zijn, die in de buik van de vis een openbaring kreeg over de genade die we mislopen wanneer we weigeren om God te volgen (Jona 2: 8). We wilden ons niet vastklemmen aan een bal 'vuilnis' wanneer we het echte konden krijgen. Wat staat jouw gehoorzaamheid aan de roepstem van God in de weg?
