'Bidden in de nacht' van Tish Warren

Waak, lieve Heer, over wie werken, waken of wenen vannacht, en laat uw engelen hen behoeden die slapen. Zorg voor de zieken, Heer Christus; geef rust aan vermoeiden, zegen de stervenden, troost wie lijden, heb medelijden met wie beproefd worden, bescherm wie blij zijn, en dat alles omwille van uw liefde. Amen
(Book of Common Prayer)

In 'Bidden in de nacht' neemt Tish Warren je mee door dit gebed. Het is als een glas water voor een dorstige ziel in de woestijn van het leven!

Dit boek gaat over tijden dat je zelf (even) niet (meer) bidden kunt. Dat God niet belooft dat je niets slechts zal overkomen. Over het vraagstuk hoe we Gods liefde kunnen rijmen met het lijden in deze wereld. Over hoe belangrijk het is dat we ruimte maken voor verdriet. Over hoe wetenschap/gezondheidszorg samen gaan met Gods leiding en gave. Over werk. Over hoe broos en beperkt we zijn. Over hoe we onze slaap nodig hebben. Over hoe Jezus zijn schouders onder ons juk wil zetten, zodat het niet meer zo zwaar zal zijn. Over de zegen die we een leven lang mijden, een zegening die alleen in het donker te vinden is. 

Op de plek van de diepste verlatenheid ontmoeten we God zelf.

Aan het eind van het boek vind je gespreksvragen en praktische oefeningen. En ook de liturgie voor de completen.

Ik geef nog een paar citaten. Wat langer dan gewoonlijk. Dat geeft een mooi beeld van de schrijfstijl en inhoud van het boek. Ik hoop dat je erdoor gezegend wordt!

'Het leven is vol beproeving, en de weg van Jezus is zwaar. Hij heeft nooit anders beloofd. Wat hij belooft is overvloedig leven, en om een idee te krijgen hoe dat eruitziet, moet je je een leven lang oefenen in deze kunst van het christelijk geloof. Maar de beproefden leren mij dat het niet is wat ik denk dat het is; het is geen volmaakt huwelijk of een leven vol eindeloos succes. Het is altijd een kruis en een opstanding.''

'Ik weet niet waarom God beproeving toestaat, maar dit weet ik wel: Hij is te vinden onder de beproefden. In mijn werk heb ik van veel mensen gehoord dat hun leven in Christus gevormd is door beproeving - hun eigen beproeving of die van degenen van wie ze houden. Ik onmoette een man die het grootste deel van zijn dag zorgt voor izjn moeder die vergevorderde dementie heeft. Hij vertelde me dat hij nooit had bedacht dat het helpen van zijn moeder een vormende geestelijke oefening in zijn leven zou zijn. Die ontdekking heeft hem veranderd. Ik was verbaasd. Hoe kon het dat hij iets wat zo'n grote zelfverloochening was en wat zo heerlijk dicht bij het medelijden van God zelf kwam niet zag als een geestelijke oefening? Hij vertelde me: 'Omdat ik er nooit voor zou hebben gekozen.' We zien geestelijke praktijken vaak als dingen die wij ondernemen, zoals het lezen van de Schrift, gebed of kerkgang. Dat zijn de duidelijk geestelijke onderdelen van onze dag. De rest van ons leven is gewoon waar we doorheen moeten, het trage gedoe van tijd, toeval en levensloop. Maar vaak zijn de meest fundamentele en vormende geestelijke oefeningen in ons leven de dingen waar we nooit voor zouden hebben gekozen. De meest diepe Godsontmoetingen zijn vaak te vinden in de beproeving.'

Het woord 'gezegend' is in onze tijd zo goedkoop geworden. We koppelen het aan een nieuwe auto of een promotie op het werk, een huwelijk of de geboorte van een nieuwe baby. Dit zijn zegeningen waarvoor we dankbaar zijn. Maar hoe helpt een van deze zegeningen ons als we sterven? De dood openbaart de nutteloosheid van veel wat we najagen in het leven. Het openbaart ieder armoedig begrip van zegen. In de Schrift wordt het woord gezegend gebruikt om diegenen te beschrijven die arm zijn, die treuren, die hongerlijden, die de vrede najagen, of die vervolgd worden (Mattheus 5:3-12). Deze diepten van menselijke kwetsbaarheid leiden tot een specifieke vorm van gezegend leven. Wat betekent het om zegening te vinden in de donkerste momenten van ons leven? Wat zou het betekenen als God ons gebed verhoort en de stervenden zegent? We verkeren in grote verwarring. We weten niet wat het beste is voor ons. De dingen waar ik het meest bang voor ben zijn vaak juist de dingen die me zullen bevrijden. De verlate plekken in mijn leven die ik het liefst wil vermijden zijn uitgerekend de plekken waar God op me wacht. De dingen waarnaar ik het meest verlang - en die ik stevig vastklem - zijn vaak de dingen die, zonder Gods genadige tussenkomst, me zouden verarmen, me zelfs zouden doden. Ik kan mijn leven alleen redden door het te verliezen. Velen van ons hebben dit al zo vaak gehoord, maar daarin geloven is hetzelfde als jezelf inprenten dat hoog laag is en laag hoog. Het gaat volledig in tegen wat natuurlijk voelt, omdat zelfbehoud, zo niet zelfaanbidding, het meest natuurlijk voelt. God vertrouwen in onze kwetsbaarheid is vrijwillig een levenslange oefening aangaan om afgestemd te raken op wat zegen echt is, en hoe vaak die gevonden wordt op de laatste plek waar we die zouden zoeken. Het woord voor 'gezegend' in Jezus' Bergrede is makarios, dat door Bijbelwetenschapper Jonathan Pennington vertaald wordt met 'tot bloei komen'. Tot bloei komen degenen die treuren. Tot bloei komen de armen van geest. Tot bloei komen de zachtmoedigen. Mijn visie op menselijk floreren, die me vanaf mijn geboorte ingeprent is door duizenden advertenties en uitspraken van beroemdheden, wordt bepaald niet gekenmerkt door treuren, zachtmoedigheid, armoede of vervolging. Pennington laat zien hoe Jezus iedere zaligspreking belichaamt. Als je wilt zien hoe een mens tot bloei komt, hoe zegen eruitziet, kijk dan naar Jezus, onze man van smarten. Hij leefde een onaangenaam leven in armoede, trouwde nooit, had geen sex, en stierf in pijn, verlaten door zijn vrienden, in relatieve onbekendheid. Hij is het verbazingwekkende beeld van de Gezegende, Gods gezalfde. Jezus kennen is leren wandelen op zijn vreemde pad van bloei, van overvloedig leven.

Als dit gebed uit de completen ons meeneemt door een lange, donkere nacht heen, dan is deze laatste zin - 'en dat alles omwille van uw liefde. Amen' - een straal van de zon die verrijst in het oosten. De onwankelbare werkelijkheid van liefde breekt door de schaduwen van kwetsbaarheid en dood heen, en we zien dat dit gebed alleen gebeden kan worden als er een God is die van ons houdt. (...)

Door dit gebed uit de completen te gebruiken, met zijn litanie van menselijke kwetsbaarheid, herinner ik mijzelf eraan dat alle categorieën van het lijden op aarde echt en afschuwelijk zijn. Maar ik bedenk ook dat ze ons niet kunnen scheiden van de liefde van God.

 

'O' van Esther Maria Magnis

 O
Zo heet dit boekje: O!
En de hoofdstukken zijn  als volgt ingedeeld na wat inleidende hoofdstukken:

  O Sapienta - O Wijsheid
O Adonai - O Adonai
O Radix Jesse - O Wortel van Isaï
O Clavis David - O Sleutel van David
O Oriens - O Dageraad
O Rex gentium - O Koning van de volken
O Emmanuel - O Immanuël

En deze 7 korte gebeden heten 'O-Antiphonen'

Ik had nog nooit van 'O-Antiphonen' gehoord, en toen ik op de achterkant van dit boekje las dat het idee uit de Rooms Katholieke kerk komt... werd ik niet persé enthousiast. Maar door het boek bladerend en wat losse regels lezend, werd ik toch nieuwsgierig. En nu zeg ik het maar gelijk: Het is een héél mooi boekje! Het gebruik is om 7 dagen voor kerst elke dag een 'O...gebed' uit te spreken of liever nog te zingen, want het zijn verzen, en er bij stil te staan. Bij elk gebed staat een Bijbelgedeelte en een korte meditatie.

Wat ik niet ga doen in deze blog is helemaal uitleggen wat een Antiphoon is en wanneer het ontstaan is en hoe het precies gebruikt wordt enz enz. Wil je dit graag weten, google maar eens op 'Antiphoon'. Wat ik wel wil doen is je een voorproefje geven van zo'n vers/gebed en de meditatie die daarbij hoort. 

O Clavis David, et sceptrum domus Israel: qui aperis, et nemo claudit; claudis, et nemo aperit: veni, et educ vinctum de domo carceris, sedentem in tenebris et umbra mortis.

O sleutel van David en scepter van Israëls huis; wat Gij opent zal niemand sluiten, wat Gij sluit, zal niemand openen. Kom nu en bevrijd ons uit de kerker, uit de duisternis en de schaduw van de dood.

De vierde antifoon sluit naar mijn gevoel direct aan bij de O-Antifoon van gisteren. Opnieuw een gebed om redding. Geen herhaling van zetten, maar vasthoudendheid, hardnekkige liefde, want we laten niet los. De vraag is hier nog concreter: 'Kom nu en bevrijd ons uit de kerker, uit de duisternis en de schaduw van de dood.'
Ik bid nog eens voor dezelfde mensen als gisteren. Ik bid om hun onmiddellijke redding, in het besef dat dat mijn leven geheel op zijn kop zal zetten in de geest van God.

Ik leef en woon, met mijn hart en mijn gedachten, in dat deel van de wereld waarin we met elkaar God aan het kwijtraken zijn. We staan met deze antifonen naast alle grote en kleine twijfelaars, voelen de atheïstische pijn, de doodsangst. Ook die van onszelf. We staan voor die dingen in het geloof en in het leven die voor ons een raadsel zijn - de wil om lief te hebben, het toch niet te kunnen, de wil iemand niet te haten, het echter wel te doen, de wens om te kunnen vergeven, maar die vergevingsgezindheid niet te voelen.De wens om God lief te hebben, maar toch te twijfelen. Te geloven in het goede, maar als het er op aan komt toch voor het kwade te kiezen.

(...)

De antifoon spreekt slechts over één kerker, één duisternis, één schaduw van de dood. Niet meerdere kerkers, de mijne en de jouwe. Niet meerdere doodsschaduwen, de mijne en de jouwe. Nee, Hoe oneindig groot de eenzaamheid ook kan zijn in jouw of mijn duisternis, de duisternis zelf is universeel. De antifoon kent slechts die ene collectieve  kerker van de duisternis. Contact is daar nauwelijks mogelijk. Je kunt daar je naaste bijna niet liefhebben omdat je die niet kunt zien. Zitten je ogen op slot? Bevinden we ons in het niets? Zijn we blind? Bijna niemand die dat nog precies kan zeggen.
(...)

Scepter en sleutel zijn de grote tekenen van autoriteit en gezag. En in Genesis 49:10, waarop deze antifoon deels teruggaat, horen we met verbazing: 'In Juda's handen zal de scepter blijven, tussen zijn voeten de heersersstaf, totdat hij komt die er recht op heeft, die alle volken zullen dienen.'

Degene die hier zo mysterieus wordt aangekondigd, hij die komen zal, die wordt in de antifoon precies zo mysterieus aangeroepen. Wie is hij? Ik vraag me dat zo vaak af. Wie is er gekomen en op wie wacht ik eigenlijk? Jezus is niet maar degene die met machtsvertoon de sleutel en de scepter over leven en dood in zijn handen heeft. Nee, Hij is hier zelf de Sleutel, Hij is de Scepter. Volkomen passief en actief tegelijk. Deemoedig en toch almachtig en onmachtig, echt mens en echt God. Dit kom zo weinig overeen met onze clichés van goedheid en macht - je voelt gewoon wat een wonderlijk geheim er hangt rondom hem die komen zal.
De laatsten zullen de eersten zijn en de treurenden zijn gelukkig. De verrassende vreemdheid van God is zijn geheimzinnige inprenting. Het zijn de kartels in de sleutelrand waar geen mens mee gerekend heeft. Hij kent het geheim van onze zonden, en hij graveert hun kartelrand in zijn lichaam om zo in het slot te passen dat hem de weg verspert naar ons die hij liefheeft. Wie ben Je, zo vragen we misschien, stil, heimelijk, met genegenheid en scepticisme. Op Wie wachten we?

'Brieven aan Malcolm over het gebed' van C.S. Lewis

Een mooi, eerlijk boekje over gebed. Het is een briefwisseling met een goede vriend, maar alleen de brieven van Lewis zijn er in opgenomen en niet die van Malcolm. En toch is het prima te lezen en mis je deze brieven niet, al ben ik er dan wel erg nieuwsgierig naar.

Vroeger probeerde ik boeken van C.S. Lewis te lezen, maar dat lukte me niet zo goed. Ik deed het puur omdat er zo vaak naar verwezen werd in de boeken die ik las. Een jaartje geleden probeerde ik het weer en las ik 'Verrast door vreugde', een auto-biografie. Dat smaakte naar meer en ik bedacht dat het leuk zou zijn om voor de oudere meiden hier in huis de Kronieken van Narnia voor te lezen. Ik bestelde het eerste deel 'Het neefje van de tovenaar' en dacht dat we daar dan in de herfst gezellig samen van zouden genieten. Maar het viel (nog!) niet bij iedereen in de smaak, het voorlezen raakte er weer een beetje uit en nu lees ik af en toe zelf een hoofdstuk, want ik wil ze eigenlijk nog steeds allemaal lezen. Het is wel een heel ander verhaal dan 'Verrast door vreugde' en 'Brieven aan Malcolm', maar dat vind ik juist wel heel interessant. Deze man had een enorme rijke fantasie, dat werd me al duidelijk in 'Verrast door vreugde'. Ik vind het dan heel interessant hoe iemand zoiets allemaal kan bedenken.

Maar even terug naar de brieven. Hier drie mooie citaten:

'Wat mij het aangenaamste trof in een Grieks-Orthodoxe mis die ik ooit heb bijgewoond, was dat er geen voorgeschreven gedrag voor de gemeente leek te bestaan. Sommige mensen stonden, sommigen knielden, sommigen zaten, weer anderen liepen rond; eentje kroop als een rups over de vloer. En de schoonheid hiervan was dat niemand enige aandacht besteedde aan wat anderen deden. Ik wou dat de anglicanen daaraan een voorbeeld namen. Je komt wel eens mensen tegen die van streek zijn doordat er twee banken verderop iemand een kruis slaat, of juist geen kruis slaat. Ze hadden dat niet eens moeten zien, laat staan veroordelen. 'Wie zijt gij dat gij Andermans slaaf oordeelt?' 

'Over slaperigheid gesproken, ik ben het volkomen met je eens dat geen zinnig mens met ook maar enige vrijheid van dagindeling het in zijn hoofd zal halen om zijn voornaamste gebeden te bewaren voor bedtijd - duidelijk het slechtst mogelijke tijdstip voor alles wat om concentratie vraagt. Het probleem is dat duizenden ongelukkigen bijna geen ander tijdstip kunnen vinden. Zelfs voor geluksvogels als wij is het niet altijd gemakkelijk. Als ik het heel druk heb, neem ik mij altijd voor om ieder ander moment, en iedere andere plek, hoe ongeschikt ook, liever te nemen dan het laatste moment voor het slapengaan. Op een reisdag - met misschien wel een afschuwelijke vergadering tot slot - zit ik liever in een stampvolle trein te bidden dan het uit te stellen tot middernacht, als ik met bonzend hoofd en droge keel op een hotelkamer kom, mijn gedachten half versuft en voor de andere helft dolgedraaid. Op andere, iets minder drukke dagen kan een plantsoenbankje dienst doen, of een achterafstraatje waar je wat heen en weer kunt lopen. Ik heb dit wel eens uitgelegd aan iemand die toen zei: 'Waarom zoek je geen kerk op?' Deels omdat het daar negen van de twaalf maanden steenkoud is, maar ook omdat ik met kerken altijd pech heb. Zodra ik binnenkom en mijn gedachten begin te ordenen gebeurt er een van tweeën - er begint iemand op het orgel te studeren, óf er verschijnt, als uit het niets, met ferme pas een vrome vrouw in werklaarzen, met een emmer, zwabber en stoffer-en-blik en die begint knielkussens uit te slaan, tapijten op te rollen en aan bloemvazen te frutselen. Natuurlijk (mijn zegen heeft zij), 'werken is bidden', haar gepraktiseerde oratio is wellicht tien keer zoveel waard als mijn verbale. Maar de mijne gaat er niet in waarde op vooruit.'

'Die jongen van Jones heet Cyril - maar ik snap niet waarom je het zo belangrijk vindt om met een voornaam voor mensen te bidden. Van een achternaam neem ik ook altijd aan dat God die wel weet. Eerlijk gezegd komen veel mensen in mijn gebeden alleen maar voor als 'die oude man bij het postkantoor', of  'de serveerster' , of zelfs 'die man'. Je kunt de namen wel eens kwijt zijn, of nooit geweten hebben, maar toch nog weten hoe hard zij gebed nodig hebben.'

Deze stijl vind ik zo heerlijk lezen!
Twee weken geleden mocht ik met m'n ene zusje bij m'n andere zusje boeken uitzoeken, daar zat dit mooie boekje bij en nog heel veel anderen...Tot later!

 

'Een tas gedroogde shiitake paddenstoelen' van Signa Bodishbaugh

Het is misschien al twee jaar geleden dat ik voor het eerst deze titel hoorde en later ook zag in de evangelische boekwinkel. Ik bladerde er even in en het leek me een mooi boek, maar wist het niet zeker en vond het nog best prijzig, dus ik liet het voor wat het was. Ik besloot dat hij op m'n lijstje kwam te staan met boeken die ik ooit nog wilde lezen. 

Een paar maanden geleden liep ik ergens in een kringloopwinkel en zag ik dit boek liggen en nam het zonder twijfel mee. Toch heeft het nog een poos in de boekenkast gestaan, omdat ik een beetje bang was dat het niet helemaal zou zijn wat ik hoopte. Is het wel gebaseerd op de Bijbel? De enige manier om daar achter te komen was natuurlijk om het te lezen. Ik ben altijd een beetje voorzichtig met boeken, omdat er een keer een boek was die m'n hele leven op z'n kop zette en het duurde even voordat het allemaal weer op z'n goede plek stond. 

Nou, ik heb het boek uit en ben heel, heel blij dat ik het gelezen heb. Het is een evenwichtig boek over gebed, over luisteren naar Gods stem en het bij houden van een gebedsmap. Alleen om dat laatste was ik al blij, omdat ik sinds een half jaartje zo'n schrift gebruik, maar eigenlijk niet zo goed wist hoe ik er verder inhoud aan moet geven. Dit boek heeft me aardig op weg geholpen.

Verder geeft het ook aandacht aan de gevaren van dwaalleringen door daar voorbeelden van te geven uit haar eigen leven. En ook hoe Gods spreekt door een hoorbare stem, dromen, preken, onderwijs, boeken, aanbidding, profetie, heilige stilte en indrukken. Er wordt ook geschreven over onechtheid die komt door je eigen vlees, de wereld en de duivel.

Ik zou dit boek zeker aanraden als je verlangd naar een ontwikkeling/verdieping in het verstaan van Gods stem. 

De titel komt van een uitstapje naar de markt, waar Signa een grote tas vol gedroogde shiitake paddenstoelen kocht, ze zagen er niet uit! Maar na deze lang gekookt te hebben en nog langer en nog langer, waren ze overheerlijk en is het een van haar lievelingsingrediënten geworden. God liet haar zien dat haar moeder zichzelf zag als een gedroogde paddenstoel, zonder leven, zonder smaak en zonder schoonheid. En dat God mensenlevens kan veranderen door een relatie met Hem.

'Vurig' van Priscilla Shirer

De film 'Warroom' is inmiddels wel bekend in het christelijke wereldje denk ik. Deze film laat het belang en de kracht van gebed zien. Een mooi stuk uit de film vind ik het slot, krijg er een beetje kippenvel van.

Na de film kwam het boek 'Vurig'. Een boek dat je veel aanreikt om net als de vrouw in de scene, een gebedsstrategie te maken en er biddend mee aan de slag te gaan. Er zijn 10 strategiën die je in dit hoofdstuk aangereikt krijgt:

1. Je Passie
2. Je focus
3. Je identiteit
4. Je gezin
5. Je verleden
6. Je angsten en je roeping
7. Je reinheid
8. Je innerlijke rust
9. Je pijn
10. Je relaties

Elk hoofdstuk begint met een voorstelling van wat jouw vijand zou willen doen op dit gebied. Vervolgens worden er voorbeelden uit het leven gegeven en worden daar de leugens uitgepikt en waarheden voor in de plaats gegeven. Die leugens zijn overigens denk ik voor iedereen herkenbaar en spoken rond in menig hoofd. Het probleem is dat we ze niet (altijd) als zodanig herkennen. Daarom vind ik dit boek erg sterk. Vervolgens zijn er zo'n 10-tal Bijbelverzen uitgeschreven die je kunt gebruiken in je gebed of in je strijd op het gebied van dit onderdeel in je leven. En aan het eind vind je genoeg schrijfruimte om je eigen strategiën en Bijbelverzen op te schrijven.

Natuurlijk kun je zo ver gaan als je zelf wilt. Je kunt stukken tekst uit het boek knippen en op een muur in je gebedskamer/kast of wat ook plakken. Je kunt er foto's bij hangen en gebeden uitschrijven. Zelf heb ik me beperkt tot het maken van een gebedsschrift, waarin ik alle mogelijke en onmogelijke gebedspunten heb opgeschreven. Niet eens met deze 10 onderwerpen die in het boek voorkomen, maar met onderwerpen waar ik veel mee bezig ben. Zoals de zendelingen die ik ken, ik probeer er concrete gebedspunten bij te schrijven en Bijbelteksten waar ik aan moet denken als ik voor hen bid. Maar ook heb ik stukjes uit het magazine van de SDOK (stichting de ondergrondse kerk) geknipt en er in geplakt om hen niet te vergeten en voor ze te blijven bidden. 

Eerlijk is eerlijk, soms ligt dat schrift weer een paar weken ongebruikt onder m'n bed. Maar toch ben ik blij dat ik er aan begonnen ben. Ik pak het dan toch wel weer een keer op om er door te bladeren en voor wat punten te bidden voordat ik ga slapen. En nu, na een paar maanden, ben ik verwonderd over hoe het is gelopen met bepaalde gebedspunten. Ik startte in een moeilijke periode waarin onze 19-jarige zoon een hersentumor bleek te hebben. De ouderling die een keer op bezoek kwam las die avond Psalm 103 en ik heb het erbij geschreven:

Loof de Heere mijn ziel, en al wat in mij is, Zijn heilige Naam. Loof de HEERE, mijn ziel, en vergeet niet een van Zijn weldaden. Die al uw ongerechtigheden vergeeft, Die al uw ziekten geneest. Die uw leven verlost van het verderf, Die u kroont met goedertierenheid en barmhartigheid. Die uw mond verzadigd met het goede, uw jeugd vernieuwt als die van een arend.

En zelf had ik ook een tekst waar ik me aan vastklampte, een gebed dat Jezus zelf bad in Johannes 17:15:

Ik bid niet dat U hen uit de wereld weg neemt, maar dat U hen bewaart voor de boze. 

En inmiddels is onze zoon geöpereerd en is er een nieuwe uitslag gekomen waaruit blijkt dat het geen tumor was! Ik was er heel verbaasd over, had dit gewoon helemaal niet verwacht! Wat ben ik blij dat ik het opgeschreven had!

En zo zijn er nog meer dingen en er zijn ook nog heel veel gebedspunten waar ik voor blijf bidden, misschien mijn leven lang wel. Maar als ik dit schrift van een paar maanden oud doorlees, dan zie ik een God, Die niet in de eerste plaats al mijn gebeden verhoort, maar een God die mijn hart kent en zoekt en voor Zich wil winnen. Want dat deed Hij, niet voor het eerst toen de uitslag van onze zoon goed bleek te zijn, maar al tijdens het hele proces. Hij wist precies waar de pijn zat, wist precies wat ik echt nodig had, wist precies het juiste woord op het juiste moment te spreken en drukte mijn angstige moederhart veilig tegen het Zijne! En ik wil niet dat Hij daarmee stopt, al worden al mijn gebeden beanwoord, ik wil Hem!

Ik dwaal een beetje af, sorry...
Op facebook is een poosje geleden een groep gestart die samen dit boek aan het lezen is, daar doe ik aan mee en we zijn bij hoofdstuk 6. Het is fijn om dit boek met elkaar te lezen, ook voor de nodige pastorale zorg die daarmee om de hoek komt kijken. Maar misschien is het een beter idee om het te doen met mensen die je kent, juist omdat het over gebieden in je leven gaat waar heel veel pijn kan zitten en die echt de juiste zorg en aandacht nodig hebben. Maar dat is mijn mening.

Tot slot nog een laatste opmerking. Het boek geeft enorm veel aandacht aan wat de duivel allemaal doet en zegt. Het is goed om je daar bewust van te worden en wat ik er van geleerd is, zowel van het boek als van de film, is dat het heel belangrijk is, dat je weet welke plaats God heeft, welke plek je zelf in mag nemen, maar ook zeker dat je de satan op de plek mag zetten waar hij hoort! Zelf geef ik in mijn gebed niet zoveel aandacht aan dat monster. Ik zou op een gegeven moment overal duveltjes gaan horen en zien en ik denk niet dat dat de bedoeling is. Integendeel, je ogen mogen open gaan voor het koninkrijk van God, zodat je de Koning overal kunt horen en zien!

'En God bedacht zich' van Anne vd Bijl

Wat een mooi, kostbaar, uitdagend boekje is dit! Ik vond er heel wat nieuwe inzichten, waar ik nog eens goed, al lezend in mijn Bijbel, over moet nadenken. Ik ben Anne vd Bijl dankbaar voor wat hij allemaal gesproken en geschreven heeft, deze inmiddels oude man heeft zoveel ervaring met God en zijn leven is een inspirerend voorbeeld. Mijn verlangen naar een diepere intimiteit met God is daardoor gegroeid en ook om uit te delen van wat God mij gegeven heeft.

Anne haalt verschillende Bijbelpassages aan waarin God iets van plan is en door het gebed de situatie toch een andere wending geeft. Dat God zo dichtbij is en zich bemoeit met ons en met ons wil samen werken is zo groots, maar wel realiteit. 

Ik heb het boek weer uit mijn boekenkast gehaald, omdat er een oproep in onze gemeente kwam voor een klein meisje van 8 weken oud, dat een gat in haar hart bleek te hebben van ongeveer 1 cm. Dit is tijdens de 20-weken echo niet ontdekt en ze was zo verzwakt, dat de operatie die zo nodig was, uitgesteld moest worden. Ik had eerlijk gezegd niet zo heel veel hoop, maar de oproep was krachtig en we gingen bidden. 

Een waarheid die bij mij heel diep binnen kwam, was dat we niet zo onzeker over Gods wil hoeven te zijn, omdat Hij die geopenbaard heeft in Zijn Woord. En we mogen Hem er om vragen en antwoord verwachten wanneer het ons niet duidelijk is. Anne waarschuwt erg tegen een ernstige vorm van fatalisme, wat zich uit in uitspraken en gebeden als '...als het Uw wil is'. We mogen heel concreet met Gods beloften en Zijn Woord in ons hand vrijmoedig bij God komen. 

Als er dan een situatie is, waarin God zwijgt, moedigt Anne ons aan om daar niet in te berusten, maar God te vragen 'waarom' Hij zwijgt, waarop Anne zelf al dikwijls antwoord heeft gekregen. 

Uiteindelijk zijn er ook situaties waarin het onduidelijk blijft waarom een gebed onbeantwoord lijkt. Deze staan in de 'wachtstand' en mogen we vertrouwen dat het in goede handen is. 

Voor mij zelf denk ik dat ik veel te snel tevreden ben en maar weinig echt werk maak en verwacht van de God tot wie ik bid. 

Wat was het spannend met dat kleine meisje, ook toen ze uiteindelijk geopereerd werd. Dat ging goed! Maar er was een nieuw probleem, er was een bloedstolsel in haar linkerhartkamer van tussen de 1 en 2 cm, dat levensgevaarlijk kon zijn als het in een ader weg zou schieten. Wat weken of maanden van spanning en onzekerheid zou kunnen worden, was dit stolsel binnen een paar dagen op een natuurlijke wijze kleiner geworden en zelfs helemaal verdwenen. Wat een opluchting en dankbaarheid en reden om God te prijzen!!

Dit is een heel kwetsbaar onderwerp, waar je zo gauw iemands diepe wonden weer open mee kunt halen. Een poos geleden werden we opgeschrikt doordat een goede bekende van sommigen in onze gemeente, was neergestoken door een tbs-cliënt, zijn toestand was kritiek en we baden en baden en eerlijk gezegd, dacht ik dat nu er zoveel gebed voor hem was, hij het wel zou halen. Totdat we zondagochtend tijdens de dienst te horen kregen, dat hij was overleden. Het was een nog jonge man, M had twee jaar eerder nog geholpen bij de bediening op zijn trouwerij. Wat een verdriet, wat een rouw! En wie weet waarom?

Het kleine meisje knapte zienderogen op, het probleem was nu alleen dat haar zuigreflex zo goed als verdwenen was, volgens drie specialisten. Dit zou betekenen, dat de ouders tot haar eerste verjaardag sondevoeding zouden moeten toedienen. We bleven bidden en diezelfde dag nog dronk ze 50 ml uit een flesje en de volgende dag zelfs van de borst. Al gauw mocht ze mee naar huis! Ze stuurden een foto waarop ze met haar ouders in de hal van het ziekenhuis stonden voor de tekst die daar aan de muur hing: 'Mijn tijden zijn in Uw hand'. Hoe waar is dat!

Anne benadrukt in zijn hele boek dat je goed moet weten en heel zeker van je zaak moet zijn, voor je God vraagt om van gedachten te veranderen. Dit vraagt om een intieme relatie! En bovendien zal het helemaal niet gaan om het feit dat jij God op andere gedachten kunt brengen, maar zal het zijn vanuit die relatie en een diepe compassie voor de mensen om je heen.

Zoek je nog een mooi boek voor in de zomer, ik raad het je aan!

Ik luisterde deze week naar deze preek van Martin Koornstra. Wat ik erg mooi vind is dat hij zegt dat hij honderden keren heeft gebeden voor zieken en er niets gebeurde, maar dat hij niet opgeeft, zich blijft verheugen in Jezus, want Hij is Koning en Overwinnaar! Het gaat in het (gebeds)leven niet om succes, maar om gehoorzaamheid. 

'Bidden' van Tim Keller

Voor het eerst ging ik dit jaar een dagje naar 'Opwekking' in Biddinghuizen. Een aardig poosje bracht ik door in de tent waar je boeken e.d. kon kopen. En daarvan een aardig poosje heb ik met dit boek in mijn handen gestaan. Uiteindelijk heb ik 'm niet gekocht in de hoop het misschien bij iemand in de kast te zien staan en het te mogen lenen. En daar was het moment drie weken geleden, dat ik de planten bij iemand water gaf omdat ze op vakantie zijn en het boek in de boekenkast zag staan. Na het eerste hoofdstuk daar gelezen te hebben om te kijken of ik het wel echt wat vond, nam ik het mee naar huis en besloot het snel uit te lezen, er even flink in door te bijten.

De eerste twee hoofdstukken van dit boek las ik erg graag. Daarin laat Keller zijn eigen worsteling met gebed zien, ook verteld hij hoe hij en zijn vrouw na jaren huwelijk pas zover kwamen dat ze samen gingen bidden. Na die twee hoofdstukken wordt het minder persoonlijk en dat vond ik wel jammer, maar wat hij vervolgens aanreikt aan kostbaarheden van wat christenen uit het verleden over gebed schreven en leerden, heb ik met grote interesse gelezen. Daarnaast worden er heel veel vormen van gebed onder de loep genomen. Wat er voor mijzelf uitspringt is het gebed naar aanleiding van wat je uit de Bijbel gelezen hebt. Luther zegt hierover:

Ik maak van elk gebod een viervoudig gedraaide krans, namelijk zo: Ik neem elk gebod in de eerste plaats als een leer aan, zoals het op zichzelf beschouwd is, en overdenk wat onze Heere God daarin zo ernstig van mij eist. In de tweede plaats maak ik er een dankzegging van, ten derde een biecht en ten vierde een gebed.'

'Dat maakt van elke Bijbeltekst een 'leerboekje, een gezangenboekje, een biechtboekje en een gebedenboekje'' voegt Tim Keller eraan toe.

Aan het 'Onze Vader' wordt veel aandacht besteed, ook weer met wat anderen er in vroegere tijden over geschreven hebben. Het is goed om dit gebed te gebruiken en van elke zin je eigen woorden van gebed te maken. Dat heb ik nu een paar keer gedaan en het verbaast me dat het toch elke keer weer een ander gebed wordt. Ik denk dat er eindeloos op gevarieerd kan worden!

Een hoofdstuk gaat over het belijden van schuld. Dat vond ik ook een inspirerend hoofdstuk. De hoofdgedachte die ik eruit haalde, was dat je niet alleen de zonde belijd, waarvan je weet dat je ze gedaan, gedacht of gezegd hebt, maar dat je het Woord van God ook gebruikt om een zonde te ontdekken waarvan je niet in de gaten had dat je je daarmee bezig hield. Dit hoofdstuk staat vol met tips en voorbeelden hoe je dit in je (gebeds)leven kunt aanpakken. Een mooi citaat uit dit hoofdstuk:

Alleen tegen de achtergrond van het O.T. en het enorme mysterie van hoe God zich aan zijn verbond met ons heeft kunnen houden, kunnen we inzien hoezeer genade een gratis geschenk is dat tegelijk oneindig veel gekost heeft. Het betekent dat geen enkele zonde voor ons nog tot veroordeling kan leiden, vanwege Christus' onvoorstelbare grote offer. Het betekent ook dat voor God zonde zo ernstig en kwetsend is dat Jezus moest sterven. We moeten beide aspecten van Gods genade erkennen, anders maken we een van de twee kardinale vergissingen. Of we gaan denken dat het voor God gemakkelijk is om te vergeven, of we gaan eraan twijfelen of we wel werkelijk en helemaal vergeven zijn.

 

Tot slot word er na alle aanbevelingen en vormen en tips nadrukkelijk gezegd dat je je niet helemaal vast moet pinnen op de een of andere vorm van gebed. Maar dat je er vrij mee om moet gaan, zoals het bij jou past en zoals de Heilige Geest je leidt. Door het hele boek schittert de ontmoeting met God die we kunnen hebben, daar gaat het uiteindelijk om bij gebed!

Achterin het boek staat een lijst met aanbevolen boeken over gebed en ook nog 60 pagina's met 'noten'.

In het eerste hoofdstuk citeert hij  O'Connor als zij de vraag stelt: 'Kan niemand me dan leren bidden?'
Tim Keller is er van overtuigd dat miljoenen mensen vandaag de dag deze zelfde vraag stellen. We beseffen dat bidden noodzakelijk is - maar hoé dan?!
Als je ook met deze vraag worstelt, is dit boek zeker een aanrader!

De dankbaarheid roept (...): 'Wat is God goed dat Hij dit geeft'. De aanbidding zegt: 'Wat voor Wezen moet dit zijn als dit nog maar een korte fonkeling vanuit de verte is!' Je gedachten vliegen langs de zonnestraal terug omhoog naar de zon.

(Citaat uit 'Bidden' van C.S.Lewis in 'Brieven aan Malcolm' over gebed)

'Dansend geloof' van Jill Briscoe

Jill Briscoe, ik had er nog nooit van gehoord, ik had ze ook nog nooit gehoord. Maar nu wel! Tijdens het opruimen en schoonmaken van een paar tienerkamers (daar ben ik altijd wel een poosje zoet mee) luisterde ik twee mooie toespraken van haar op youtube. Het was goed, een aanrader!
En zo dit boekje ook. Jill Briscoe is een vrouw van in de 70. En dat merk je tijdens het lezen, de wijsheid en de levenservaring komen tot hun recht. Ze beschrijft (met de nodige humor) hoe ze 'in de Tuin van Genade zit, op de treden van haar ziel' en de gesprekken die ze daar voert met haar Schepper.
De stukjes over haar leven en deze gesprekken worden afgewisseld met gedichten. Het komt misschien door de vertaling dat ze een beetje simpel overkomen, maar het is de vertaler gelukt om al de gedichten in dichtvorm te vertalen, dat lijkt me een hele klus! Er staan ook korte gebeden in en
het boekje is rijk gevuld met mooie foto's. Het boek leest heel fijn en makkelijk en heeft me nieuwsgierig gemaakt naar de andere boekjes die ze heeft geschreven. In het Nederlands zijn al eerder 'Gods voordeur' en 'De Tuin van Genade' verschenen. Maar in het Engels zijn al meer dan 40 boeken van haar hand verschenen.

Een citaat:

Op een avond, vlak voor wat een moeilijke dag leek te gaan worden, nam ik me voor om vroeg in de ochtend op te staan en te bidden voor deze bedrukkende persoonlijke noden. Aan het eind van de tijd op de Treden van mijn Ziel legde ik al mijn hartzorgen aan de voet van het kruis, waarna ik de deur naar mijn dag opende en erdoorheen liep. De spreekwoordelijke wolf gromde. Zie je wel! Op dat moment hoorde ik een stem achter mij (altijd onmiskenbaar), die zei:  Dit is de weg die je moet volgen; loop daar naartoe.' Toen: 'Jill, Ik werk aan de zaken die jij in mijn handen hebt gelegd. Maar hoe zit het nu met de zaken die Ik in jouw handen heb achtergelaten?'
Ik bleef als aan de grond genageld staan want zodra de deur naar mijn dag achter mij was dichtgegaan, maakte ik me alweer zorgen - juist over de dingen waarom ik zo vroeg was opgestaan, zodat ik er met Hem over kon praten! Wat dom. Ik kon toch niet tegen Hem zeggen dat ik al mijn energie nodig zou hebben om me die dag druk te maken over mijn zorgen, en dat ik waarschijnlijk niet veel tijd over zou hebben om na te denken over andermans problemen? Ik hoefde Hem natuurlijk niets te vertellen!
'Hoe zou het voelen,' dacht ik 'om vrij te hebben, de dingen die voor Hem zo belangrijk zijn aan Hem over te laten? Hoe zou mijn dag er uit zien als ik werkelijk geloofde dat Hij Zijn eeuwige aandacht zou besteden aan de problemen die zwaar op mij drukken - en die ik, zogenaamd, bij zijn voeten heb achtergelaten?
Op die dag besloot ik om te gaan geloven. (Hoorde ik werkelijk een engel zeggen dat het eens tijd werd!?)

In een andere blog heb ik nog een mooi citaat van haar opgenomen!
'Dansend geloof' is nu in de aanbieding van €12,95 voor €7,95 bij Ark Media.

A strong argument

March 24  Exodus 32      `When Moses delayed to come down, the people gathered themselves to Aaron´ (v. 1). How like the people of God in my own day. Thinking the Lord delays His coming, they make men their center points for gathering, forgetting that Shiloh is to come and 'unto Him shall the gathering of the people be' (Gen. 49:10). They forgot God entirely, saying of Moses that it was he, a man, who brought them out of Egypt. Jahweh takes up their words and speaks to Moses thus: 'Thy people whom thou broughtest up' (v. 7). Moses' argument is strong because he reverses this wording. Why are You angry with Your people whom You brought forth (v. 11). God's anger is allayed, when His servant reminds Him that it is His own Name, His own people, that would be dishonored if He destroyed them.*

Citaat uit 'The journals of Jim Elliot'

'The journals of Jim Elliot' bewerkt door Elisabeth Elliot

January 29  Genesis 35       Lord, I would recenter my spiritual life as Jacob does in this portion. Instead of Beth-El, he centers his experience on El Beth-El – not the house of God but the God of that house. Often I feel compassion for Thy Church, because it is visible and can be physically apprehended, but I would not have that be my concern any longer. Lord, I want to be centering my interest on Thee, the God of God’s house. Be then revealed to me that my desires might be fixed on the primary thing. Christ, the Son of sorrow has now become the Son of the right hand. Praise God, the Savior is exalted in heaven and there given His deserved place. “As in heaven, so in earth.” Even so, come, Lord Jesus!

In deze maand geen recensies van boeken, maar ik wil jullie wat mooie citaten geven uit het boek 'The journals of Jim Elliot'. Jim was één van de vijf mannen die hun leven gegeven  hebben door het Evangelie te brengen naar de Auca stam in Equador. Zijn vrouw 'Elisabeth Elliot' heeft veel boeken geschreven over hun leven. Een aantal heb ik gelezen en zij zijn stuk voor stuk prachtig. Dat maakt dat ik dit boek eigenlijk heel bijzonder vind, omdat het door Jim Elliot zelf geschreven is. Mijn gebed is dat het je zal inspireren, zal bemoedigen, zal aanvuren en dat het een zegen voor je is! 

Op Youtube kun je de film over dit getuigenis zien. Hierbij het eerste deel. Onder elk volgend citaat zal ik het volgende deel plaatsen. Het is behoorlijk spannend. Ik heb er ooit naar gekeken, maar heb de helft denk ik niet gezien...:)

'In Zijn aanwezigheid' van Beth Moore

70 dagen van gebed

Een nieuw boek van Beth Moore: In Zijn aanwezigheid. Alleen de titel maakt je al nieuwsgierig! Al lezend word ik weer geraakt door hoe Beth me weet aan te spreken. En wát mij zo aanspreekt is haar grote liefde voor Jezus en voor Zijn Woord. Op grond daarvan neemt ze een standpunt in. En opnieuw besef ik hoe belangrijk dat is. Dat we nadenken waarom we iets vinden of denken en dat kunnen terugbrengen naar Gods Woord. 

Een voorbeeld hiervan is het stukje van dag 27. Ik kan niet het hele stuk overtypen, maar zal er wat dingen uitpikken:

'We leven in het informatietijdperk. Er is een duizelingwekkende hoeveelheid aan bronnen beschikbaar. (...) Het internet biedt ons een schat aan informatie. We hebben toegang tot tips over gezondheid, financiën, relaties, mode, opvoeding, sanitair...(...)Er is slechts één keerzijde: tegen de tijd dat jij ervoor kiest om te veranderen, zijn de tips zelf al weer veranderd! (...) Gods Woord doorstaat de tand des tijds en is doelbewust  geschreven om op elke generatie van toepassing te zijn. Waarom? Omdat zijn raad altijd van toepassing is, ongeacht de veranderingen in ons leven. (...) Tijden zullen veranderen, maar het Woord van God houdt stand. Vertrouw op tijdloze adviezen, op tips die blijven voortbestaan ook wanneer de technologie van vandaag slechts een aandenken uit het verleden is geworden. 'Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen.' (Mat. 24:35).'

Na elke dagstukje is er een hele bladzijde om een gebed op te schrijven. Er zijn zes categoriën waar je aandacht aan kunt geven, maar wat niet hoeft als je er die dag maar aan één toekomt: 'Erkennen van Gods gezag, zonde belijden, eren  & aanbidden, nodigen tot toerusting, intimiteit delen en lijstje langsgaan/voorbede'. Op deze manier kun je er echt jouw tijd met God van maken en er later nog eens in terug lezen.

Zelf heb ik eens het boek 'God op Zijn Woord vertrouwen' gelezen en de bijbehorende toespraken gekeken. Het was in een tijd dat ik erg veel last had van paniek en angst. Ik dank God nog voor deze serie, waarin ik echt aangemoedigd werd om God op Zijn Woord te geloven en het ook toe te passen in mijn leven. Daardoor kwam er een keerpunt in die angstige periode. Ik ben God dankbaar voor deze vrouw die zich op deze manier door God laat gebruiken. Wat ik ook mooi vind is te zien hoe ze zichzelf klein maakt voor God om Hem alle eer te geven voor wat Hij in haar leven heeft gedaan.

'Gevangen in Iran' van Maryam Rostampour & Marziyeh Amirizadeh

Wat een boek is dit!

Het heeft me weer eens heel goed laten zien dat God de touwtjes in houden heeft. Ook in een gevangenis als Evin in Iran. Autoriteiten lijken heel wat macht te hebben, maar ze hebben niet meer macht dan God hen geeft!

Dat geeft me troost in deze tijd!

Alle eer aan God om hoe deze twee vrouwen standvastig blijven in hun geloof in en liefde voor Jezus. Hun getuigenis heeft veel levens veranderd in en buiten de gevangenis.

Een citaat:

Het meest verbazingwekkend was nog wel dat we op de plek waren waar we meer dan ooit konden getuigen tegenover mensen die echt hongerden naar het evangelie van Jezus Christus. We hadden onszelf uitgeput en ons veel ontzegd om het hele land door te kunnen reizen met de boodschap van de verlossing, waarbij we ons voortdurend bewust waren van het gevaar dat we liepen als de verkeerde persoon ons toevallig zou horen. Nu zaten we vast in de gevangenis en bracht God de ene na de andere persoon bij ons die naar Hem op zoek was. De leefomstandigheden waren behoorlijk beroerd, maar we hoefden er niet eens voor te reizen of het verkeer te trotseren! En we konden onze medegevangen in alle openheid over Jezus vertellen, want niemand zou in dit smerige hol komen om ons te bespioneren.

We hadden lang en aanhoudend gebeden om meer mogelijkheden om ons geloof met de mensen te delen. Nu had de Heer dat gebed boven verwachting beantwoord, al was het niet op een manier die we zelf bedacht hebben.

Door het lezen van dit boek maak je kennis met verschillende vrouwen, maar ook met de omstandigheden waarin gevangenen verkeren. De vraag 'hoelang nog God' klinkt door de bladzijden heen en vinden een echo in m'n eigen hart.

Wat ik bemoedigend vind is dat deze vrouwen de angst, die ze ook hadden, niet onder stoelen of banken staken, maar het wel gelijk bij Jezus brachten. En de manier waarop Jezus hen bijstaat is hartverwarmend en ook voor mij als lezer, een geweldige bemoediging en troost!

Een geloof versterkend boek!
Op Youtube vind je drie sessies van een interview met Maryam en Marziyeh tijdens een conferentie. Ik plaats hier alleen het tweede deel, waarin ze praten over hun evangelisatiewerk in Teheran en de tijd dat zij gevangen zaten.

Uw vertroostingen

Zomaar een paar prachtige teksten uit Psalm 94:

Zou Hij die het oor plant, niet horen? 

Zou Hij die het oog vormt, niet zien?

(: 9)

De Heer leest de gedachten van de mens, vluchtig zijn ze.

(: 11)

Want de Heere zal Zijn volk niet in de steek laten. 

Hij zal Zijn eigendom niet verlaten.

(: 14)

Als de Heere niet mijn Helper was geweest, 

had mijn ziel bijna in de stilte gewoond.

(: 17)

Toen ik zei: mijn voet wankelt, 

ondersteunde Uw goedertierenheid mij, Heere.

(: 18)

Toen mijn gedachten binnen in mij zich vermenigvuldigden, 

verkwikten Uw vertroostingen mijn ziel.

(: 19)

'George Müller, de man van geloof en gebed' van Roger Steer

Het worstelen met gezondheidsproblemen, ook psychische problemen, komt maar al te vaak voor. Ik zie het om me heen en ik lees het evengoed over mensen die een belangrijke rol hebben gespeeld in de opbouw van Gods koninkrijk. Zo las ik eens over een bekend persoon, dat hij worstelde met podiumvrees en een ander met ochtenddepressies! Om de een of andere reden bemoedigd dat me altijd. Er zijn in mijn leven momenten geweest dat ik dacht dat ik gek zou worden en ook ik heb, terwijl ik aanbiddingsleidster ben in de gemeente, last van een soort van podiumvrees. Het bemoedigt me omdat al deze dingen God er niet van weerhouden om je te gebruiken! Het enige wat jij en ik hoeven te doen is onze ogen in vertrouwen op Hem te richten!

Om bij een ander voorbeeld te komen, ga ik naar dit boekje over George Müller, geschreven door Roger Steer.

'Müllers gezondheid verzwakte; misschien vanwege al het werk dat hij op zich genomen had. Hij leed aan wat hij in eerste instantie omschreef als een gevoel van zwakte in zijn hoofd en was niet in staat om te werken In november 1837 verliet hij Bristol om een poosje in Bath te verblijven. Maar toen zelfs een gesprek hem te veel moeite kostte, keerde hij na een paar dagen terug naar Bristol, bang dat hij gek werd. Hij ging naar de dokter.'

Gelukkig komt hij er boven op en wordt deze man 93 jaar oud zonder een spoortje van krankzinnigheid. Hij zou in volledige afhankelijkheid van God heel veel voor weeskinderen betekenen. Nog een ander voorbeeld word in dit boekje genoemd:

De deuren en de ramen stonden open en verschillende mensen zaten buiten op het balkon en luisterden naar Müller in de lentezon. Het was maart 1879, en onder die balkongasten was een Engelsman van halverwege de veertig, die daar voor zijn gezondheid was: Charles Haddon Spurgeon.

Ook Spurgeon had last van zijn gezondheid en van depressies! Verdiep je maar eens in zijn levensverhaal.

Maar nu gaat het over dit boekje met een prachtige beschrijving van onze grote God, die luistert naar het gebed van Zijn kind George Müller! Ik denk dat de schrijver wel zou willen, dat we allemaal zouden geloven dat God ons gebed wil verhoren en we antwoord op ons gebed moeten verwachten.

Dit boek verteld in korte hoofdstukken over het leven van George Müller. Zijn jeugd die allesbehalve veelbelovend was voor een Godvrezend, volwassen leven; zijn bekering; zijn levenswerk en zijn levenseinde. En dit alles zeer beknopt, beslist niet langdradig en vervelend, maar levendig en soms ook herkenbaar. Dat maakt dat we George Müller niet alleen gaan beschouwen als 'maar' een gewoon mens zoals jij en ik, maar ook dat we gaan beseffen dat God ook naar ons gebed luistert, omdat Hij altijd Dezelfde is.

Een citaat waar het allemaal mee begon:

'Hij was geen vermogend man en hij had geen eigen inkomsten. Maar hij redeneerde als volgt: Als ik, uitsluitend door gebed en geloof, zonder een mens erom te vragen, de middelen bij elkaar kan krijgen om een weeshuis te stichten en te leiden, dan zou God dat kunnen gebruiken om daardoor het geloof van christenen te versterken en ongelovigen ervan te overtuigen dat God werkelijk bestaat en dat Hij gebeden beantwoordt.

Het boek verteld talloze gebeurtenissen over hoe God voorziet. Ik zou graag willen citeren van een bakker die niet kon slapen en dacht dat God van hem vroeg om brood voor het weeshuis te bakken, omdat ze anders geen ontbijt zouden hebben. Van een melkboer die zijn melk bij het weeshuis bracht omdat zijn kar juist voor de deur kapot was gegaan en zo kan ik nog even doorgaan.

'Iemand vroeg eens aan Müller wat het geheim was van zijn leven in dienst van God. Hij antwoordde: 'Er is een dag geweest dat ik stierf, echt stierf; stierf aan George Müller, zijn opvattingen, zijn voorkeuren, zijn smaak en zijn wil - stierf aan de wereld en haar goed - en afkeuring - zelfs stierf aan de goed - en afkeuring van mijn broeders en vrienden - en sindsdien heb ik alleen mijn best gedaan om de goedkeuring van God te verkrijgen.

In het laatste hoofdstuk geeft 'George Müller' een drietal adviezen over hoe je je geloof kunt versterken. Daar kun je echt wat mee!

Ik denk niet dat het nog nodig is te zeggen, dat ik dit boek zeker wil aanbevelen!

De toestand van ons hart

Heer, dat de toestand van ons hart in korte tijd

zo kan veranderen in uw aanwezigheid!

Wat vallen zware lasten van ons af;

wat worden droge gronden fris als door een regenbui!

We knielen neer terwijl d' omgeving donker dreigt.

We staan weer op, en alles - veraf en dichtbij

staat daar, in zonnige contouren, schoon en vrij!

Wij knielen neer in zwakheid, maar staan op vol kracht!

Waarom berokkenen w' onszelf dan zoveel kwaad?

of and'ren? - want wij zijn niet altijd sterk -

dat wij soms overweldigd zijn door zorg?

Waarom zijn wij toch vaak zo zwak en moedeloos;

waarom vult onrust en bezorgdheid ons gebed,

terwijl toch blijdschap, kracht en moed bij U gevonden wordt?

(Richard Chenevix Trench in 'De Psalmen' van William Mac Donald)

'Bidden brengt je hart tot rust' van Elizabeth George

Een heel mooi, klein, fijn boekje met verschillende thema's. Thema's waar je je allemaal zorgen over kunt maken, zoals familie (kinderen, partner, je ouders die ouder worden), je gezondheid, wat er kan gebeuren, financiën, zonde enz. 

Pas zei iemand tegen me (en ik heb het als een soort vermaning tot me genomen):

Vaak voelen we ons schuldig als we geen (of niet genoeg) tijd nemen om te bidden. Maar schuld is helemaal niet aan de orde. Het is gewoon heel dom dat we geen gebruik maken van gebed! God is onze Vader, Hij wil ons geven wat we nodig hebben. In plaats daarvan blijven we maar doorrennen en haasten en stressen en tobben.

En dat is precies wat dit boekje je laat doen. In plaats van je zorgen te maken, alles bij God brengen!

'Zorg brengt je ertoe te bidden, te handelen en voorbereidingen te treffen. Maar bezorgdheid en angst verlammen je.'

Daarnaast wijst Elizabeth je op de praktische dingen die je kunt doen.
Als je gezonde zorg hebt om en voor bv je ouders, breng dan tijd met ze door, blijf met ze in contact en bid voor hen! Zomaar drie praktische dingen waarover in het boekje nog meer wordt gezegd.

Elk hoofdstuk eindigt met een gebed en een Bijbeltekst. Zo kun je makkelijk zelf verder bidden.

Het boek is rijk geïllustreerd door Susan Winget, met tekeningen van de natuur.

Tot slot een citaat wat me erg aanspreekt:

'Nog een laatste opmerking. Misschien moet je dit van minuut tot minuut doen, en zeker probleem voor probleem. Maar breng je hart tot rust door je vertrouwen op God te ontwikkelen en bidden tot een gewoonte te maken. Weiger je vandaag bezorgd te maken. Doe jouw deel. Bid tot God. En vertrouw volkomen op Hem.'

'Brieven uit de gevangenis' van Corrie ten Boom

'Zeg tegen iedereen die voor me bidt dat ze vooral ook danken moeten, want er gebeuren hier dagelijks wonderen. Een zee van rampen overspoelde mij, maar ik heb niet één moment getwijfeld. De Heer is zó dichtbij, als nooit tevoren in mijn leven. Zelfs tijdens die eerste vreselijke dagen voelde ik Zijn nabijheid en wist ik dat dit geen straf was, want die heeft Hij op Golgotha volledig voor mij gedragen. Maar dit vreselijke overkwam mij voor mijn loutering, vanuit Zijn liefdevolle hand.'

Dit schreef Betsie, de zus van Corrie ten Boom. In het boekje 'Brieven uit de gevangenis' zijn de brieven, geschreven in de gevangenis en in de concetratiekampeen, die bewaard zijn gebleven opgenomen.

 'Onze' oude zendelinge uit onze gemeente,was gisteren hier en had het boekje in haar hand en begon spontaan te getuigen van de liefde van haar hemelse Vader diezelfde dag aan haar gegeven. 

Het zijn van die dingen waarin Gods zorg, liefde en aandacht zichtbaar worden in soms hele kleine,  alledaagse situaties. Ik ben ervan overtuigd dat ik ze vaak niet opmerk. Maar ik probeer mijn ogen en oren wijd open te houden en ga het steeds meer zien. Langzaam kom ik tot de ontdekking dat het niet maar een paar losse liefdesuitingen zijn, maar dat het een stroom van liefde is, overal en altijd aanwezig. En ja, ook, (of moet ik zeggen 'juist') in gevangenissen, concentratiekampen en vluchtelingenkampen. Niet alleen in de tweede wereldoorlog, maar ook nu, vandaag in Syrië, Irak, Oekraïne, Israël. Ik kan dat niet uit ervaring zeggen, maar hoor de verhalen van broers en zussen.

God wordt nooit moe, 

Zijn arm is nooit te kort om redden, 

te troosten, 

Zijn liefde te geven.

'Verblijven in God' van Jean Lafrance

Op dit moment lees ik de laatste bladzijden van 'Verblijven in God' van Jean Lafrance. 

Het gaat met name over gebed en overgave aan God. 

Een paar citaten:

'De volharding bestaat niet uit net doen alsof er geen gebreken of perioden van ontrouw zijn, hoewel de volharding wel de neiging heeft om die te weerstaan. De volharding bestaat voornamelijk uit het onvermoeibaar volgen van de weg, wat er ook gebeurt, na ieder onweer of na elke periode van onverschilligheid. Het is het geduld van een spin die telkens opnieuw haar web weeft nadat het vernield is. Het is een verborgen vasthoudendheid, innig en soepel, het tegendeel van koppigheid, starheid of enthousiasme. Het is een diep nederige deugd, en de nederigheid is van haar kant diep volhardend, ze raakt nooit ontmoedigd. Het is altijd de hoogmoed die ontmoedigd raakt, alleen de hoogmoed.'

'Als ons leven ingewikkeld is - denken we - dan komt dat omdat de wereld waarin we leven ingewikkeld is door de media, het levenstempo en de snelle communicatiemiddelen. We verlangen naar een leven in stilte, op het platteland, zonder activiteiten. Maar we moeten toegeven dat we ook tijdens onze vakantie nog altijd niet meer eenheid aanbrengen in ons leven, want we nemen ons drukke en versnipperde leven gewoon met ons mee.'

Dat is wat ik in dit soort boeken mooi vind en aantrekkelijk. Het leven vanuit de vrede met God, vanuit de Rust. En dat zegt dan niets over wat we allemaal wel of niet te doen hebben, dat zegt vooral iets over de houding en de gerichtheid van ons hart. Dan is onze reaktie niet meer op wat er om ons heen gebeurt of op ons af komt, maar dan reageren we van binnenuit. Misschien klinkt het wat vaag, maar er zit een groot verschil tussen die twee.

'Bidden' van Philip Yancey

Pinterest

Aan de zijkant van mijn blog kun je sinds vandaag een lijstje vinden met de boeken die ik in 2014 uit heb gelezen. Ik vind het zelf leuk om bij te houden, vroeg me aan het eind van 2013 af welke boeken ik nou nog meer gelezen had en dat is toch lastig terug te halen... voor mij;)

Hoewel ik er al in het vorige jaar mee begonnen was, heb ik nu het boek 'Bidden' van Philip Yancey uit. Vorig jaar had ik van dezelfde schrijver 'teleurgesteld in God' gelezen en vond het zo'n goed boek dat ik naar meer titels ben gaan zoeken. Dit keer kwam ik één tegen bij iemand die in onze gemeente zit en ik mocht 't lenen. Wat ben ik dankbaar voor goede boeken, die me verder helpen, waar ik wat van kan leren! Ook dit boek is weer heel eerlijk over de vragen die er kunnen zijn over gebed. Gisterenavond las ik met pijn in mijn hart de laatste bladzijden van het boek. Zo jammer dat het uit is!

Ik geef een paar citaten/quotes, zodat je er ook een beetje van kunt meegenieten. 

Ik bedacht op een dag dat ik me wel vaak afvraag of ik Gods aanwezigheid al dan niet ervaar, terwijl ik er nauwelijks bij stilsta of God mijn aanwezigheid wel ervaart.

Wanneer ik bid, heb ik ontzettend vaak het gevoel dat ik mijn vuisten voor Gods ogen bal (verzet) of ermee op Zijn borst stomp (verdriet). Wat zou ik ze graag op Zijn knieën willen leggen zodat Hij ze in Zijn handen kan houden.Ik heb eens een film gezien waarin de hoofdrolspeelster zich gekwetst voelt en boos is en met haar vuist op de borst van de held beukt. Terwijl hij rustig haar hand vastpakt, zoemt de camera in om een close-up van hun handen te nemen - de zijne die de hare vasthoudt. Dat beeld is voor mij een visueel gebed.

Schilderij van Christa Rosier

Het Bijbelse gebed is vrijpostig, halsstarrig, onbeschaamd, onbetamelijk. Het heeft meer weg van het afdingen in een marktkraam dan van de beleefde monologen in de kerk.

Ik heb van christelijke leiders in Afrika gehoord dat het 'welvaartsevangelie', dat eens zoveel opgang maakte op dat continent, sinds het begin van aids een ontnuchterende verandering heeft ondergaan. Er zijn geen bevestigde gevallen van genezingen van aids bekend en in sommige Afrikaanse landen ligt het besmettingscijfer op 40%. De kerk heeft haar boodschap van 'gewoon geloven dat je genezen zult worden' moeten veranderen in een veel moeilijker boodschap over riskant gedrag, zorg voor de zieken en stervenden en omzien naar de miljoenen wezen die het gevolg van de ziekte zijn.

Pinterest

Midden in een van de meest uitputtende werken over het gebed dat ooit is geschreven, deed Teresa van Avila de volgende uitspraak: 'Het belangrijkste is niet om veel te denken, maar om veel lief te hebben.'Alleen door te bidden, kunnen wij leren God met hart, ziel en verstand lief te hebben.'

Pinterest

'Gods leiding in mijn leven' van Elisabeth Elliot

Ik moet bekennen dat ik na zoveel jaren nog steeds terug moet gaan naar les 1 op de school van het geloof.
Ik vergeet steeds weer wat ik heb geleerd. Ik begin steeds weer met het verkeerde: wie ik ben, wat ik nodig heb, waarom mijn geval zo bijzonder is, waarop ik hoop, waarvoor ik bid, of wat dan ook. Met alles, behalve met datgene waarop het echt aankomt: Wie God is.