'Terug naar genade' van Philip Yancey

Een recensie-exemplaar van uitgeverij van Wijnen - Franeker

Wat een mooie titel heeft dit boek. Verlang je daar ook niet naar? Meer dan ooit heeft de wereld het goede nieuws, ofwel het Evangelie nodig. Wat is dan dat goede nieuws wat we zo nodig hebben? Een zin sprong er voor me uit:

'Het spectaculaire goede nieuws overbrengen dat iedereen faalt, maar dat een genadige God iedereen vergeving schenkt. 

Wat in dit boek steeds terug komt en wat me ook aanspreekt en wat het nu ook weer zo echt persoonlijk maakt, is de worsteling van de schrijver. Hoewel hij de hele wereld over reist voor zijn werk om interviews af te leggen, projecten te bezoeken en mensen te ontmoeten, bestaat zijn werk niet uit het échte werk dat deze mensen verrichten. Hij schrijft en schrijft, afgezonderd van de 'echte' wereld, waar het strijdtoneel zich afspeelt. Dat knaagt aan hem, is dit schrijven werkelijk zinvol en relevant?

Er komen veel mensen voorbij, zowel uit de geschiedenis als uit het heden. Dat maakt dat de kern van de boodschap van alle kanten wordt bekeken. Die kern is te omschrijven als hoe we er als christenen al dan niet in geslaagd zijn mensen wereldwijd te bereiken met het Evangelie. Yancey gaat uitvoerig in op drie manieren waarop we dat in verleden, heden en toekomst vorm (hebben ge)geven, namelijk als pelgrim, activist en kunstenaar.

De schrijver geeft 5 manieren om het goede nieuws te brengen die meer getuigt van genade:

1. Botsingen tussen Christus en de cultuur zijn onvermijdelijk
2. Christenen moeten met wijsheid kiezen welke strijd ze willen aangaan
3. Christenen moeten de strijd slim voeren
4. In de omgang met de cultuur  moeten christenen onderscheid maken tussen immoreel en illegaal
5. De kerk moet in de omgang met de staat behoedzaam te werk gaan 

Dit boek heeft een indringende boodschap. Er zijn té veel voorbeelden waarin we als christen jammerlijk gefaald hebben de boodschap van genade door te geven aan onze medemens. Daarom is een nederige houding zeker van pas. De andere kant is dat de boodschap van genade, het Evangelie nog even krachtig is als 2000 jaar geleden! 

Ik sluit af met een citaat, die je ook al eerder op mijn facebookpagina 'Mooie quotes' tegen hebt kunnen komen:

Pelgrim, activist, kunstenaar - wat onze roeping ook is, gezamenlijk verkondigen we het goede nieuws dat God door ons aan de wereld bekend wil maken. Zoals Karl Barth aangaf, heeft de kerk zich grillig van die taak gekweten, 'in gehoorzaamheid en ongehoorzaamheid, in verstaan en misverstaan van het verheven goed dat God ons heeft gegeven.' Een postchristelijke samenleving is er als de kippen bij om ons op onze fouten te wijzen. Wij moeten die nederig erkennen. Maar overal waar het Evangelie wortel heeft geschoten, heeft het ook vruchten voortgebracht. Veel van wat wij in de moderne wereld hoogachten - vrijheid, democratie, onderwijs, gezondheidszorg, mensenrechten, sociale gerechtigheid - is terug te voeren op een christelijke oorsprong. Het kleinste zaadje in de tuin is een grote boom geworden waarin de vogels uit de lucht hun nesten bouwen.
Volgelingen van Christus hoeven niet in angst te leven, zelfs niet wanneer het er op lijkt dat de samemnleving zich tegen ons keert. Wij leven vanuit het vertrouwen dat God, meester over de geschiedenis, het laatste woord heeft: ' Nu begint de heerschaopij van onze Heer over de wereld, en die van de Messias. Hij zal heersen tot in eeuwigheid.' Wij allen doen ons deel, hebben anderen lief zoals God ons lief heeft en zorgen voor de wereld als rentmeesters van een genadige landheer. De desem verspreidt zich, het zout houdt iets goed, de boom overleeft, zelfs in donkere tijden vol onheil.

'Hij gaat met ons mee' van Richard en Reneé Stearns

Soms weet je het niet met boeken. Er zijn boeken die écht mooi zijn en je meevoeren tot aan de laatste bladzijde, er zijn er ook die je na een paar bladzijden weer aan de kant legt. Ik vind het erg leuk om jullie te kunnen vertellen dat dit boek er één is om helemaal uit te lezen! Geschreven door Richard, directeur van World Vision en zijn vrouw Renée Stearns. Samen hebben ze 286 ontmoetingen beschreven op een manier die dit boek tot een pareltje maakt. Wat elk stukje zo inspirerend maakt, is de combinatie van een vers uit de Bijbel, een praktijkvoorbeeld uit het (gezins)leven van dit echtpaar en de mensen die zij ontmoetten tijdens hun reizen voor World Vision, die vaak in armoede leven of in oorlogsgebieden hun hoofd boven water moeten zien te houden. 

Er worden geen schuldgevoelens opgewekt bij de lezer (vind ik), maar wel word je uitgedaagd om hier en nu je leven te leven uit liefde voor God en Zijn Woord en verschil te maken door dat toe te passen in jouw leven! Het zijn verhalen over mensen die ontzettend veel mee gemaakt hebben en dat raakte me af en toe heel erg, maar de veerkracht in die levens, de hoop en de liefde die zij laten zien, zijn hartverwarmend en aanstekelijk. De vele foto's die bij elk stukje staan brengen de mensen nog dichterbij! Daarnaast is het mooi om het werk van World Vision te zien en dat dit verschil maakt in levens die zo kostbaar zijn voor onze Schepper!

Het boek heb ik uitgelezen en terwijl ik halverwege was, ben ik begonnen om het na het eten aan tafel met m'n gezin te lezen. Ik hoop dat het de harten van ons en onze kinderen zal raken en het ons zal helpen om het leven vanuit verschillende perspectieven te zien.

Een stukje zal ik eruit halen en hier voor jullie overtikken. Dat is wel wat werk, maar als jullie de moeite nemen om het te lezen, vind ik het dat zeker waard! 

Malawi

Losjes vastgehouden

Als je je te veel vastklemt aan het goede, zou je het beste kunnen mislopen wat God te bieden heeft.

Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoor, wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bestemd voor wie hem liefheeft.

1 Korintiërs 2:9

Niet lang geleden sprak Rich op een retraiteweekend van de kerk. Tijdens het vragenuurtje vroeg iemand hoe ons gezin de beslissing had genomen om ons oude leven de rug toe te keren en Gods roepstem naar World Vision te volgen. Hoe had Rich zijn carrière kunnen loslaten? Hoe konden we onze vrienden, onze familie en ons huis en onze gemeente in Pennsyvania achterlaten om naar Seattle te verhuizen? De manier waarop deze vragen werden gesteld, leek erop te wijzen dat de vragensteller ervan uitging dat wat we achterlieten waarschijnlijk beter was dan wat we op onze nieuwe stek aantroffen.

Deze vragen deden me aan weer een andere vraag denken, een vraag die we aan een kleine jongen in Malawi stelden. We stopten in een dorp en onze auto werd onmiddellijk omringd door kinderen. Vlak daarvoor had een aantal jongens lopen voetballen en een van hen had nog steeds de voetbal in zijn handen. Ik noem het een voetbal, maar het was niet meer dan een prop plastic zakken die bij elkaar werd gehouden door een stuk touw.

'Wil je ruilen?' vroegen we. 'Als we jullie een splinternieuwe voetbal geven, krijgen wij dan die van jullie?' We dachten dat de bal een prima voorbeeld zou zijn van hoe creatief kinderen kunnen zijn, een mooi voorbeeld voor hoe hun spel over hun beperkte hulpbronnen zegevierde. Heel even keek het joch me verward aan, maar toen realiseerde hij zich dat dit betekende dat hij de bal moest opgeven die al van hem was. Hij rende terug naar zijn vriendjes om het aanbod te bespreken en pas toen ze alle voors en tegens tegen elkaar hadden afgewogen, gaf hij zijn zelfgemaakte bal af in ruil voor de glimmende, nieuwe, witte bal met een bekend merk erop.

Het moet voor de jongen niet makkelijk zijn geweest om zich te kunnen voorstellen dat er een bal bestond die beter was dan die hij met zijn eigen handen had gemaakt. Die bal was bekend, hij was er vertrouwd mee en het viel hem behoorlijk zwaar om er afstand van te doen. Hoe mooi en stevig die nieuwe bal ook mocht zijn, de oude had nog steeds een bepaalde allure die hij niet zomaar van zich af kon schudden. Heel wat mensen hebben in hun leven hetzelfde gevoel als die jongen over zijn bal, vooral wanneer ze het idee hebben dat God hen voor iets nieuws roept. Ze houden van het bekende, het comfortabele, en ze laten dat niet graag achter, ook al zijn ze er vrij zeker van dat ze door los te laten Gods leiding volgen. Omdat ze iets vasthouden wat goed is, missen ze de kans op iets beters.

Om eerlijk te zijn, hadden we de neiging om nee te zeggen tegen Gods roepstem in verband met World Vision. We hielden van ons oude leven. Maar God riep ons op om aan iets nieuws te beginnen en dat konden we gewoon niet laten gaan. We wilden geen Jona zijn, die in de buik van de vis een openbaring kreeg over de genade die we mislopen wanneer we weigeren om God te volgen (Jona 2: 8). We wilden ons niet vastklemmen aan een bal 'vuilnis' wanneer we het echte konden krijgen. Wat staat jouw gehoorzaamheid aan de roepstem van God in de weg?

Reneé

'Bevrijd om te leven' van Jan Vermeer

Jan Vermeer heeft al meerdere boeken op zijn naam staan. Zoals: 'Kameraad Zhang', 'Vermist in Noord-Korea', 'Waarom vervolg je Mij?'. Als medewerker van Open Doors heeft hij veel ervaring opgedaan met onze broers en zussen die vervolgd worden om hun liefde voor Jezus. Ik kan me voorstellen dat het je hart en leven veranderd als je van dichtbij geconfronteerd wordt met de rauwe werkelijkheid van vervolging en onrecht. Het boekje 'Bevrijd om te leven' is door Ark Media in samenwerking met organisatie IJM (International Justice Mission) uitgegeven.
Jan Vermeer vind het erg belangrijk om een band op te bouwen met zijn lezers, dat heb ik nog niet zo vaak bij schrijvers gezien. Zo kun je lid worden van de 'Jan Vermeer Schrijversgroep' en het boek 'Kameraan Zhang' gratis downloaden. En als ik toch bezig ben, lees deze indrukwekkende blog eens van hem!

Jan heeft 40 overdenkingen geschreven. 20 over de bevrijding van het volk Israël uit Egypte en 20 over de laatste week van Jezus voor Zijn dood. Elk stukje wordt afgesloten met een gebeds/dankpunt. Daarnaast zijn er verhalen geschreven over/door mensen die zich inzetten om anderen vrijheid te geven en mensen die uit moderne slavernij werden bevrijd.

Uiteraard is dit boek zeer geschikt voor de 40-dagen voor Pasen. Maar evengoed is het heel verrijkend om het op een ander moment van het jaar te lezen. 

Ik vond het fijn om te lezen. Mozes en het volk, maar ook Jezus en de discipelen kwamen soms heel dichtbij.

'Niemand begrijpt beter hoe moeilijk het kan zijn om de wil van God te doen dan God zelf. En geen mens heeft meer geleden door de wil van God de Vader te doen dan God de Zoon. Als Jezus  ons vraagt  Hem te volgen, wat de kosten ook mogen zijn, dan roept Hij ons niet op iets te doen wat Hij zelf niet heeft gedaan.'

Wat betreft de stukjes geschreven vanuit mensen die zich inzetten om anderen vrijheid te geven, sprong één verhaal er voor mij uit. Dit verhaal wordt verteld door Marieke, die sinds 2009 als vrijwilliger actief is bij IJM, ze vertaald en schrijft. Een citaat uit dit stukje:

'Toen hoorde ik over iemand die een jaar lang dezelfde jurk droeg om geld in te zamelen voor kinderen in sloppenwijken. Dat idee sprak me aan en ik besloot ook een jaar lang dezelfde jurk te dragen. Ik had niet verwacht dat dit mijn denken zo zou veranderen. Ineens viel het me op hoeveel andere kleren ik had. En ik zag ook andere spullen die niet nodig waren. (...) Tegen het eind van het jaar ging het dragen van dezelfde jurk me erg tegenstaan. Ik haatte de jurk gewoon. Zeker toen hij begon te rafelen. Vreemd dat zo'n kleine onvrijheid je al zo van slag kan maken. Het gaf me hernieuwd respect voor mensen die helemaal geen keuzes mogen maken. Wat ik ook jammer vond, was dat het vrij weinig mensen opviel dat ik altijd dezelfde jurk droeg. (...) De actie zorgde wel voor veel media-aandacht. (...) Het is belangrijk dat mensen weten dat moderne slavernij bestaat, dat het ons allemaal schaadt - want slavenarbeid draagt niet bij aan een gezonde wereld - en dat er iets aan te doen is.' 

Het (door mijzelf) verplichte minpuntje:
In plaats van gebeds- en dankpunten te noemen, zou ik een gebed schrijven. Aan de andere kant stimuleert het je zelf om in gebed te gaan.

Tot slot nog iets over IJM. Ik heb ooit het boek 'Vrijheid voor Lynn' gelezen dat gaat over kinderslavernij en is geschreven door Gerry Haughun. Zowel het hartverscheurende kinderleed dat er is, als het geweldige, moedige werk dat IJM hiertegen doet heeft me diep geraakt! Ook dit boek zou ik jullie van harte aan willen bevelen! Ik kan het helaas nergens vinden op internet, maar heb het wel vaker in de boekwinkel gezien.

´Gods reddende kracht´ van Bob Davey (3)

Meestal ga ik netjes om 22.00 uur richting slaapkamer, maar gisterenavond bleef ik maar op de bank zitten om de laatste tientallen bladzijden te lezen. Dit boek heeft echt iets met me gedaan. Ik ben onder de indruk van de kracht van het Evangelie en van het gebed van gelovigen. Het is zoals ik het hoorde op de avond in de kerk van mijn ouders, waar we met elkaar de grote Bijbelquiz deden: 

Het was een niet-christen, Mahatma Gandhi, die ooit gezegd heeft: ‘Jullie christenen hebben een geschrift onder je hoede dat genoeg dynamiet in zich heeft om de complete beschaving aan stukken te blazen, de wereld op z’n kop te zetten, deze door oorlogen verscheurde wereld vrede te brengen. Maar jullie gaan ermee om alsof het alleen maar een stuk goede literatuur is – verder niets.’

Wil je daar iets van proeven, lees dan natuurlijk allereerst de Bijbel zelf, maar daarnaast is ook dit boek aan te bevelen!

Het hoofdstukje over de bediening van Marie Monsen heeft me heel erg aangesproken. Ik citeer:

'Toen Marie hoorde van de opwekking die in 1907 in Korea mede als gevolg van een gebedsreveil onder zendelingen plaatsgevonden had, wilde ze daar op bezoek gaan. Maar ze werd daarvan weerhouden door de gedachte: Wat jij met die reis wilt bereiken kan aan jou hier waar je bent in antwoord op gebed gegeven worden. Deze ingeving ging vergezeld van een zodanig intensieve gebedservaring, dat ze voortdurend om een opwekking kon bidden tijdens al het werk dat ze gedurende de twintig daaropvolgende, kennelijk onvruchtbare jaren verichtte. 

En de opwekking is gekomen! Hoe zou Marie zich toen gevoeld hebben?

De hele tijd was Marie overspoeld door een gevoel van hulpeloosheid en doorstroomde haar een van God ingegeven medelijden.

Een andere opwekking was er onder universiteitsstudenten. Ook zo mooi om te lezen! Dwars door de tweede wereldoorlog heen.

Wat me denk ik nog het meest heeft geraakt in dit hele boek, is de tijd dat Mao Zedong aan de macht komt en het communisme zijn intrede doet, gevolgd door een culturele revolutie. Alle zendelingen uit het buitenland werden het land uitgezet en op een heel bizarre, systematische manier werden de kerken en gelovigen uit de weg geruimd. Van buiten af konden mensen alleen maar gissen naar de situatie van christenen in China. Wat veel Chinese christenen leerde, was dat het 'systeem' of de 'organisatie' van de kerk wel vernietigd kon worden, maar het geloof zelf niet. Dat bewijst de toename van gelovigen in deze zware tijd en de grote, grote opwekking die in de jaren na Mao's dood volgden. Toen ik dat las, herinnerde ik me weer die uitspraak over dynamiet!

Dit was de derde en laatste review over 'Gods reddende kracht'. Eerder schreef ik dat ik de draad van het verhaal een beetje kwijt raakte, maar achterin het boek staan verschillende bijlagen, waarop alles heel overzichtelijk is beschreven.
Het lijkt me overbodig om te vertellen dat er nog veel en veel meer over te schrijven is, bv over de droom die de Chinezen hebben wat betreft de zending! Over de huiskerken, de radio-uitzendingen, die enorm gezegend werden, het smokkelen van Bijbels, het plein van de hemelse vrede, ook 'broeder Yun wordt genoemd, bekend van het boek 'de hemelse man' en veel anderen, waar ook weer biografiën van beschreven zijn. Heel mooi om dit allemaal in een boek terug te vinden!
Eerdere blogs over dit boek kun je hier en hier vinden!


Houd deze weblog in de gaten! Er komen in november nog een paar mooie boeken langs, wellicht ook cadeautips voor de decembermaand! Weet je wat, ik ga alvast vertellen welke boeken:

1. 'Wandelen door geloof' van Jon Bloom

            

2. 'U komt de lofzang toe' van Noor van Haaften:

           

3. En ook van Noor van Haaften: 'God is mijn Helper'

           

'Gods reddende kracht' van Bob Davey (2)

Dit is de tweede blog over het boek 'Gods reddende kracht'. Een boek dat geschreven is door Bob Davey en door Roelof Upperman vertaald in het Nederlands. De eerste blog kun je hier lezen!

Ik moet eerlijk zeggen dat ik af en toe de draad kwijt ben van het hoe en wat en waar van het zendingswerk in China. Niet zo gek ook natuurlijk, het is een enorm land! Hoe dan ook, wat me opvalt in het tweede deel is dat er koninkrijken en keizerrijken, oorlogen, opstanden en sekten komen en gaan en dwars daardoor heen breidt God zijn koninkrijk op een heerlijke en machtige manier uit.
Laten we heel even een kijkje nemen in 1887:

'Er was echter vooruitgang geboekt en dat was bemoedigend. Toch was bij lange na niet één procent van de bevolking op enigerlei wijze met het Evangelie bereikt. Er was nog maar nauwelijks een begin gemaakt met de verkondiging van het Evangelie aan het hele Chinese volk dat uit bijna vierhonderd miljoen personen bestond. Hudson Taylor vond deze stand van zaken 'walgelijk'. Voor iemand als de doelgerichte Taylor was het enige antwoord hierop 'vooruitgang te boeken, alsmaar vooruitgang boeken'. Dit deed hij met een ijzeren geloofswil, die door zijn intieme omgang met God gevoed werd wanneer hij dagelijks biddend de Schrift overdacht. In de gehele Schrift zag Hudson Christus en hij dronk gretig uit de bronnen van de verlossing.´

En dat is gelijk ook de rode draad in dit boek! Het belang van gebed, van een intieme omgang met God en het lezen van de Bijbel!
Ik zou er nog veel meer over kunnen en willen schrijven. Maar ik houd het kort. Al lezende ontkom je er niet aan dat je meer gaat kijken naar het 'grote plaatje', waarin jouw kleine leven met alle zegeningen en moeiten een rol spelen. Zo goed is het om jezelf dat af en toe voor te houden! Gods ontzagwekkende zorg, liefde en aandacht voor het grote geheel, de hele wereldgeschiedenis en daarin Zijn onmiskenbare, tedere zorg, liefde en aandacht voor het kleine, voor elk detail van elk sterfelijk mens, zo dat zelfs je haren zijn geteld!

Ik wil niet ophouden Hem daarvoor te prijzen!

'Gods reddende kracht' van Bob Davey (1)

'Wat een gedoe was dat in China zeg!'
Zo begroet ik mijn man deze nieuwe dag. We slapen allebei eens lekker uit en doen dat allebei op onze eigen wijze. Hij slapend en ik lezend.

De eerste hoofdstukken van het boek 'Gods reddende kracht' geven een glimp van de geschiedenis van het christendom in China. Een paar dingen vallen me op:

• De Bijbel te vertalen, dat was het eerste wat gedaan werd na het leren van de Chinese taal en dat was niet zonder risico. Je werd namelijk gestraft, als je als Chinees een buitenlander de Chinese taal leerde!. Maar Goddank waren er dappere Chinezen die dit riskeerden. En zo kon de Bijbel vertaald worden en vele boeken en traktaten.
• De vrucht van het werk in de eerste 75 jaar van de 19de eeuw was minimaal. Maar dit voorbereidende werk was zó nodig voor de latere opwekkingen die zouden komen. Ik kan me voorstellen dat dit een grote bemoediging kan zijn voor zendelingen die weinig vrucht zien op hun werk!
• Ik ben verbaasd over de verwoestende uitwerking van één man, die de Bijbel totaal verkeerd interpreteert en dat dit resulteert in een 'Taiping-opstand' 'Alleen al gedurende de Taiping-opstand stierven twintig miljoen mensen. Dit oproer had een hongersnood veroorzaakt en daarmee een groot gedeelte van Centraal- en Zuid China geruïneerd.' (citaat)
• Dit is niet het enige verwoestende werk van het koninkrijk van de duisternis. Er was ook de opiumoorlog, een rivier die overstroomt, die velen het leven kostte. Satan is er op uit te roven, te stelen en te moorden. Hij gaat rond als een briesende leeuw. Dat is duidelijk.

Wat een gedoe...En dwars daar doorheen is God bezig met Zijn voorbereidingen. De prijs is hoog, ontzettend hoog, niet alleen voor mensen, maar ook voor onze God! Dat wil ik nooit vergeten. Hudson Taylor geeft er een beschrijving van. Hij is 21 jaar oud en zeilde vanuit Liverpool richting Sjanghai:

'Nooit zal ik die dag vergeten. Toen we door de sluisdeuren van de haven gingen en ik echt wegging van huis en haard, slaakte mijn moeder een smartelijke hartenkreet, die ik nooit zal vergeten. Die uitroep sneed als een mes door mijn ziel. Ik besefte nooit zo volledig wat "God had de wereld zo lief" betekende als op dat moment. Ook ben ik er tamelijk zeker van dat mijn geliefde moeder in dat ene uur meer over de liefde van God voor de ten onder gaande wereld leerde dan in haar hele leven daarvoor.'

 

Dit was deel 1 van mijn recensie over het boek 'Gods reddende kracht'. Het is een 400 blz tellend boek. De hoofdstukken zijn best wel lang, maar het leest prettig door. En het is zo ingedeeld dat je het gerust een poosje weg kunt leggen, om het later weer op te pakken.

Houd mijn blog in de gaten zodat je de volgende delen niet mist! Met deze blogs moedig ik je ook aan tot gebed voor het zendingswerk dat ook op dit moment wereldwijd gedaan wordt!

'Uitgezonden' door Corry Nap- van Dalen

Hoog tijd om weer eens een mooi boek onder handen te nemen! Een poosje geleden dit boek gelezen, boordevol wijsheid en ervaringen van zendelingen. Geniet van deze mooie citaten!

Als we voor ons pastorale werk naar een ver dorp moeten, proberen we vroeg in de ochtend op stap te gaan, zodat we niet op het heetst van de dag hoeven te lopen. En soms gebeurt het, dat we weggaan als het nog pikdonker is. Misschien gaan we in westelijke richting, zodat er geen licht aan de lucht is en alles donker is. Maar onderweg ontmoeten we een groep mensen, die de andere kant opgaan. Over hun gezicht ligt een vage lichtglans. Als we stoppen en hun vragen: 'Waar komt dat licht vandaan?' zullen ze slechts vragen om te keren en naar het oosten te kijken. Een nieuwe dag breekt aan en het licht dat we zagen, is enkel de vage weerschijn op de gezichten van hen, die die kant opgaan. Ze bezaten zelf dat licht niet: het werd hun gegeven.
Als kinderen van God zijn we die groep mensen, die een andere kant dan de meerderheid opgaat. We kijken niet van het leven naar de dood, maar van de dood naar het leven en we ontvangen reeds de eerste gloed van het licht van een nieuwe dag.
Het is dat licht, dat het getuigenis is.
(Lesley Newbigin)

Geestelijke groei: Het steeds meer ervaren van eigen zwakheid en gaan in de kracht van God.

Elisabeth Elliot verteld in haar boek 'virginity' over een gesprek dat ze had met Gladys Aylward, een zendelinge in China:
Ze was al 6 of 7 jaar in China voordat ze zelfs maar begon te denken over een echtgenoot. Toen er in haar buurt een Brits echtpaar kwam werken, zag ze de mooie dingen van hun huwelijk en begon er zelf naar te verlangen. Ze was een vrouw van gebed en vroeg God rechtuit: 'Roept U voor mij een man uit Engeland, stuur hem naar China en laat hem mij ten huwelijk vragen.' Ze leunde voorover op de bank waarop wij zaten, knipperde met haar zwarte ogen en pookte met haar magere wijsvinger in mijn gezicht. 'Elisabeth', zei ze, 'ik geloof dat God gebeden verhoort! Hij riep hem!' Toen, fluisterend en intens: 'Maar hij is nooit gekomen.'

Ieder mens staat alleen in de wereld. Er is niemand die op precies dezelfde manier voelt, denkt of doet als een ander. Ieder van ons is uniek, en de keerzijde daarvan is dat ieder mens alleen is. De vraag is vervolgens hoe je daarmee omgaat: of je je alleen-zijn laat uitgroeien tot eenzaamheid, of dat je bij jezelf thuis kunt zijn. Eenzaamheid doet pijn, bij jezelf zijn geeft vrede.
Eenzaamheid maakt dat je je wanhopig aan anderen vastklampt. Wie bij zichzelf thuis is, kan anderen als uniek erkennen en een band met hen onderhouden.
Het is een levenslang leerproces om steeds meer bij jezelf thuis te raken en niet eenzaam te worden. Het vergt een bewuste keuze met wie je wilt omgaan, wat je wilt leren, hoe je moet bidden en wanneer je om raad wilt vragen. Als je de goede keuzes maakt, zul je gemakkelijker alleen kunnen zijn en kunnen groeien in liefde.
(Henri Nouwen)

Twee monniken die op reis waren kwamen bij een rivier aan waar ze een vrouw ontmoetten. Omdat de vrouw bang was voor de stroming in de rivier vroeg ze of de monniken haar naar de overkant wilde dragen. Een van de monniken aarzelde, maar de andere zette haar op zijn schouders, stak het water over en zette haar neer op de oever aan de overkant van de rivier. De vrouw bedankte hen en vertrok.
Terwijl de monniken hun reis vervolgden, was de ene monnik in zichzelf gekeerd en aan het broeden. Niet meer in staat om het zwijgen te bewaren zei hij wat hem dwars zat. ´Broeder, onze spirituele training leert ons elk contact met vrouwen te mijden, maar jij pakte haar op je schouders en droeg haar!´
´Broeder´, antwoordde de andere monnik, ´ik heb haar neergezet aan de overkant, terwijl jij haar nog steeds bij je draagt.

Groepsproces
The stumbling blocks of storming have been turned into stepping stones of performing

Wijsheid is als vuur. Je krijgt het van anderen.
(Afrikaans spreekwoord)

Een monnik in de Egyptische woestijn probeerde zijn leven in alle zuiverheden te wijden aan God. Hij werd echter zozeer door bekoring (verleidingen) gekweld, dat hij het niet langer uithield. Op een dag besloot hij zijn cel te verlaten en elders zijn heil te zoeken. Terwijl hij zijn sandalen stond vast te maken, zag hij niet ver daar vandaan een andere monnik, ook bezig zijn sandalen aan te trekken. ´Wie ben je?´ vroeg hij aan die ander. ´Ik ben jezelf´, was het antwoord ´als ik de oorzaak ben van je vertrek weet dan dat ik je overal zal volgen, waar je ook gaat!´
(Uit de traditie van de woestijnvaders)

Emoties zijn net als kinderen: Je moet ze liefhebben en leiden.

De Sabbat is in zekere zin een klein gaatje waardoor we een glimp van de eeuwigheid opvangen, van de goede tijd die God voor ons in petto heeft. Het is een dag om ter ere van God alles los te laten en te ontspannen, een dag, om je te laten verrassen zoals een bos bloemen krijgen zonder dat je jarig bent. Het is een dag van durven niks doen, waarin we afstand scheppen tussen onszelf en ons bezig zijn. Een dag om je was te laten liggen en je telefoon uit te zetten. Een dag van genade, een dag waarop we ons herinneren dat we niet op onze eigen lauweren rusten, maar op Christus, omdat Jezus onze Sabbat is: onze relatie met Hem is onze rust.

We willen nog steeds als God zijn.
We willen alles kunnen, alles doen en overal bij zijn.

'Betty Smit' van Anthony van Kampen

Op een dag vertelde ze een bejaarde Indiaan over het evangelie.
Hij luisterde met grote aandacht naar haar. Toen ze uitgesproken was zei hij: 'Vertel me eens, sinds hoelang kent jouw stam de God waarover je me zoveel verteld hebt?'
Ze antwoordde: 'Bijna tweeduizend jaar'
'Tweeduizend jaar?' herhaalde de Indiaan, aandachtig voor zich uitstarend, 'dat is een lange tijd'.
'Ja' zei ze, 'een heel lange tijd.'
'Hoe vreemd', vervolgde de Indiaan, 'hoe vreemd, dat jullie dan nu pas, na tweeduizend jaar, komen zijn om ons over Hem te vertellen. Waarom hebben jullie daarmee eigenlijk zo lang gewacht?'
De oude Indiaan en de jonge vrouw keken elkaar aan, en het was een van de weinige, zeer sporadische keren dat ze niet zo gauw wist welk antwoord ze moest geven.

'De man die God geloofde' van Hudson Taylor

O moeder, ik kan u niet zeggen, ik kan niet beschrijven, hoezeer ik ernaar verlang een zendeling te zijn;
de Bijbelse boodschap te gaan brengen aan arme zondaars, die verloren gaan; te geven en mijzelf te geven voor Hem, die voor mij gestorven is. Ik voel dat ik hiervoor alles op kan geven, iedere afgod, hoe dierbaar ook.


Vorig najaar maakte ik mij zorgen, wond mij op en rekende en puzzelde hoe ik het allemaal moest klaarspelen - maar het had niet het minste resultaat. Maar wanneer nu de Heer de weg vrijmaakt, ook al lijkt alles tegen te zitten, dan verwijdert Hij eerst de ene moeilijkheid en dan de volgende en zegt hiermee heel duidelijk: 'Laat af en weet dat Ik God ben' (Psalm 46:11)... "Ik zal niet op mijn boog vertrouwen, noch zal mijn zwaard mij redden: In God roemen wij de ganse dag!" (Psalm 44:9)

'Als het regent in de bergen' van Eileen Crossman

Blz. 26/27
Het maakt weinig uit met welk werk we bezig zijn. Zolang God het ons in handen geeft, is de betrouwbare uitvoering van het één niet belangrijker dan van het ander.