Nepsneeuw en engelenhaar

 'We haasten ons naar de carols en de klokken en de zoete, lieve pasgeboren Jezus van acht pond en zes ons en zien Jezus niet langer als de langverwachte Messias - de Ene die wijsheid, Adonai, wortel, sleutel, licht, koning en Immanuel is.

Door het grotere verhaal van de verlossingsgeschiedenis binnen te gaan, voelen we opnieuw dat we een Redder nodig hebben. We vegen de nepsneeuw en het engelenhaar weg, schuiven de flanellen herders en schattige beesten aan de kant en richten ons op de pijn van de kosmos, het verdriet en de strijd van heel de schepping.'*

Ik ben een boek aan het lezen van Philip Yancey, het heet 'Waar is God goed voor?'. Eerlijk gezegd staat de titel me een beetje tegen. Maar de inhoud is goed. Het laat me kennis maken met een soort pijn en verdriet waar ik geen weet van heb.

Een student die zijn medestudenten en docenten neerschiet en daarna zelfmoord pleegt.

De onvoorstelbare heftige veranderingen die China heeft ondergaan de afgelopen 100 jaar.

De seksindustrie

De Apartheid in Zuid-Afrika

Steeds maar weer schrijft Philip Yancey over het probleem van het lijden, wat Tish Warren hier 'de pijn van de kosmos' en 'het verdriet en de strijd van heel de schepping' noemt. Philip zoekt naar Gods hand, naar genade, naar 'het geloof dat God hoe dan ook het blijvende goede aan deze gebroken planeet en aan ons, haar gebroken inwoners, kan ontworstelen. Durven we het aan die hoop, dat geloof te koesteren?' schrijft hij.

Dat zijn geen makkelijke vragen.

Soms is het in ons eigen leven al te veel en als je dan ook nog het leed van heel de schepping en de mensheid en zelfs de kosmos erbij betrekt, dan weet ik maar één ding heel zeker:

We hebben een Redder nodig!

Nog steeds

*Uit 'Advent' van Tish Warren

Foto: Pinterest

'Terug naar genade' van Philip Yancey

Een recensie-exemplaar van uitgeverij van Wijnen - Franeker

Wat een mooie titel heeft dit boek. Verlang je daar ook niet naar? Meer dan ooit heeft de wereld het goede nieuws, ofwel het Evangelie nodig. Wat is dan dat goede nieuws wat we zo nodig hebben? Een zin sprong er voor me uit:

'Het spectaculaire goede nieuws overbrengen dat iedereen faalt, maar dat een genadige God iedereen vergeving schenkt. 

Wat in dit boek steeds terug komt en wat me ook aanspreekt en wat het nu ook weer zo echt persoonlijk maakt, is de worsteling van de schrijver. Hoewel hij de hele wereld over reist voor zijn werk om interviews af te leggen, projecten te bezoeken en mensen te ontmoeten, bestaat zijn werk niet uit het échte werk dat deze mensen verrichten. Hij schrijft en schrijft, afgezonderd van de 'echte' wereld, waar het strijdtoneel zich afspeelt. Dat knaagt aan hem, is dit schrijven werkelijk zinvol en relevant?

Er komen veel mensen voorbij, zowel uit de geschiedenis als uit het heden. Dat maakt dat de kern van de boodschap van alle kanten wordt bekeken. Die kern is te omschrijven als hoe we er als christenen al dan niet in geslaagd zijn mensen wereldwijd te bereiken met het Evangelie. Yancey gaat uitvoerig in op drie manieren waarop we dat in verleden, heden en toekomst vorm (hebben ge)geven, namelijk als pelgrim, activist en kunstenaar.

De schrijver geeft 5 manieren om het goede nieuws te brengen die meer getuigt van genade:

1. Botsingen tussen Christus en de cultuur zijn onvermijdelijk
2. Christenen moeten met wijsheid kiezen welke strijd ze willen aangaan
3. Christenen moeten de strijd slim voeren
4. In de omgang met de cultuur  moeten christenen onderscheid maken tussen immoreel en illegaal
5. De kerk moet in de omgang met de staat behoedzaam te werk gaan 

Dit boek heeft een indringende boodschap. Er zijn té veel voorbeelden waarin we als christen jammerlijk gefaald hebben de boodschap van genade door te geven aan onze medemens. Daarom is een nederige houding zeker van pas. De andere kant is dat de boodschap van genade, het Evangelie nog even krachtig is als 2000 jaar geleden! 

Ik sluit af met een citaat, die je ook al eerder op mijn facebookpagina 'Mooie quotes' tegen hebt kunnen komen:

Pelgrim, activist, kunstenaar - wat onze roeping ook is, gezamenlijk verkondigen we het goede nieuws dat God door ons aan de wereld bekend wil maken. Zoals Karl Barth aangaf, heeft de kerk zich grillig van die taak gekweten, 'in gehoorzaamheid en ongehoorzaamheid, in verstaan en misverstaan van het verheven goed dat God ons heeft gegeven.' Een postchristelijke samenleving is er als de kippen bij om ons op onze fouten te wijzen. Wij moeten die nederig erkennen. Maar overal waar het Evangelie wortel heeft geschoten, heeft het ook vruchten voortgebracht. Veel van wat wij in de moderne wereld hoogachten - vrijheid, democratie, onderwijs, gezondheidszorg, mensenrechten, sociale gerechtigheid - is terug te voeren op een christelijke oorsprong. Het kleinste zaadje in de tuin is een grote boom geworden waarin de vogels uit de lucht hun nesten bouwen.
Volgelingen van Christus hoeven niet in angst te leven, zelfs niet wanneer het er op lijkt dat de samemnleving zich tegen ons keert. Wij leven vanuit het vertrouwen dat God, meester over de geschiedenis, het laatste woord heeft: ' Nu begint de heerschaopij van onze Heer over de wereld, en die van de Messias. Hij zal heersen tot in eeuwigheid.' Wij allen doen ons deel, hebben anderen lief zoals God ons lief heeft en zorgen voor de wereld als rentmeesters van een genadige landheer. De desem verspreidt zich, het zout houdt iets goed, de boom overleeft, zelfs in donkere tijden vol onheil.

'Hoe mijn geloof de kerk overleefde' van Philip Yancey

Dit boek is uit... wat jammer! Het is misschien een boek voor mensen die negatieve ervaringen met de kerk hebben, wat de schrijver Philip Yancey zelf ook heeft. Maar ook voor mensen die deze ervaringen niet zozeer hebben, kan het een heel verfrissend boek zijn. Ook in dit boek spreekt de eerlijkheid over eigen worstelingen en geloofsvragen van de schrijver me heel erg aan. Wat me ook elke keer weer raakt is het Evangelie dat door de bladzijden heen schittert. Een mooi voorbeeld hiervan is het volgende citaat:

'Ik heb gemerkt dat christenen geneigd zijn erg boos te worden op mensen die anders zondigen dan zij,' zei een man tegen mij, een man die aan het hoofd staat van een organisatie die zich inzet voor mensen met AIDS. Precies datzelfde patroon is mij ook opgevallen. Nadat ik in een boek had geschreven over mijn vriendschap met Mel White, een voormalige ghostwriter voor beroemde christenen die nu een prominente homoactivist is, kreeg ik een aantal brieven waarin ik werd veroordeeld vanwege het aanhouden van die vriendschap. 'Hoe kunt u in vredesnaam met zo'n zondaar bevriend blijven?' wilden de briefschrijvers weten. Ik heb goed over die vraag nagedacht en een aantal antwoorden bedacht, waarvan ik denk dat die bijbels zijn. Het bondigste antwoord is echter de tegenvraag: 'Hoe kan Mel White in vredesnaam bevriend blijven met een zondaar als ik?' De enige hoop voor een ieder van ons, ongeacht onze privé-zonden, is een genadeloos vertrouwen op een God die op onverklaarbare wijze zondaren liefheeft, en daar horen ook de mensen bij die anders zondigen dan wij.

Wat Yancey in dit boek heeft gedaan is mensen beschrijven die een belangrijke rol hebben gespeeld in het behouden van zijn geloof in en hem gestimuleerd hebben te wandelen met God, ondanks de negatieve invloed die de kerk op hem uitoefende. 13 hoofdstukken gaan over 13 mensen zoals

• Martin Luther King Jr
• G.K. Chesterton
• Dr. Paul Brand
• Mahatma Gandhi
• Annie Dillard
• Frederick Buechner
• Henri Nouwen

Al deze personen waren ook schrijvers. Wat ik mooi vind is dat er een paar prachtige citaten van al die schrijvers is opgenomen. Het gebeurde een paar keer dat ik naar m'n bibliotheek app ging om te kijken of er boeken van de schrijver van dat hoofdstuk aanwezig waren. Een paar citaten deelde ik op mijn facebookpagina 'Mooie Quotes'. Voor degene die daar niet komen ook hier het citaat van Frederick Buechner:

Als jij me verteld dat christelijke toewijding iets is wat je eens en voorgoed is overkomen als een soort geestelijke plastische chirurgie, dan zeg ik, ga nou gauw, ga nou toch gauw, of je probeert jezelf voor de gek te houden of je bent bezig mij zand in de ogen te strooien. Elke ochtend zou je in je bed wakker moeten worden en jezelf afvragen: 'Kan ik het vandaag allemaal weer geloven?' Nee, wat nog beter is, wacht met die vraag tot je The New York Times hebt gelezen, totdat je je dagelijkse portie van gebrokenheid en corruptie van deze wereld, die altijd vlak naast je Bijbel hoort te liggen, hebt bestudeerd. Vraag jezelf daarna af of je die bewuste dag nog weer in het Evangelie van Jezus Christus kan geloven. Is het antwoord Ja, dan weet je waarschijnlijk niet wat geloven betekent. Minstens vijf van de tien keer zou het antwoord Nee moeten zijn, omdat Nee net zo belangrijk, en misschien nog wel belangrijker dan Ja is. Het antwoord Nee bewijst dat je menselijk bent voor het geval je daar ooit aan mocht twijfelen. En als dan op een ochtend het antwoord werkelijk Ja blijkt te zijn, zou het een Ja moeten zijn barstensvol schuldbelijdenis en tranen en... bulderend gelach.

Het lezen van dit boek deed me wat. Het heeft me inzicht gegeven in het verleden van kerken en christenen en ik besef dat dat allemaal niet altijd zo heel rooskleurig is geweest. Ook de rassenhaat tussen licht en donker gekleurde mensen wordt vanuit Philips eigen jeugd beschreven en ik heb nog niet eerder gelezen wat voor bizarre vormen dat heeft aangenomen...ook door mensen uit de kerk, soms zelfs door onwetendheid omdat het met de paplepel werd ingegoten. Gelukkig las ik ook van Gods genade die harten zacht maakt en vult met liefde voor alle mensen!

Nogmaals...echt jammer dat het boek uit is! Het is als een goede preek die je vast wil houden. Belangrijker is echter dat de vernieuwde liefde voor God én voor mensen en voor Zijn gemeente in mijn hart zal blijven. De liefde van Christus!

 

'Wonderbaarlijk gemaakt' van Philip Yancey en Paul Brand

Wat is het toch, dit naadloze kledingstuk, bijna twee vierkante meter, onze verpakking, onze facade die rood wordt, verbleekt, zweet, glinstert, gloeit, rimpelt, tintelt, rilt, jeukt, en ons de hele dag door van plezier en pijn voorziet, tegelijk behoeder van de organen binnen en gevoelige sonde, avonturier in de buitenwereld?
Richard Selzer

Een citaat over 'de huid' uit het boek 'Wonderbaarlijk gemaakt'. Ik was er al een poos mee bezig, maar had het even aan de kant gelegd voor 'de deugdelijke huisvrouw'. Op het gevaar af dat ik alle boeken waar ik over blog, 'geweldig' of 'prachtig' vind, wil ik het dit keer toch weer niet met minder afdoen. Dit is weer een héél goed, mooi, leerzaam boek, ik zou het opnieuw iedereen willen aanraden! Ik kan wel uitleggen waarom het allemaal geweldige boeken zijn waar ik over blog. Om de heel eenvoudige reden dat ik alleen boek uitlees als ik het 'geweldig' of 'prachtig' vind;)

Het boek beschrijft op een heel toegankelijke manier de werking van cellen, botten, huid en bewegen. Daarbij vergelijkt hij dit met het lichaam van Christus.

Het liefst zou ik het hele boek overschrijven, ik beperk me tot één mooi stukje.

Het boek begint met een uitspraak van Augustinus, die ik het vermelden waard vindt:

De mens gaat naar het buitenland om zich te verwonderen over de hoogte van bergen, over de hoge golven van de zee, over de lange loop van rivieren, over de uitgestrektheid van de oceaan, over de banen van de sterren; en gaat aan zichzelf voor bij zonder zich te verwonderen.

'Wanneer je de witten cellen bekijkt, kun je je nauwelijks voorstellen dat ze met hun schijnbaar zo trage en ineffectieve manier van patrouilleren in hun territorium, ooit in staat zullen zijn een aanval af te slaan. Maar dat verandert zodra de aanval plaatsvindt. Ik pak een dunnen naald, en zonder de vleermuis wakker te maken prik ik door de vleugel heen, waarbij ik een fijn haarvat doorboor. Het lijkt wel alsof er een alarm afgaat. Spiercellen trekken zich samen rond de beschadigde wand van het haarvat, waarmee ze een dam opwerpen om het verlies van waardevol bloed tegen te gaan. Stollingsagenten brengen de stroom aan het huidoppervlak tot stilstand. Het duurt niet lang of de vuilnisophaalcellen verschijnen om de rommel op te ruimen, en fibroblasten, cellen die in het lichaam zorgen voor herstel, groeperen zich rond de plek van het letsel. Maar de meest spectaculaire verandering heeft te maken met de trage witte cellen. Alsof ze het kunnen ruiken (we weten nog altijd niet hoe ze gevaar gewaar worden), houden de dichtsbijzijnde witte bloedlichaampjes abrupt op met hun doelloos rondzwerven. Als jachthonden die een konijn ruiken, komen ze van alle kanten aanzetten richting de plek van de aanval. Gebruik makend van hun unieke eigenschap om van vorm te kunnen veranderen, sijpelen ze door de overlappende cellen van de wanden van de haarvaten heen en haasten zich via de kortste weg door het weefsel. Zodra ze aankomen, begint het gevecht.'

'God vraagt maar één ding van 'cellen', dat ieder individu loyaal is aan het Hoofd. Wanneer iedere cel de behoeften van het gehele Lichaam aanvaardt als het doel van zijn leven, dan zal het Lichaam in gezondheid leven. Het is een geniale vondst, en de enige zuivere vorm van algehele gelijkheid die ik in heel de samenleving kan ontdekken. God heeft ieder individu in het Lichaam toegerust met dezelfde capaciteit om hieraan te beantwoorden. In het Lichaam van Christus heeft een kleuteronderwijzer dezelfde waarde als een bisschop, en het werk van die onderwijzer kan net zo waardevol zijn. De dollar van een weduwe kan gelijk staan aan de jaargift van een miljonair. Verlegenheid, schoonheid, welsprekendheid, ras, ontwikkeldheid - geen van deze dingen doet ertoe, alleen de loyaliteit aan het Hoofd, en door het Hoofd aan elkaar.'

'Bidden' van Philip Yancey

Pinterest

Aan de zijkant van mijn blog kun je sinds vandaag een lijstje vinden met de boeken die ik in 2014 uit heb gelezen. Ik vind het zelf leuk om bij te houden, vroeg me aan het eind van 2013 af welke boeken ik nou nog meer gelezen had en dat is toch lastig terug te halen... voor mij;)

Hoewel ik er al in het vorige jaar mee begonnen was, heb ik nu het boek 'Bidden' van Philip Yancey uit. Vorig jaar had ik van dezelfde schrijver 'teleurgesteld in God' gelezen en vond het zo'n goed boek dat ik naar meer titels ben gaan zoeken. Dit keer kwam ik één tegen bij iemand die in onze gemeente zit en ik mocht 't lenen. Wat ben ik dankbaar voor goede boeken, die me verder helpen, waar ik wat van kan leren! Ook dit boek is weer heel eerlijk over de vragen die er kunnen zijn over gebed. Gisterenavond las ik met pijn in mijn hart de laatste bladzijden van het boek. Zo jammer dat het uit is!

Ik geef een paar citaten/quotes, zodat je er ook een beetje van kunt meegenieten. 

Ik bedacht op een dag dat ik me wel vaak afvraag of ik Gods aanwezigheid al dan niet ervaar, terwijl ik er nauwelijks bij stilsta of God mijn aanwezigheid wel ervaart.

Wanneer ik bid, heb ik ontzettend vaak het gevoel dat ik mijn vuisten voor Gods ogen bal (verzet) of ermee op Zijn borst stomp (verdriet). Wat zou ik ze graag op Zijn knieën willen leggen zodat Hij ze in Zijn handen kan houden.Ik heb eens een film gezien waarin de hoofdrolspeelster zich gekwetst voelt en boos is en met haar vuist op de borst van de held beukt. Terwijl hij rustig haar hand vastpakt, zoemt de camera in om een close-up van hun handen te nemen - de zijne die de hare vasthoudt. Dat beeld is voor mij een visueel gebed.

Schilderij van Christa Rosier

Het Bijbelse gebed is vrijpostig, halsstarrig, onbeschaamd, onbetamelijk. Het heeft meer weg van het afdingen in een marktkraam dan van de beleefde monologen in de kerk.

Ik heb van christelijke leiders in Afrika gehoord dat het 'welvaartsevangelie', dat eens zoveel opgang maakte op dat continent, sinds het begin van aids een ontnuchterende verandering heeft ondergaan. Er zijn geen bevestigde gevallen van genezingen van aids bekend en in sommige Afrikaanse landen ligt het besmettingscijfer op 40%. De kerk heeft haar boodschap van 'gewoon geloven dat je genezen zult worden' moeten veranderen in een veel moeilijker boodschap over riskant gedrag, zorg voor de zieken en stervenden en omzien naar de miljoenen wezen die het gevolg van de ziekte zijn.

Pinterest

Midden in een van de meest uitputtende werken over het gebed dat ooit is geschreven, deed Teresa van Avila de volgende uitspraak: 'Het belangrijkste is niet om veel te denken, maar om veel lief te hebben.'Alleen door te bidden, kunnen wij leren God met hart, ziel en verstand lief te hebben.'

Pinterest