donderdag 6 februari 2025

'Hoe houd je je hart zacht' van Natascha van Weezel

Nooit eerder kwam het zo dichtbij, het conflict tussen de Palestina en Israël. Na het lezen van dit boek kan ik wel huilen. Misschien een beetje laat, dat geef ik toe. Het is niet aan mij om er nog van alles aan toe te voegen. Ik raad jullie alleen dit boek aan om te lezen. En hieronder zal ik een ontroerend verhaal overtypen dat uit dit boek komt. Er staan er niet veel van in dit boek, de meeste zijn schokkend en hartverscheurend, maar daarboven toch ook hoopvol!



Op de ochtend van 7 oktober stond Aya vroeg op voor een fietstocht. Ze was de poort van haar kibboets Be'eri nog niet uit of de raketten vlogen letterlijk over haar hoofd. Ze besloot direct om te keren. Hisham, een Arabische  ober van de kibboetscafetaria, rende op haar af en waarschuwde dat er militanten van Hamas in de buurt waren.
'Mevrouw', zei hij, 'voor uw eigen veiligheid raad ik het u ten zeerste af om verder te fietsen.'
Door de hele situatie reageerde Aya wat wantrouwig.
Hisham probeerde haar gerust te stellen: 'Wees niet bang voor mij. Ik ben misschien Arabisch, maar ik heb het beste met u voor.'
'Je,' antwoordde Aya. 'Zeg maar je.'
Hisham en Aya kenden elkaar vaag van gezicht. Nooit eerder hadden ze een woord gewisseld. Nu verstopten ze zich samen in de bosjes. Met Aya's telefoon belde Hisham zijn familie in de bedoeïenensta Rahat. Hij kreeg zijn vader aan de lijn. Die gaf hem instructies om op een telefoontje van zijn neef Ismail te wachten.
Zodra Ismail hoorde wat er met Hisham en Aya aan de hand was, twijfelde hij geen seconde. Hij maakte zich klaar om zijn neef en de (hem nog onbekende) vrouw op te halen. Dat was niet zonder risico, want ook zijn woonplaats werd bestookt door raketten.
En inderdaad: onderweg moest hij af en toe uit de auto springen om te schuilen voor een raket - wanneer er geen schuilkelder in de buurt is moet je tijdens zo'n aanval op de grond gaan liggen met je handen voor je hoofd.
Toen hij vlak bij de kibboets was, zag hij 'dingen' op het asfalt liggen. Dat bleken lijken te zijn. Ook trof hij een groep radeloze jongeren. Ze renden in de rondte, zonder te weten waar ze heen moesten. Deze twintigers bleken van het Supernova Festival te komen. Ismail raakte in vertwijfeling. Zijn doel was om zijn neef veilig thuis te brengen, maar hij kon deze mensen toch niet aan hun lot overlaten?
Zes keer reed hij op en neer naar eens stad die een stuk noordelijker lag, met in zijn jeep steeds een nieuw groepje (Joodse) jongeren. In totaal redde hij vijfendertig feestgangers. Tegelijkertijd hield Ismail continu contact met Hisham via WhatsApp op Aya's telefoon. Zo kon hij in de gaten houden of ze in acuut gevaar waren en wist hij uiteindelijk het juiste bosje te traceren.
Nadat ze uren in doodsangst hadden gezeten, stapten Aya en Hisham in Ismails jeep. Ze vertrokken naar Rahat. Althans, dat was de bedoeling. Ze waren de kibboets nog niet uit of de jeep werd aangehouden door Israëlische soldaten, die inmiddels kennelijk ter plekke waren. Ismail en Hisham kregen de loop van een automatisch vuurwapen op hun hoofd gericht. Vanwege hun Arabische uiterlijk dachten de soldaten dat het Hamasmilitanten waren die Aya wilden gijzelen.
'Niet schieten!' schreeuwde Aya zo hard als ze kon. 'Dit zijn geen terroristen. Het zijn helden. Ik heb mijn leven aan hen te danken.'
Misschien lijkt dit slechts een kleinigheid, een enkel lichtpuntje. Maar natuurlijk is het veel meer dan dat. Een bekende uitspraak uit de Talmoed luidt niet voor niets: 'Wie één mens redt, redt de hele wereld'.

donderdag 19 december 2024

Net buiten ons blikveld

"Advent herinnert ons eraan dat wij mensen zijn die gekenmerkt worden door verlangen, ballingen in een wereld vol tranen. Maar we zijn niet aan ons lot overgelaten. We wachten op de verlossing - op een heelheid die al gekomen is, maar tegelijk ook nog komt, voorbij de horizon, net buiten ons blikveld, maar die zich minuut na minuut, dag na dag naar ons toe haast."


Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest

woensdag 18 december 2024

Vlucht naar afleiding

"Als ik voel hoe zelfs mijn leven, dat toch heel goed is, die leegte - eenzaamheid, betekenisloosheid, vergeefsheid en verlies - aanwezig is, dan haast ik me om die te vullen. De echo van de leegte klinkt in de holle ruimte van mijn dag en ik vlucht naar afleiding. Ik prop de momenten dat ik wakker ben vol met drukte, sociale media, woorden, werk en eten. Dat kunnen goedkope pogingen zijn om mijn eigen gevoel van volheid te creëren. Advent  herinnert mij eraan dat de leegte in de wereld en in mijn eigen leven niet verzadigd kan worden met haast, koopkracht, sociale media, roem, succes, politiek of zelfs religiositeit. Wij wachten met Maria, met Elisabeth, met heel de schepping, tot onze leegte wordt gevuld."


Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest

 

dinsdag 17 december 2024

Het kost tijd

 'Bekering of berouw (metanoia) betekent letterlijk 'van gedachten veranderen' of 'je omkeren'. Op een verrassende wijze verbindt de profeet Jesaja berouw aan rust: 'In rust en inkeer ligt jullie redding'(Jesaja 30:15). De katholieke priester Remi Hoeckman heeft gezegd dat het bij bekering gaat om 'alles weer vanaf de grond af uit te denken'. Deze definitie wijst erop hoe inkeer en rust samengaan. De oproep tot bekering is geen oproep om je druk te maken, om meer goede werken te proppen in een toch al overvolle agenda, om nog beter je best te doen. Het is een oproep om een stap terug te doen en op te letten. Niet om jezelf te herscheppen, maar om herschapen te worden. Alles weer vanaf de grond uitdenken is een heel proces. Het kost tijd. Het kost een bijzondere hoeveelheid genade.'


Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest


vrijdag 13 december 2024

Intense verwachting

'Advent wordt gekenmerkt door intense verwachting. Verwachtingsvol uitzien naar kerst betekent niet alleen aftellen naar een dag vol plezier, feest en lekker eten (hoewel dat er ook bij hoort), maar het is een houding die heel ons christelijk leven stempelt.'


Heel ons leven.
Dat is tijdens het Bijbel lezen en bidden, maar ook tijdens alle huishoudelijke karweitjes. Tijdens het werken, het sporten, het klussen, het ouder worden, het (groot)ouder zijn, altijd. Ons hele leven zien we verwachtingsvol uit naar de komst van onze Koning!

 

donderdag 12 december 2024

Temidden van de pijn en tragedies

"Het vieren van de kerkelijke kalender is je trainen om met geloof, hoop en liefde te wachten te midden van de pijn van je leven en de tragedies van de geschiedenis.
Geloof is je leven wagen op de hoop die je koestert, er voldoende op vertrouwen om er ook naar te handelen.
Geloof en hoop vormen samen vreugdevolle verwachting."


'Met geloof, hoop en liefde wachten'
Dat vind ik mooi.
Mooi om over na te denken hoe dat moet,
hoe dat eruit ziet.
Wat denk jij?

Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest



 

woensdag 11 december 2024

Koortsachtige misleidingen

"Mijn jaarlijkse oefening van wachten op  deze drie komsten van Christus laat me zien dat ik vaak vergeet hoe ik moet wachten op de Heer. Ik begin te geloven dat ik heer en meester van mijn eigen leven ben. Ik begin te geloven dat ik zelf vreugde kan bewerkstelligen door mijn eigen vindingrijkheid en inspanningen. Ik begin te geloven dat de dingen waar ik het meest naar verlang binnen handbereik liggen, zolang ik de gekmakende taak maar beheers om mijn eigen leven op orde te krijgen. Ik begin te geloven dat ik mijn eigen bevrijding kan bewerkstelligen. En in deze koortsachtige misleidingen breekt ieder jaar advent aan en vraagt me met zijn stille stem om stil te staan, om opnieuw te beseffen dat wij het koninkrijk van God niet op eigen kracht of volgens onze planning tot stand kunnen brengen. We wachten op iemand buiten ons en buiten onze tijd. We wachten op onze komende Koning."


Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest

dinsdag 10 december 2024

Dood koraalrif zal herleven

'Ten diepste is advent een seizoen van hoop. En daarom gaat het vooral over Christus' komst in heerlijkheid. Dit is het ultieme doel van onze hoop. We vieren dat Jezus kwam in zijn menswording en vinden troost in de manier waarop Hij naar ons toekomt in ons dagelijks leven, maar al onze verlangens vinden hun bestemming in Christus  die terugkomt en genezing, vrede, vreugde en een onvoorstelbare heelheid met zich meebrengt. De laatste terugkeer van Christus zal het einde betekenen van kanker. Het luidt de volkomen ontmanteling in van witte suprematie en racisme. Het betekent de komst van gerechtigheid voor slachtoffers, de zwaksten en meest kwetsbaren die door de machtigen schijnbaar straffeloos onderdrukt worden. Dood koraalrif zal herleven. Er komt een einde aan wereldwijde pandemieën. Mensen die ten onrechte gevangen zaten, ontvangen genoegdoening. Gehuil van kinderen maakt plaats voor eeuwig gelach. De dood gaat dood. Hoe bevoorrecht ons leven ook is, het christelijk geloof leert ons dat datgene waar we het meest naar verlangen pas gevonden wordt aan het einde der tijden.'

'Dood koraalrif zal herleven.'
Misschien wel het laatste waar ik aan zou denken.
Maar de Schepper weet en ziet het allemaal.
Hij kent niet alleen mijn verlies en gemis,
Maar Hij kent alle verliezen en alle gemissen.
(Dat is geen woord, maar nu even wel)
Van alle mensen, van de hele schepping en het universum bij elkaar.
En het zal weer 'zeer goed' zijn!

Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest

maandag 9 december 2024

In de juiste proporties

"We beginnen het jaar niet alleen met wachten, maar ook door onszelf voor te bereiden de geschenken van berouw, genezing en herstel te ontvangen, die God in Zijn genade geeft. We komen met geopende handen bij God en bieden Hem ons onvolmaakte leven aan. We hebben Hem nodig om ons te verlossen en te vernieuwen, vandaag, in ons dagelijks leven."


Berouw, een geschenk?
Jazeker
Als je in de wereld om je heen kijkt zie je dat het niet iedereen gegeven is.
Wat zou de wereld er anders uitzien als iedereen op het juiste moment en in de juiste proporties berouw zou hebben! Het is niet zo makkelijk berouw te hebben, te ontvangen, maar wat kan het een mens goed doen. Zeker omdat berouw niet het enige is wat je ontvangt. Ook genezing en herstel worden door God aangeboden. Nu nog bij beetjes, maar we kijken uit naar het moment waarop onze Koning terug komt en alles helemaal goed zal zijn.

zondag 8 december 2024

Vooruit duwen en los trillen

"Advent is de tijd waarin we ons oefenen in het wachten op genade. Het is een tijd waarin we extra aandacht schenken aan de manier waarop Christus blijft komen, hoe Hij binnendringt in de donkerste hoeken van de mensheid en in ons eigen leven. Het is een periode waarin we Christus uitnodigen om ons te ontmoeten en, met de woorden van Rich Mullins, 'om ons vooruit te duwen en los te trillen"

zaterdag 7 december 2024

We nemen de tijd

"Tijdens advent herinneren we ons de hoop die het vertegenwoordigt, omdat we kijken naar de komst van Christus, niet alleen in de menswording, maar ook in ons dagelijks leven. Jezus kwam bij ons als mens, maar zijn werk gaat door in ons, door ons en overal om ons heen. Met advent nemen we de tijd om na te denken over de manier waarop Jezus, naar wie het volk van Israël verlangde, ons vandaag ontmoet. We staan stil bij de vraag waar wij in ons leven verlangen naar de komst van Christus, waar we hoop, bemoediging, hulp en bevrijding nodig hebben. Met advent zien we ook hoe Christus zijn werk in de wereld voortzet. In jaren vol onrust - tijden waarin politieke strijd, oorlog en wereldwijd lijden het nieuws domineren - honger ik naar advent."

'Met advent nemen we de tijd om na te denken over de manier waarop Jezus ons vandaag ontmoet.'


Citaat: 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest


vrijdag 6 december 2024

Ook wij hunkeren

"Voor we de geboorte van Christus vieren, staan we stil bij de pijn van de weeën - we wachten met heel deze verlangende wereld, met heel de zuchtende schepping. We hunkeren naar de geboorte van de Verlosser. We verduren het duister voor we de dageraad vieren.
We bereiden ons niet alleen voor op kerst door boodschappenlijstjes te maken en ons huis te versieren, maar door ruimte te scheppen voor rouw. We sluiten ons aan bij Israël in haar klaagzang. We wachten, zoals het lied zegt, en bidden: 
'Verlos Uw volk (...) zodat het looft Uw Naam, o Heer.'"  *

Het duister zal na deze maand nog niet voorbij zijn. Er zullen nog oorlogen zijn, nog steeds mensen die verslaafd zijn aan alcohol, drugs, porno, nicotine. Er zullen nog steeds mensen zijn die bedelen om geld. Er zullen nog steeds pasgeboren baby'tjes overlijden (ik hoor ervan door mijn werk en ik zou het liever niet schrijven!). Er zullen nog steeds jongeren zijn die worstelen met depressie en mensen die te jong sterven door ongeneeslijke ziekten.
Ook wij hunkeren naar de komst van de Verlosser!
Ook wij verduren het duister voor we de Dageraad vieren.

 Verlos ons, zodat wij Uw Naam loven, O Heer!


* Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest

donderdag 5 december 2024

Niet één keer per jaar, maar elke dag

"Zoals we geneigd zijn om de verschrikking van Goede Vrijdag over te slaan en ons te haasten naar het goede nieuws van Pasen, zo kunnen we ons ook haasten naar de hoop van de menswording en weigeren om een blik te werpen in de diepte van de verwarring en de pijn van het onderdrukte volk van Israël, dat verlangt naar Gods Shalom in een wereld zonder vrede.
Maar zoals het negeren van de gruwel van het kruis onvermijdelijk leidt tot het geringschatten van de opstanding, zo missen we, als we de ballingschap en het verlangen van Israël over het hoofd zien, uiteindelijk de glorie van die heilige nacht in Bethlehem."

Ja, ik herken het wel. Het wegkijken van het lijden, me er niet mee bezig willen houden, afleiding zoeken, me richten op het gezellige en proberen iets moois of lekkers te maken of weg te duiken in een goed boek. Misschien is het een goed idee om niet maar één keer per jaar, maar elke dag twee minuten stil te zijn en na te denken over hen die lijden en/of omgekomen zijn, dichtbij en ver weg. En dan vanuit die stilte en dat nadenken en dat lijden het biddend uitroepen tot God.


Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest

woensdag 4 december 2024

Nepsneeuw en engelenhaar

 'We haasten ons naar de carols en de klokken en de zoete, lieve pasgeboren Jezus van acht pond en zes ons en zien Jezus niet langer als de langverwachte Messias - de Ene die wijsheid, Adonai, wortel, sleutel, licht, koning en Immanuel is.

Door het grotere verhaal van de verlossingsgeschiedenis binnen te gaan, voelen we opnieuw dat we een Redder nodig hebben. We vegen de nepsneeuw en het engelenhaar weg, schuiven de flanellen herders en schattige beesten aan de kant en richten ons op de pijn van de kosmos, het verdriet en de strijd van heel de schepping.'*


Ik ben een boek aan het lezen van Philip Yancey, het heet 'Waar is God goed voor?'. Eerlijk gezegd staat de titel me een beetje tegen. Maar de inhoud is goed. Het laat me kennis maken met een soort pijn en verdriet waar ik geen weet van heb.
Een student die zijn medestudenten en docenten neerschiet en daarna zelfmoord pleegt.
De onvoorstelbare heftige veranderingen die China heeft ondergaan de afgelopen 100 jaar.
De seksindustrie
De Apartheid in Zuid-Afrika
Steeds maar weer schrijft Philip Yancey over het probleem van het lijden, wat Tish Warren hier 'de pijn van de kosmos' en 'het verdriet en de strijd van heel de schepping' noemt. Philip zoekt naar Gods hand, naar genade, naar 'het geloof dat God hoe dan ook het blijvende goede aan deze gebroken planeet en aan ons, haar gebroken inwoners, kan ontworstelen. Durven we het aan die hoop, dat geloof te koesteren?' schrijft hij.

Dat zijn geen makkelijke vragen.
Soms is het in ons eigen leven al te veel en als je dan ook nog het leed van heel de schepping en de mensheid en zelfs de kosmos erbij betrekt, dan weet ik maar één ding heel zeker:
We hebben een Redder nodig!
Nog steeds




*Uit 'Advent' van Tish Warren
Foto: Pinterest


dinsdag 3 december 2024

Laatste 7 dagen voor kerst

" We hebben wijsheid uit de mond van de Allerhoogste nodig.
We hebben Adonai - de Heer - nodig, die ons redt met uitgestrekte arm.
We hebben de wortel van Jesse nodig om ons te voeden.
We hebben de sleutel van David nodig om de ketenen die ons gevangen houden te ontsluiten.
We hebben de rijzende dageraad nodig, het stralende eeuwige Licht en de Zon der gerechtigheid.
We hebben de Koning van de volken nodig - het diepste verlangen van allen.
We hebben Immanuel nodig, God met ons."


De vroegere kerk gebruikten deze 7 antifonen met hun gebeden de laatste 7 dagen voor kerst. Ik vind het mooi en wil het ook proberen, om die laatste 7 dagen één ervan te gebruiken in mijn gebed. Bij wijsheid zal dat niet zo heel moeilijk worden, maar bij wortel van Jesse of Sleutel van David wordt het wat lastiger. 


Het citaat komt uit het boekje 'Advent' van Tish Warren

maandag 2 december 2024

O

"Toen advent in de kerk van de middeleeuwen vorm kreeg, ontwikkelden de christenen de vorm van het gezamenlijk zevenvoudig gebed, dat verwijst naar beschrijvingen van de Messias uit het Oude Testament. Deze gebeden zijn gedichten. Ze vertellen ons door middel van metaforen wie Christus is, zonder de naam Jezus direct te noemen. In plaats daarvan roepen ze Jezus aan met de namen die Hem in de Schrift gegeven worden:
'O Wijsheid!'
'O Adonai!'
'O Wortel!'
'O Sleutel!'
'O Licht!'
'O Koning der volken!'
'O Immanuel!'
Dit noemen we O-antifonen, omdat de kerk deze gebeden antifonisch zong. In beurtzang. Veel kerken zijn deze traditie kwijtgeraakt, al klinkt een echo van die traditie nog door in het geliefde adventslied 'O kom, O kom, Immanuel', dat afgeleid is van het laatste O-antifoon."*


Mooi vind ik het en eigenlijk wel jammer dat dit kwijtgeraakt is. 
Dat 'O' is net zoiets als het 'Och, dat U de hemel openscheurde' uit Jesaja 64. De preek ging daar gisteren over en de voorganger zei, dat dat 'Och' en ik denk dus ook dit 'O' diep vanuit je binnenste komt.


*Uit 'Advent' van Tish Warren

zondag 1 december 2024

Er gloort een nieuw kerkelijk jaar

Het is zondag 1 december en dat betekent dat het advent is. In november las ik het boekje 'Advent' van Tish Warren. Het is heel mooi en leerzaam, maar eigenlijk is het niet genoeg om het maar één keer door te lezen. Zoals ik wel vaker doe, heb ik mooie stukjes overgeschreven. Dit waren er erg veel deze keer. Zoveel dat ik voor elke adventsdag wel iets kan delen. En dat ga ik dan ook doen, hier op mijn boekenblog. Welkom om mee te lezen, maar ook mee te denken, te reageren en te delen over jouw beleving van advent. Laten we beginnen. Vooral het laatste stukje wil ik vandaag goed tot me door laten dringen.

"Als het einde van het jaar nadert en de dagen donker en kort zijn, als kerstliederen klinken in drukke winkelstraten vol kerstverlichting, gloort een nieuw kerkelijk jaar. Op de vierde zondag voor kerst begint advent. De eerste dag van advent is de nieuwjaarsdag van de kerk.

Advent is afgeleid van het Latijnse Adventus, wat 'komst' betekent. Advent is in de kerkelijke traditie de tijd waarin we ons voorbereiden op en uitzien naar de komst van Christus.

Christenen geloven niet in één komst van Christus, maar in drie: de komst van Christus in de menswording, de komst van Christus in de laatste dagen en de komst van Christus in ons heden, door het werk van de Heilige Geest en Woord en sacramenten.

We weten dat Christus gekomen is, en toch roept advent ons weg uit ons tijdgebonden moment, om het hele drama van de Schrift in herinnering te roepen en op te voeren."


maandag 11 september 2023

De voormalige opperbevelhebber kan het niet laten

Wat een heerlijk boek is dit van deze vrouw. Ze is zó gewoon, zo eerlijk, stelt zich zo kwetsbaar op en is gewoon bezig het hart van heel veel lezers te stelen!


Een citaat:
'Voor moeders kunnen die gevoelens van tekortschieten bijzonder acuut zijn. De beelden van moederlijke perfectie die we tegenkomen in advertenties en op social media zijn vaak net zo verwarrend of onecht als de afbeeldingen van verfraaide en gefotoshopte vrouwenlijven - uitgehongerd, gebeeldhouwd en volgespoten met botox - die ons vaak worden voorgehouden als de maatschappelijke gouden standaard van schoonheid. Maar toch zijn we geconditioneerd om erin te geloven en streven we niet alleen naar het perfecte lichaam, maar ook naar perfecte kinderen, een perfecte balans tussen werk en leven, perfecte gezinservaringen en perfecte toonbeelden van geduld en rust. En dat allemaal ondanks het feit dat niemand, echt niemand, daar ooit aan zal voldoen. De twijfel die al deze kunstmatigheid opwekt kan sterk en ondermijnend zijn. Het is moeilijk om als moeder niet om je heen te kijken en te denken: doet iedereen behalve ik dit perfect?
Ik ben even gevoelig voor zulke zelfkastijding als ieder ander. Bij elk teken van een conflict of uitdaging bij onze kinderen begin ik meteen en meedogenloos naar mijn eigen fouten te zoeken. Ben ik te streng voor hen geweest, of te meegaand? Was ik te aanwezig of te afwezig? Is er een boek voor ouders geweest dat ik vijftien jaar geleden ben vergeten te bestuderen? Was dit een onschuldige crisis of een teken van grotere problemen?  Welke essentiële levenslessen heb ik niet doorgegeven? En is het daar nu te laat voor?
Als je op enigerlei wijze verantwoordelijk bent voor het leven van een kind, zul je zeker bekend zijn met deze bijzondere soort angst en bezorgdheid, de kwelling van piekeren over je kinderen die je uit de slaap houdt, dat angstaanjagende, wanhopige gevoel dat je op de een of andere manier niet genoeg voor hen hebt gedaan, of dat je alles fout hebt gedaan en zij nu de prijs moeten betalen voor jouw nalatigheid of verkeerde beslissingen. Het is iets wat veel ouders volgens mij intens en bijna onafgebroken voelen vanaf die allereerste ogenblikken als we de kostbare en onschuldige perfectie van dat pasgeboren gezichtje in ons opnemen en denken: alsjeblieft, o alsjeblieft, laat me jou niet bederven.
Als ouder ben je altijd je eigen wanhoop aan het bestrijden, want je wilt niet mislukken in de taak die jou is toevertrouwd. Er zijn inmiddels hele industrieën ontstaan die geld verdienen aan deze wanhoop, en dat gaat van hersengymnastiek voor baby's en ergonomische wandelwagens tot bijlessen en vervolgstudies. Het is net een gat dat nooit kan worden gevuld. En omdat heel veel ouders in de VS moeite hebben met de hoge kosten van kinderopvang (die kunnen oplopen tot ongeveer twintig procent van een gemiddeld salaris), neemt de stress alleen maar toe. Je kunt ervan overtuigd raken dat als je iets minder doet als gevolg van een kleinigheid waarvoor je niet kon zorgen of die je niet kon betalen, je mogelijk je eigen kind tot mislukken hebt gedoemd.
Het spijt me te moeten zeggen dat dit ook niet ophoudt met het bereiken van een of andere mijlpaal. De wanhoop verdwijnt niet als je kind leert slapen of lopen of naar school gaat of eindexamen doet van de middelbare school of voor het eerst naar een appartement verhuist en steakmessen koopt. Je blijft je zorgen maken! Je blijft bang! Zolang je ademhaalt, zul je je blijven afvragen of je nog meer kunt doen. De wereld zal altijd oneindig veel boosaardiger en gevaarlijker lijken als een kind van jou erop rondloopt, ook al is dat al volwassen. En we zullen bijna alles doen om onszelf ervan te overtuigen dat we er een beetje controle op kunnen uitoefenen. Zelfs nu kan mijn echtgenoot, de voormalige opperbevelhebber, het niet laten om waarschuwende nieuwsartikelen - over de gevaren van op de snelweg rijden of 's nachts alleen over straat lopen - naar onze dochter te sturen.'

Hier stop ik! Aan de ene kant zou ik zo graag horen hoe het christelijke geloof en een persoonlijke relatie met Christus hier dingen oplost, je een andere manier van kijken naar je kinderen leert. Maar feit is denk ik wel dat we, of we nu christen zijn of niet, hier allemaal wel iets uit herkennen. Ik in elk geval wel. Het is een van de blinddoeken die ons ongemerkt zijn omgedaan (net zoals het 'nee leren zeggen tegen anderen en vaker ja zeggen tegen jezelf!): we moeten het allemaal zo perfect mogelijk doen en er ook zo uitzien en onze kinderen moeten het niet alleen zo perfect mogelijk doen en er zo perfect mogelijk uitzien, maar ook nog zo perfect mogelijk zijn! En ooh... wat denken anderen allemaal?
En als iemand dat dan zo lekker op z'n Amerikaans even zwart op wit zet, dan ruk ik die blinddoek van m'n hoofd af en denk: Wat houd ik van mijn kinderen zoals ze zijn en wat ben ik trots op ze, ook al zijn ze niet volmaakt en perfect! En dat zal ik altijd blijven doen! Een paar van onze kinderen hebben psychische/mentale problemen en de anderen zijn ook niet bepaald perfect 😛. Ik ben er zo trots op ze dat ze zich daar niet voor verstoppen.


Wat ik bedoel te zeggen...
Het christelijk geloof kan je soms ook het idee geven dat wij als christenen het beter zouden moeten weten en doen en zijn. Maar wat ik de laatste tijd steeds meer ga inzien is... we zijn mensen, net als de mensen in onze straat die niet geloven. We zijn zwak, arm, zo niet perfect (nee, zo ziet het er niet altijd uit, maar kom eens dichterbij!). Ik wil dat mensen dat zien. En ik wil ook dat ze uiteindelijk zien dat er binnenin dat niet perfecte, arme, zwakke en zieke persoontje een kostbare schat verborgen ligt. Een Schat (vol genade en waarheid) die door ons heen werkt en uitreikt naar die niet-perfecte, arme, zwakke en zieke persoontjes in ons huis, in onze buurt en waar Hij ons ook maar brengt.

Lees het boek als je nog meer mooie, eerlijke verhalen uit het leven van de Obama's wilt en wil weten hoe groot de rol van Michelle's moeder was toen zij 8 jaar in het Witte Huis woonde. Tegen haar zin in was zij mee verhuisd en was degene die ervoor zorgde dat iedereen met beide benen op de grond bleef staan en die zorgde voor rust in huis, om na die 8 jaar weer naar haar eigen huis te gaan:
'Eind 2016, ongeveer een maand voordat de nieuwe president werd ingezworen, pakte mijn moeder blijmoedig haar koffers. Er was weinig gedoe en op haar aandringen ook geen afscheidsfeestje. Ze vertrok gewoon uit het Witte Huis en ging weer naar Chicago, terug naar haar huis aan Euclid Avenue, terug naar haar oude bed en oude bezittingen, blij dat het werk erop zat.'
'Ze heeft me toestemming gegeven om enkele van haar beproefdere stelregels  en sommige van haar opmerkingen door te geven. Ze hebben mij geholpen om me iets kalmer, iets minder schuldbewust te voelen en een iets betere ouder voor mijn kinderen te worden. Maar ik moest er wel het volgende voorbehoud, dat rechtstreeks van mijn moeder komt, aan toevoegen: 'Zorg er wel voor dat ze weten dat ik niemand wil vertellen hoe hij moet leven!'
Over inspirerende vrouwen gesproken!


donderdag 7 september 2023

'Blijf staan voor Christus' van Zhang Rongliang en Eugene Bach

Wat is het lang geleden dat ik hier ben geweest. De meeste blogjes verschijnen op mijn andere blog. En soms gaat dat ook over boeken. Maar nu heb ik een nieuw idee voor deze blog. Ik lees nog steeds erg veel, soms wel in 10 boeken tegelijk. Wat ik belangrijk vind is dat ik het niet alleen maar lees, maar er ook iets uit leer en het meeneem in mijn leven. Dus ga ik hier zo af en toe een blogje schrijven over een stukje dat ik die dag gelezen heb. Want door het op te schrijven, blijft het veel beter bij me.

Dit boek kwam ik van de zomer in de kringloop tegen. De titel sprak me aan. En de naam 'Zhang Rongliang' had ik ook al vaker gehoord, dus ik werd nieuwsgierig en begon te lezen. Talloze keren wordt hem gevraagd om Jezus te verloochenen. En evenzoveel talloze keren zegt hij dat niet te kunnen. Een keer verwoordt hij het (ongeveer) zo:
'Jullie hebben álles al van me afgenomen! Ik heb alleen Jezus nog, Hem zal ik niet verloochenen, Hij is alles wat ik nog heb!'

Dat is het eerste wat ik wil delen. Hier in Nederland lijken we zoveel te hebben, zoveel rechten ook! Toch is ons enige, échte, meest kostbare bezit Jezus! Hij is van mij en ik ben van Hem. 


Een ander stukje wat bij me blijft hangen is dit:

'Hoe durf je ons openlijk, op klaarlichte dag, te trotseren? Weet je eigenlijk wel waar je bent? Jouw God is hier niet, maar wij zijn er wel. Wij zijn de goden van dit kamp.' (...) Die avond, nadat ik was teruggesleept naar het kamertje waar we allemaal sliepen, werd ik op de aarden vloer neergesmeten en voor dood achter gelaten. Ik was in elkaar geslagen en nauwelijks nog in leven, maar ik ademde nog wel. De voorjaarshitte maakte onze slaapkamer 's nachts tot een oven, omdat het onmogelijk was om de koelere nachtlucht binnen te laten in onze cel. Niemand in het kamertje had de gelegenheid gehad om te douchen of zich zelfs maar te wassen. Liggend in de duisternis hoorde ik overal om me heen gekreun en gehuil. Ik was niet alleen. Iedereen hier leed. (...) Die nacht klonk één stem boven die van de anderen uit. Het was de stem van Lanju Gao. Hij was een moslim en de hoogst opgeleide persoon in onze barak. Hij had de middelbare school afgemaakt. 'Zhang? Kun je me horen?' fluisterde Lanju. Ik wachtte even. Ik moest diep ademhalen zodat ik hem antwoord kon geven zonder te bezwijken van pijn. 'Ja', antwoordde ik. Ik wist niet of hij me gehoord had. Als de bewakers ons hoorden praten, zouden ze ongetwijfeld onmiddellijk binnen komen stormen. 'Ik heb gezien wat ze je vandaag hebben aangedaan'. Ik hoorde de pijn in zijn stem. 'Ik zag dat ze je aan die boom vastbonden en... ik heb alles gezien. Zhang? Denk je dat ik in jouw God zou kunnen geloven?' Ik zweeg geschokt. Ik was niet alleen ernstig verzwakt, maar ik wist ook even niets te zeggen. Ik was zo vol geweest van mijn eigen pijn en mijn eigen situatie dat ik nooit gedacht had dat het nu mogelijk was om het evangelie van Jezus met iemand te delen. Ik voelde me totaal ongeschikt. Ik wilde het opgeven - ik wilde zelfs sterven. Hoe zou God mij nog kunnen gebruiken om zijn leven en zijn waarheid te delen met iemand anders, terwijl ik niets liever wilde dan sterven en aan deze situatie ontsnappen? 'Ik heb je vandaag gezien, Zhang, en ik geloof dat jij de enige ware God dient.' 'Het enige wat je hoeft te doen is geloven in Jezus. Roep Hem aan en je zult gered worden.' Die nacht, in de duisternis van dat snikhete zaaltje, hoorde ik hoe hij het uitriep tot Jezus. Mijn kracht keerde terug.

Ik kan het me zo goed voorstellen dat er situaties zijn waarin je zo genoeg hebt aan je eigen pijn en verdriet, dat je niet eens aan een ander kunt denken. In onze samenleving hebben we met z'n allen goed geleerd om 'nee' te zeggen en ik doe er keurig aan mee. Het is ook een van de belangrijkste dingen die we onze kinderen leren. Even googlen en je vindt talloze plaatjes:






Ik begrijp wel waar het vandaan komt en iedereen die dit leest denk ik ook wel. Maar slaan we niet weer een beetje door? Leren we onze kinderen en onszelf nog om ook een keer ja te zeggen als het ze niet goed uitkomt of ze eigenlijk liever iets anders zouden willen doen? Maar bovenal, leren we naar Gods stem te luisteren? Is het misschien Gods hand die een persoon op ons pad brengt? Net nu het écht niet uitkomt?

Ik moet dan ook vaak aan Jezus denken. Hij hing aan het kruis en dacht aan zijn moeder en aan de discipel die Hem liefhad. Hij dacht aan Zijn vijanden die Hem gekruisigd hadden en bad voor hen. Het moet ons niet verbazen als God mensen op ons pad brengt waar we op de een of andere manier iets van Gods goedheid, liefde, genade en Evangelie aan door kunnen geven in een tijd dat we denken genoeg aan onszelf te hebben. Dat is wat ik hieruit wil meenemen.

Waarom zou ik dat willen?
- Het haalt je uit zelfmedelijden
- Het zorgt ervoor dat je je blik weer op Jezus richt.
- Het zorgt er vaak voor dat je kracht weer terug keert, zoals in het getuigenis in dit boek.


Dit boek helpt me om me eerst drie keer af te vragen of  'nee' ook echt wel het juiste antwoord is op dat moment. En dan kom ik niet meer weg met 'ik heb genoeg aan mezelf.'
Ik moet nog veel oefenen.
Ik heb hopelijk nog veel tijd.

Zeg ik dan nooit meer 'nee'?
Nee, daar gaat het niet om.







 

vrijdag 25 maart 2022

'Lessen in lijden' van Joseph Ton

Een heel klein, dun boekje. Ons bed moest verschoven worden en ineens lag het bij mijn andere boeken. Geen idee hoe ik er aan kom. Maar ik begon te lezen en legde het na het eerste hoofdstuk weg. Om het 's avonds weer te pakken en het uit te lezen. 



Het gaat over de tijd van communisme in Roemenië, wat heeft ook dat veel lijden voortgebracht! Het eerste hoofdstuk gaat over angst. Angst is het duivelse instrument om mensen tot slaven te maken! En ja, dat komt veel dichterbij dan Roemenië. Joseph Ton verteld hoe Jezus Christus ons van angs bevrijdt en hoe Hij dat op verschillende manieren doet. Dit wil ik graag doorgeven in deze blog.

De eerste manier:
Jezus stierf míjn dood, ging naar de hel - mijn hel - en Hij verrees. Op grond daarvan kan Christus nu zeggen: 'Wees niet bevreesd, Ik ben de eerste en de laatste en de Levende tot in alle eeuwigheden, en ik heb de sleutels van de dood en het dodenrijk' (Openbaring 1:18). In het evangelie van Johannes staat: 'Wie in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven' (11:25). Christus is mijn dood gestorven en zegt nu: de dood is mijn dienstknecht. De dood nodigt mij alleen nog uit thuis te komen: de dood is de boodschapper van Jezus om mij uit te nodigen tot de hemelse heerlijkheid.

Een vriend van mij werd ik Boekarest gearresteerd door de politie. Eén van de officieren dreigde hem dood te schieten. Maar mijn vriend glimlachte. Hij zei: 'Als u mij neerschiet, stuurt u mij naar de heerlijkheid. U kunt mij niet bang maken met de heerlijkheid.' Hij was niet bang om te sterven. Omdat er voor christenen geen dood meer bestaat.

De tweede manier:
In Mattheüs 6:22 en verder, spreekt de Heere Jezus over bezorgdheid (die eigenlijk niet anders is dan angst voor de toekomst). Keer op keer zegt Hij daar: 'Weest niet bevreesd.' Maar voordat Hij daaraan toekomt, spreekt Hij over twee soorten ogen: slechte en zuivere. 'Als uw oog slecht is dan is alles in u duisternis, maar als uw oog goed is, dan is alles in u licht.' Het slechte oog ziet de vijanden, problemen, dreigende gevaren. Het is het oog dat de joodse spionnen hadden, die tegen de reuzen opkeken en zeiden: 'Wij zijn als sprinkhanen, het is afgelopen met ons.' 
Het goede oog ziet die vijanden en gevaren óók, want die behoren tot de realiteit. Maar dat goede oog ziet méér: boven alle tegenkrachten uit ziet het de soevereine God, Die alle gebeurtenissen laat meewerken ten goede en Die met iedereen omgaat zoals Hij dat wil. God voert het bevel. Alles gebeurt omdat Hij dat wil. Zelfs zijn vijanden voeren zijn plannen uit. Die soevereine God is mijn Vader, Die tegen mij zegt: 'Ik doe dat allemaal om jouw bestwil.'

Eens stond ik tegenover een militaire aanklager, een kolonel, en twee ondervragers. De kolonel vertelde me dat ik in staat van beschuldiging was gesteld en dat ik intensief zou worden ondervraagd. En hij voegde er aan toe dat mijn straftijd zou kunnen variëren van vijf tot veertien jaar.
Op een gegeven moment bracht hij de Bijbel ter sprake. "Zelfs jouw eigen Bijbel zegt in Romeinen 13 dat wij door God zijn aangesteld," zei hij. Ik vroeg of ik die tekst mocht uitleggen en hij zei: 'Ga je gang/'
Ik vertelde hem dat wat er op dat moment, tijdens die ondervraging, gebeurde een zaak tussen God en mij was. 'God is iets met mij van plan,' zei ik. 'Ik weet niet wát, maar ik weet alleen dat u mij nooit méér kunt aandoen dan Hij toelaat. U kunt geen stap verder doen en bent dus alleen zijn instrument.'
Mijn exegese van Romeinen 13 werd door mijn toehoorders weinig op prijs gesteld, die dag. Maar ik getuigde er in feite mee van de tweede manier waarop ik werd bevrijd van angst: door het zuivere oog, dat mij zicht geeft op mijn soevereine God en op het feit dat zelfs mijn vijanden Zijn instrument zijn. Waarom zou ik nog bang voor hen zijn?

De derde manier
Die vond ik in 1 Johannes 4:1. 'Er is in de liefde geen vrees, maar de volmaakte liefde drijft de vrees uit.' Altijd zullen er vijanden zijn die ons willen vernietigen. Wij moeten voor hen gaan staan en zeggen: 'We houden van jullie!' Dát kunnen zij niet begrijpen. 


In 1977 werd ik op een zaterdagmorgen gearresteerd. De volgende dag begonnen de verhoren, door twee officieren. Rond het middaguur stapte een generaal binnen, die de twee anderen vroeg de kamer te verlaten. Toen zij waren verdwenen, begon hij mij vreselijk te slaan. In mijn gezicht, op mijn hoofd... tot hij er moe van werd. De officieren mochten weer binnenkomen en de ondervraging ging verder. Een paar dagen later, op donderdag, gebeurde precies hetzelfde. De officieren moesten de kamer uit en ik dacht: 'Dit wordt de tweede ronde.'
Maar de generaal ging zitten en zei dat hij met me wilde praten. 'Dan wil ik u eerst mijn excuses aanbieden,' antwoordde ik. 'Voor wat er maandag is gebeurd.' De man tegenover mij keek me stomverbaasd aan. Tenslotte had hij mij geslagen en ik niet hem. Maar ik had inmiddels kunnen nadenken over dat pak slaag dat mij ten deel was gevallen. 'Ik besefte opeens dat dit de lijdensweek is.' zei ik. 'Het spijt mij dat ik heb geschreeuwd toen u mij sloeg, want voor een christen is er niets heerlijkers dan te lijden, zoals mijn Heer heeft geleden. U gaf mij dus eigenlijk het mooiste geschenk van mijn leven. In plaats van u daarvoor te bedanken, begon ik te schreeuwen. Ik wil u nu alsnog hartelijk danken.' En ik vertelde er bij dat ik voor hem en zijn gezin bad.
De generaal was zo onder de indruk dat hij prompt zijn verontschuldigingen aanbood. Hij heeft later een belangrijke rol gespeeld bij mijn vrijlating. Hij zag wat hij nog nooit had gezien: iemand die hem vertelde dat hij voor hem en zijn gezin bad.
Er is geen angst in de liefde. De Heere heeft mij vrijgemaakt en gaf mij liefde in mijn hart voor degenen die mij kwaad willen berokkenen. Vrijheid is niet hetzelfde als leven in een vrij land. Er zijn miljoenen slaven in de 'vrije wereld'.